Over kant en klossen en een groen wintervest

Wat vreselijk jammer is dat nou! Ben ik eindelijk naar die bijzondere expositie geweest van heel mooi geklost kant; was het een van de laatste dagen en nu is het helaas voorbij!

Terwijl ik iedereen enthousiast wou maken om er heen te gaan!

Jaren geleden kreeg ik van mijn Opa uit Westkapelle een kantkloskussen en klosjes, van een van zijn overleden zusters. Ik kan me nog twee van zijn zusters herinneren, nl. Moe Wanne en Moe Nee. (Zo werden ze in Westkapelle genoemd, alsze ergens anders in Nederland hadden gewoond hadden ze waarschijnlijk tante Johanna en tante Neeltje geheten.) Maar Opa had nog veel meer zusters, dus of het kussen en de klosjes nou van een van deze twee was ben ik nooit te weten gekomen.

En hoe een van die Westkapelse oud-tantes erop was gekomen om te gaan kantklossen was me ook niet duidelijk.

Totdat ik las over de expositie van "Kantvereeniging het Molenwiekje", opgericht in 1926 in Westkapelle, met als doel zoveel mogelijk jonge vrouwen, meestal uit arme gezinnen, te leren kantklossen. Het gemaakte kant kon dan verkocht worden zodat de vrouwen een extra inkomen kregen. De vrouwen werden gestimuleerd om niet alleen het klossen zelf te leren, maar ook om patronen te leren tekenen en ontwerpen.

De directrice was mevrouw M. Schutten-Putters. Zij kwam vanuit Hoorn twee keer per jaar 1 week lesgeven in Westkapelle.

Een van de vrouwen die heel mooi kant ontworpen en gemaakt heeft was Tine de Vos (1901-1992). Uit alle ontwerpen spreekt een grote verbondenheid met de natuur. Op de expositie zie je de ontwikkeling van getekende bloem naar gestileerdontwerp en dan het uiteindelijke gekloste kant.

Tine de Vos heeft o.a. een huwelijkscadeau gemaakt voor prinses Juliana en prins Bernhard, wat bestond uit een groot dekservet, bordenkleedjes en vingerkom-kleedjes. Dit kantwerk is voor de expositie opnieuw geklost en uitgebreid te bewonderen.

Maar wat ik het meest bijzondere vond, was dat het kloswerk op deze expositie zo modern was. Geen gekloste frutsels, maar hele mooie strakke, als het ware jugendstil-achtige ontwerpen.

De meeste stukken kant zijn in een cirkel gemaakt, dit zorgt ervoor dat de ontworpen motieven echt een eenheid vormen. Door de herhaling van de tere bloemen, blaadjes, vlinders en (volgens mij) libellen spreekt de kracht van hetritme.

Heel bijzonder om te zien, zeker als je bedenkt dat dit kant voor de oorlog is ontworpen. Misschienis een van Opa's zusters ook lid geweest is van "Het Molenwiekje". Zou er nog een ledenlijst zijn? Ik ga het eens navragen!

Zelf ben ik weer een stukje verder met het achterpand van een groene wintervest. Afgelopen winter aan begonnen, het heeft lang in de wolmand gelegen zonder dat ik er aan gewerkt heb. Maar na het kopen van de mooie blauwe wol vorige week bij Bernadien begint het weer te kriebelen. (Waarom ik alleen groen gekozen heb vorig jaar, is me nu een raadsel, ik draag eigenlijk nooit groene tinten. Maar tja, blijkbaar gevallen voor het mooie kleurverloop en de harmoniërende tinten!) Heerlijk om ermee te breien, ik werd er weer heel blij van!

groetjes van Lupineke

Over onkruid en aardbeienlikeur....

Afgelopen herfst had ik geluk: ik mocht mijn ieni-mieni moestuintje inruilen voor de grote moestuin van mijn achterbuurman. Van 100 naar 300 vierkante meter. Met een oud gaar tuinhokje en een houten versleten kasje erop; voor mij een geweldige vooruitgang! Wat groente en fruit betreft was er op mijn nieuwe tuin niet erg veel overgebleven - behalve veel onkruid en 10 strekkende meter overheerlijke frambozen!! -dus ging ik ijverig aan de slag met o.a. het overplanten van mijn aardbeitjes.

