dinsdag 31 augustus 2010

Over Sarika Goth en het portret van Pietje

In de woonkamer van mijn oma hangt een uitgeknipt portretje. 
Uitgeknipt uit een oude krant, mooi in een lijstje. 
Er opstaat een tekening van een jong meisje in Walcherse klederdracht. 
Zwart-witgetekend, het papier wat vergeeld door de tijd.


Het is mijn oma Pieternella als jong meisje. 
Inmiddels heeft ze de respectabele leeftijd van 92 jaar bereikt. 
Ooit is ze eens, als jong meisje, getekend door een echte kunstenares 
die in het dorp kwam, heel lang geleden. 
Die schilderes was Sarika Goth uit Veere.


De schildersfamilie Goth - Maurice, zijn vrouw Ada en dochter Sarika - kwamen uit Hongarije. 
Ze maakten vele reizen. Toen Maurice Goth en zijn vrouw in 1914 terugkeerden van een verblijf van een half jaar in Amerika, en samen met de toen 14-jarige Sarika in de Belgische badplaats De Panne logeerden, brak de Eerste Wereldoorlog uit. Een grote stroom vluchtelingen kwam op gang, onder andere naar Zeeland. Jan Toorop was die zomer, zoals zoveel kunstenaars, in Domburg. Hij trok zich hun lot sterk aan, zoals onder andere blijkt uit de serie tekeningen die hij van Belgische vluchtelingen maakte. Ook de familie Goth vluchtte naar Zeeland. 

In 'En het leven droom' vertelt Francisca van Vloten dat de Goths in het Middelburgse 
Hotel du Commerce waren gestrand, waar ze Toorop ontmoetten die op weg was 
van Domburg naar Den Haag. Hij raadde hen aan naar Domburg te gaan, waar ze hartelijk werden ontvangen. Maurice Goth werd opgenomen in de 'Domburgse groep' en deed van 1915 tot 1919 mee aan de exposities. 

Sarika volgde al snel in de voetsporen van haar ouders en naast de vele schilderlessen die zij volgde, reisde ze ook veel, o.a. naar Amerika. Inmiddels volwassen bleef ze tekenen en schilderen. Ze verbleef ze wisselend in Den Haag en Veere. In haar huis in Veere, de Goudsbloeme, had ze een antiekhandel. Sarika werd voornamelijk bekend door haar kinderportretten en later door collages die ze tot op hoge leeftijd maakte.
   


Toen ik Sarika Goth ontmoette, was ze al ruim 89 jaar oud. 
Heel brutaal had ik haar een paar maanden eerder een brief geschreven. 
Zomaar in een impuls. 
Het intrigeerde me, dat mijn oma vroeger zo prachtig getekend was 
en er alleen een ingelijst krantenknipseltje van had. 
Ik wist ook dat Sarika Goth al heel oud was en vlakbij, in Veere woonde. 
In mijn brief had ik gevraagd of mevrouw Goth zich nog kon herinneren, 
dat zij ooit een jong meisje in klederdracht getekend had. 
Dat ik de kleindochter van deze Pietje was, en dat Pietje nu een oude dame was van 70 jaar oud.

Lange tijd hoorde ik niks, totdat er op 2 augustus een brief op de mat viel van: inderdaad, Sarika Goth.

Lieve Stephanie- sinds ik je brief gekregen heb denk ik zoo vaak aan je- ik wilde je toen (Juni!!) meteen antwoorden maar de brief was onder andere paperassen terecht gekomen en niet meer te vinden en ik wist je adres niet meer- Nu ben ik aan het opruimen (een stapel post gevonden) en je brief ligt er bovenop!! Ik wil je erg graag spreken - heb deze week geen logee - de vorige week wel gehad en na deze week komt er een vriendin uit Den Haag een paar dagen bij me - Ik wil werkelijk graag met je praten - Je weet dat ik bijna 90 jaar oud ben en dus veel levenservaring heb - maar het is me of ik je al ken - misschien omdat ik zoo veel van je grootmoeder hield - daarom houd ik nu al veel van je.