En dat overigens niet alleen, er moest nog wel wat meer gebeuren!

Mijn overbuurmannetje Wubbe had het laatste jaar niet veel meer aan de tuin gedaan, het werd hem allemaal (op zijn 80^ste !) toch wat te zwaar. Daarom ook had hij besloten om er mee te stoppen. Gelukkig mocht ik van hem, al voor het verstrijken van de officiële termijn van 1 januari, beginnen met onkruid wieden, planten en o.a. opknappen.

Inmiddels hebben mijn aardbeienplantjes zich prima gesetteld op hun nieuwe plekje, en tot mijn verrassing geven ze zelfs behoorlijk wat vruchten. De afgelopen twee weken hebben we al een paar keer aardbeien als toetje kunnen eten. Met slagroom, heerlijk!

Maar nu is het tijd om een overheerlijke aarbeienlikeurte maken! De eerstvolgende oogst gaat niet in het mondje maar in de fles!

Het is een oud recept, heeft ooit in een Libelle of Margriet gestaan, en je hebt er even tijd voor nodig om het goed voor te bereiden.

Wat heb je nodig:

• 500 g mooie gave aardbeien
• 1 biologische sinaasappel
• 250 g wittekandijklontjes
• 1 l brandewijn

Hulpmiddelen:

• inmaakpot met een inhoud van 1½ l
• schone theedoek zonder wasmiddelenluchtjes
• grote pan om inmaakpot in uit te koken
• 2 schone flessen met schroefdop of kurk, inhoud 0,7 l

Voorbereiding:

de inmaakpot eerst in kokend water met een schepje soda 15 minuten uitkoken. De laatste 3 minuten de ring en deksel meekoken. Alles daarna met kokend water afspoelen en vervolgens omgekeerd op een schone theedoek laten drogen.

Bereiding:
de sinaasappel onder koud stromend water schoonboenen en dun schillen. De schil in stukjes van ca. 4 cm snijden. De aardbeien wassen, kroontjes verwijderen en aardbeien droogdeppen met keukenpapier.

De aardbeitjes met de stukjes sinaasappelschil, de kandijsuiker en de brandewijn in de inmaakpot scheppen. De pot luchtdicht afsluiten en op een koele, donkere plaats 8 weken laten staan. De eerste week de pot iedere dag even schudden zodat de kandijsuiker kan oplossen. Na 8 weken de likeur door een stuk kaasdoek of theedoek zeven en in 2 schoneflessen schenken. De flessen wel eerst met soda schoonmaken zoals hierboven beschreven staat. Sluit ze af met kurken die enkele minuten in kokend waterhebben gelegen. Na nog 2 weken kan de aardbeienlikeur worden gedronken.

Als je zo lang kan wachten natuurlijk......

Vindt je het leuk om Lupineke te laten weten dat je op de weblog geweest bent of wil je reageren? Klik dan onderaan dit bericht op "reacties". In het vak wat dan verschijnt kun je typen. Je e-mail (verplicht) verschijnt niet op de weblog maar komt alleen bij Lupineke terecht. Succes!

Over breien in de warme zomerzon...

De afgelopen maanden hebben we al regelmatig lekker warme dagen gehad, gisteren was er ook zo een! Ook in Lupineke's "binnenplaats-tuintje" was het buitengewoon warm.

Mathilde de poes had daarom wel een heel bijzonder plekje uitgekozen om wat schaduw te vinden!

Voor grijze kater Donald lagen de zaken anders, hij vond dat er ondanks die hitte toch gewoon doorgewerkt moest worden! Anders komt de tweede sok van het paar voor Ome Jo nooit af!

Lupineke bracht haar middag en avond door aan het mooie strand tussen Dishoek en Zoutelande. Genietend van het heerlijke strand en verkoelende zeewater.

En de sok? Die mocht mee en is al weer een paar centimeter lang!

Over een winkel vol wol, lapjes en lintjes.....

Gisterenochtend ben ik op het fietsje naar Bernadien, een klein winkeltje in deDorpsstraat in Oostkapelle gegaan. Boordenvol stellingen vol met wol, stof,lintjes en knoopjes in alle soorten, kleuren en maten. En ook nog een hoek metkleding, maar daar kijk ik eigenlijk nooit. Je kijkt er je ogen uit, er is werkelijk teveel om op te noemen!

En druk dat het was! De twee dames van de winkel, Bernadien en Monique, waren constant bezig met het helpen van klanten. En wat zo fijn is, ze precies weten waarover ze het hebben. Kennen bijna- elke wolsoort uit ervaring en rekenen in een mum van tijd haarscherp uit wat je nodig hebt. Een waar walhalla voor handwerkmutsen!

Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik binnenkort niks meer te breien heb. Want naast de mand met sokkenwol die in de woonkamer staat te lonken met de meest prachtige kleuren, ben ik thuisgekomen met 11 bollen schitterende wol voor een wintervest. Zachte gemêleerde blauwtinten, heel sutiel. Ik kon het niet laten!

Na de sokken voor ome Jo en neef Jan; het groene vest waar ik afgelopen winter aan begonnen ben; de lappendeken; de borduurlap voor geboorte van mijn dochter(inmiddels 14) ... ja, dan zal ik eens een patroon uitzoeken om met deze heerlijke wolletjes aan de slag te gaan.

Hebben jullie dat ook? Of ben ik de enige die aan 5 verschillende projecten tegelijk werkt? Omdat het allemaal zo ontzettend leuk is om te doen? Ik hoor het graagvan jullie!

over midzomer en sint jan

Lupineke neemt jullie vandaag mee naar een stukje folklore van het Walcherse land.

Gisteren is ook hier op Walcheren gevierd dat het midzomer is! Heel anders dan in Zweden, waar het hele land de langste dag viert, zijn er op Walcheren twee dorpen die een heel oude traditie levend houden. Midzomer wordt gevierd met gaaischieten, ringrijden en kermis. In Domburg ("op Domburg" zouden we hier zeggen) vindt dit plaats op de eerste vrijdag na Sint Jan en in Westkapelle een week later. Het ringrijden is waarschijnlijk aardig bekend als folklore uit Zeeland, maar gaaischieten is voor veel buitenstaanders onbekend en ook lastig te ontdekken. Je krijgt als toeschouwer maar een heel klein stukje te zien: een heel stel (half-dronken) mannen in witte kleding, die met oude geweren op drie palen schieten die in de duinen bij het dorp staan opgesteld. Er wordt af en toe wat gezongen, en dat is het wel zo'n beetje..........Met een beetje geluk kun je ze op zaterdag nog door het dorp zien paraderen, onder begeleiding van een trommelaar, waarbij ze de lange palen met zich meegedragen en er zelfs mee door de ringrijbaan gaan. Het hoe en waarom van dit alles is dan ook lastig te ontdekken. Maar: dat er gefeest wordt is duidelijk!

Oorspronkelijk komt dit feest uit lang vervlogen tijden, en was het niet eens als Midzomerfeest bedoeld, maar om recruten te ronselen voor het leger. Door de mannen van de omgeving vermaak en drank te bieden konden er altijd wel een aantal gestrikt worden. Er zijn nog steeds allerlei rituelen die aan deze periode herinneren, maar die je als buitenstaander niet mee krijgt. Zo worden maanden tevoren kogels zelf gegoten, kruid gemaakt, en binnen bepaalde termijnen worden letterlijk de "rollen" geopend (kun je je inschrijven) en gesloten. Er worden drie palen in de duinen gezet, waarop houten blokken geplaatst worden om eraf te schieten (de troenken) en later wordt er een houten scheepje opgezet en afbeeldingen van iets ludieks uit het dorp, dit is elk jaar weer een verrassing. Er zijn diverse functie's binnen de gaaischieters, zoals de tamboer (zeer belangrijk, de trommelaar dus), de kapitein (zeg maar voorzitter), de foerier (misschien wel de belangrijkste man!). Wil je je aansluiten bij de Gaaischieters, dan moet je aan een aantal voorwaarden voldoen. Je moet of Domburger zijn of er minstens 5 jaar wonen. Zo'n recruut is te herkennen aan een prachtig getekende zwarte snor boven de bovenlip!

Maar er is nog meer te ontdekken: ook op een weiland bij Oostkapelle vindt jaarlijks een Midzomerfeest plaats! Dit keer niet vanuit de folklore van het eiland zelf, maar van de Vrije School uit Middelburg. Het feest heet hier het Sint-Jansfeest, oorspronkelijk naar Johannes de Doper. Alle vrijescholen in Nederland vieren dit feest.

Bijzonder om te zien dat een hele schoolbevolking met bloemenkransen in het haar zich verzamelt op de Prinsenwei, een prachtige plek grenzend aan natuurgebied Oranjezon. Gezamenlijk wordt er gezongen en gepicknickt, zijn er spelletjes voor de kinderen, natuurlijk worden er broodjes gebakken, dit hoort er echt bij! en als hoogtepunt: het vuurspringen!

Vooral dit laatste is mooi: wie met Midzomer over het vuur springt, wordt "gereinigd" en ontvangt voorspoed en vruchtbaarheid (en Kees; dit kan ook figuurlijke vruchtbaarheid zijn!)

Een prachtige symboliek die nog steeds in ere gehouden wordt!

Een lang verhaal deze keer van Lupineke, volgende keer vertel ik jullie iets over de prachtige wol die ik gekocht heb en vooral in welk leuk winkeltje.........

Over Sárika Goth en het portret van Pietje…

In de kamer van mijn oma hangt een uitgeknipt portretje. Uitgeknipt uit een oude krant, mooi in een lijstje.

Erop staat een tekening van een jong meisje in Walcherse klederdracht. Zwart-wit getekend, het papier wat vergeeld door de tijd.

Het is mijn oma Pieternella als jong meisje. Inmiddels heeft ze de respectabele leeftijd van 92 jaar bereikt. Ooit is ze eens, als jong meisje, getekend door een echte kunstenares die in het dorp kwam, heel lang geleden. Die schilderes was Sárika Góth uit Veere.

De schildersfamilie Góth - Maurice, zijn vrouw Ada en dochter Sárika - kwamen uit Hongarije. Ze maakten vele reizen. Toen Maurice Góth en zijn vrouw in 1914 terugkeerden van een verblijf van een half jaar in Amerika, en samen met de toen 14-jarige Sárika in de Belgische badplaats De Panne logeerden, brak de Eerste Wereldoorlog uit. Een grote stroom vluchtelingen kwam op gang, onder andere naar Zeeland. Jan Toorop was die zomer, zoals zoveel kunstenaars, in Domburg. Hij trok zich hun lot sterk aan, zoals onder andere blijkt uit de serie tekeningen die hij van Belgische vluchtelingen maakte. Ook de familie Góth vluchtte naar Zeeland. In “En het leven droom” vertelt Francisca van Vloten dat de Góths in het Middelburgse Hotel du Commerce waren gestrand, waar ze Toorop ontmoetten die op weg was van Domburg naar Den Haag. Hij raadde hen aan naar Domburg te gaan, waar ze hartelijk werden ontvangen. Maurice Góth werd opgenomen in de ‘Domburgse groep’ en deed van 1915 tot 1919 mee aan de exposities. Sárika volgde al snel in de voetsporen van haar ouders en naast de vele schilderlessen die zij volgde, reisde ze ook veel, o.a. naar Amerika. Inmiddels volwassen bleef ze tekenen en schilderen. Ze verbleef ze wisselend in Den Haag en Veere. In haar huis in Veere, de Goudsbloeme, had ze een antiekhandel. Sárika werd voornamelijk bekend door haar kinderportretten en later door collages die ze tot op hoge leeftijd maakte.

Toen ik Sárika Góth ontmoette, was ze al ruim 89 jaar oud. Heel brutaal had ik haar een paar maanden eerder een brief geschreven. Zomaar in een impuls. Het intrigeerde me dat mijn oma vroeger zo prachtig getekend was, en er alleen een ingelijst krantenknipseltje van had. Ik wist ook dat Sárika Góth al heel oud was en vlakbij, in het stadje Veere woonde. In mijn brief had ik gevraagd of mevrouw Góth zich nog kon herinneren, dat zij ooit een jong meisje in klederdracht getekend had. Dat ik de kleindochter van deze Pietje was, en dat Pietje nu een oude dame was van 70 jaar oud.

Lange tijd hoorde ik niks, totdat er op 2 augustus een brief op de mat viel van: inderdaad, Sárika Góth.

Lieve Stephanie- sinds ik je brief gekregen heb denk ik zoo vaak aan je- ik wilde je toen (Juni!!) meteen antwoorden maar de brief was onder andere paperassen terecht gekomen en niet meer te vinden en ik wist je adres niet meer- Nu ben ik aan het opruimen (een stapel post gevonden) en je brief ligt er bovenop!! Ik wil je erg graag spreken – heb deze week geen logee – de vorige week wel gehad en na deze week komt er een vriendin uit Den Haag een paar dagen bij me – Ik wil werkelijk graag met je praten – Je weet dat ik bijna 90 jaar oud ben en dus veel levenservaring heb – maar het is me of ik je al ken - misschien omdat ik zoo veel van je grootmoeder hield – daarom houd ik nu al veel van je.

Kom! ik zou’d echt graag willen-

Heel veel liefs van

je Sárika Góth

Ze was een heel klein vrouwtje, tenger gebouwd, en ze nam me mee de woonkamer in die werkelijk vol stond met meubilair, schilderijen, antieke kunst- en gebruiksvoorwerpen, bloemen, teveel om op te noemen. Daarna naar de keuken om thee te zetten die we in de voorkamer aan een ronde tafel opdronken. Ze vertelde dat ze het zo ontzettend jammer vond dat de tekening van Pietje op onverklaarbare wijze verdwenen was, waarschijnlijk bevond die zich ergens in Amerika maar… ze was hem kwijt. Ze informeerde naar mijn oma, vond het erg leuk om over haar te horen! Dat ze zeven kinderen had gekregen…….dat was toch wat!

Toen er even later een buurvrouw binnenstapte, werd het haar wat veel, en nam ik snel afscheid. Ze zei: “als ik de tekening van je grootmoeder nog zou hebben, zou ik je hem zó geven!”

Een heel bijzondere oude dame die me even had toegelaten in haar leven……..

En wat schetse mijn verbazing toen ik in 1992, enige tijd na het overlijden van Sárika Góth, in de regionale krant de volgende advertentie zag:

Met …. de tekening van Pietje voorop de advertentie.

Blijkbaar was de tekening tóch boven water gekomen, en werd hij geveild!

Eindelijk hadden we de kans om oma het origineel te kunnen geven! Helaas lukte het onze familie niet, genoeg geld te bieden om de tekening te kopen. De hoogste bieder was een verzamelaar van Zeeuwse Kunst. Hij had kennelijk veel meer te besteden dan wij als familie…

‘En’, vertelde hij me na afloop van de veiling, toen ik hem aansprak, ‘de tekening van Pietje, waarvan iedereen dacht dat hij kwijt was, was na haar overlijden gewoon bij Sárika op zolder gevonden ….’

groetjes van Lupineke

over koolrolletjes uit de oven en een kussenhoes

Iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn eerste blog (zowel via "reacties" als via de mail).

Vooral Willy die me op haar weblog zo lief introduceerde met de prachtige foto van de bloeiende lupine's...(willy)

Binnenkort ga ik jullie meenemen in het verleden, naar een prachtig klein prentenboekje van Binette Schroeder, genaamd: Lupineke...........

Maar eerst zoals beloofd: mijn favoriete recept met savooiekool.

Want eerlijk gezegd heb ik jaren lang naar dit soort kolen gekeken met de blik: prachtig om te zien maar......wat doe je er mee?!? Totdat ik een keer tijdens het strijken iemand op de radio dit recept hoorde vertellen; meteen opgeschreven en uitgeprobeerd. Sindsdien een favoriet in ons gezin, ik deel het graag met jullie! Neem er wel even de tijd voor om het op je gemakje te maken.

Het gaat als volgt:

(ca 4 personen)

• je hebt nodig per persoon ca 3 koolbladeren (de meest buitenste, donkergroene, gebruik je niet). Snijdt de middennerf eruit en blancheer de bladeren ca 1 minuut in kokend water, zodat ze wat zachter zijn geworden.
• neem ca 500 gr kipgehakt of klein gesneden stukjes kip/kalkoen (bio!), meng dit met een fijn gesneden uitje, teentje uitgeperste knoflook, peper, zout en gedroogde oregano (niet te zuinig!)
• rol telkens wat van het kipmengsel in een koolblad en leg de koolbladeren in een ovenschaal.
• dan het sausje: doe een theelepeltje olijfolie in een steelpannetje. Als dit warm is voeg dan toe: pakje sojaroom of creme-fraiche en 1 groot potje tomatenpuree, verder wat zout/peper en een beetje (kippen-)bouillon om het iets dunner te maken.
• schenk het sausje over de rolletjes en als laatste een laagje geraspte kaas erover (schapenkaas is heerlijk!).
• Het geheel gaat ca 30 minuten in een oven op 200 graden en dan: smullen maar.

Het is echt superlekker met gekookte rijst en een komkommersalade.

Als afsluiting voor vandaag nog even iets anders. Onlangs op een rommelmarkt in Oostkapelle vond ik een schattig geborduurd lakentje voor 50 cent (!!) Ik kreeg meteen het idee om daar een kussen van te naaien. Eigenlijk nav de mooie geborduurde kussens die Ikea verkoopt, en waar er al een van op mijn bank ligt. Een lapje flanellen tijkstof heb ik als achterkant gebruikt. Het lakentje was afgezet met een lief rood-wit bandje wat er mooi bij afsteekt.

Dit resultaat inspireert tot meer, dus als jullie binnenkort ergens iemand tussen geborduurde lapjes zien graaien........dan is het Lupineke!

Groetjes!!

Welkom bij lupineke!

Welkom op mijn nieuwe weblog!

Na enige weken sudderen en dank zij de aanmoediging van Willy (Tjorven-weblog) heb ik de sprong gewaagd en zijn jullie getuige van de geboorte van mijn eigen weblog: Lupineke!

Ongetwijfeld zal ik nog veel moeten leren op blog-gebied, maar dat houdt tevens in dat deze weblog in de toekomst alleen maar beter en leuker kan worden. Hopelijk kunnen jullie even door het eenvoudige begin heen kijken.

Wat kunnen jullie allemaal aantreffen bij Lupineke?

Ik wil jullie graag meenemen door het Walcherse land.....genieten van alles wat te maken heeft met textiel, bijzondere exposities en tentoonstellingen. Maar ook de natuur speelt een hoofdrol dus zul je regelmatig te zien en horen krijgen hoe het met mijn moestuin gaat, inclusief lekkere recepten die ik ga uitproberen. Het thema "zelf maken" staat centraal, van sokken breien tot likeurs maken en een houthok timmeren, er zal vanalles voorbij komen op deze weblog passend bij dit thema!!

En klein voorproefje kun je hier alvast zien.

De stapel verzamelde lapjes ligt klaar om mee aan de slag te gaan. Al jaren droom ik ervan om een lappendeken te maken. Geïnspireerd door de prachtige antieke Amerikaanse quilts die in mijn favoriete interieurboekje staan heb ik in de loop van de tijd aardig wat stukjes stof bij elkaar gescharreld, van restjes tot rommelmarkten, als het mooi was mocht het mee! Gisteravond heb ik de maten berekend en ben ik begonnen met knippen. Het worden blokken van 15 x 15 cm, om het voor zo'n eerste keer eenvoudig te houden. Het is de bedoeling dat het een lappendeken wordt die precies (!) over leuning van mijn kleine tweezitsbankje past. Volgens de berekening moet dat lukken!

En dan die kool.........een savooiekool van meer dan 50 cm breed! Mijn trots van de moestuin!! Hij paste net in mijn rieten fietsmandje en ik was toch een aardige bezienswaardigheid toen ik er mee naar huis fietste.

Volgende keer mijn favoriete recept met deze kool.

groetjes van Lupineke