Kom! ik zou'd echt graag willen-
Heel veel liefs van
je Sarika Goth

Ze was een heel klein vrouwtje, tenger gebouwd 
en ze nam me mee de woonkamer in die werkelijk vol stond met meubilair, schilderijen, 
antieke kunst- en gebruiksvoorwerpen, bloemen, teveel om op te noemen. 
Daarna ging ze naar de keuken om thee te zetten 
die we in de voorkamer aan een ronde tafel opdronken. 
Ze vertelde dat ze het zo ontzettend jammer vond dat de tekening van Pietje op onverklaarbare wijze verdwenen was, waarschijnlijk bevond die zich ergens in Amerika maar... ze was hem kwijt. 
Ze informeerde naar mijn oma, vond het erg leuk om over haar te horen! 
Dat ze zeven kinderen had gekregen... dat was toch wat! 
Toen er even later een buurvrouw binnenstapte, werd het haar wat veel, en nam ik snel afscheid. 
Ze zei: "Als ik de tekening van je grootmoeder nog zou hebben, zou ik je hem zo geven!" 
Een heel bijzondere oude dame die me even had toegelaten in haar leven...

En wat schetse mijn verbazingtoen ik in 1992, enige tijd na het overlijden van Sarika Goth, in de regionale krant de volgende advertentie zag:

Met: de tekening van Pietje voorop de advertentie. Blijkbaar was de tekening toch boven water gekomen, en werd hij geveild! Eindelijk hadden we de kans om Oma het origineel te kunnen geven!
Helaas lukte het onze familie niet, genoeg geld te bieden om de tekening te kopen. De hoogste bieder was een verzamelaar van Zeeuwse Kunst. Hij had kennelijk veel meer te besteden dan wij als familie...
"En", vertelde hij me na afloopvan de veiling, "de tekening van Pietje, waarvan iedereen dacht dat hij kwijt was, was na haar overlijden gewoon bij Sarika op zolder gevonden!"
groetjes van Lupineke










maandag 30 augustus 2010

Over ganzen en een ganzenfilm

Aan de Zandvoortseweg, net buiten Middelburg, 
zijn een paar jaar geleden een aantal weilanden teruggegeven aan de natuur. 
Grote graafmachines hebben de grond, waar eerst akkerbouw was, gedeeltelijk afgegraven, 
zodat er verschillende waterpoelen in konden ontstaan. 
Ook ontstond er hierdoor flink wat verschillende begroeiing, waar met name de vele vogels profiteren. En nu, na een paar jaar, is het een prachtig gebiedje geworden. Ook de vele ganzen weten het te vinden. Sinds kort grazen er in de zomertijd ook koeien.

Voor mij staan ganzen symbool voor vrijheid.
Vraag me niet waarom, maar als ik ganzen hoor overvliegen
of als ik ze ergens zie bivakkeren, voel ik me altijd zo opgetogen en blij!
Ik zou zo, als Nils Holgersson, mee willen vliegen...


Verstand heb ik er niet van, ik kan de ene gans niet van de andere onderscheiden
(okee, behalve Canadese ganzen dan met die zwarte kopjes).
Ze herinneren me heel erg aan mijn lievelingsland Zweden.
Ook daar voelde ik deze vrijheid, in mijn hele lijf en botten!!!

Ooit, toen ik er een keer fietste, kwamen er verschillende immens grote groepen ganzen aangevlogen. De hele lucht was vol met de ganzen, vliegend in de bekende V's,
al gakkend op zoek naar een goed plekje om te verblijven.
Wouw, dat was echt een bijzondere ervaring, om daar middenin te staan!


Een van mijn favoriete jeugdfilms is dan ook 'Fly away home',
een prachtig, waar gebeurd verhaal over Amy,
een meisje dat bij een auto-ongeluk haar moeder verliest.

Ze wordt door haar vader, die ze jaren niet gezien heeft, meegenomen naar zijn boerderij in Canada. Terwijl de bulldozers bezig zijn met het afgraven van het bos ten behoeve van de bouw van een nieuwe wijk, redt Amy nog net op tijd een nest ganzeneieren.


Ze weet de eieren uitgebroed te krijgen
maar wordt daarna door de jonge gansjes als hun moeder beschouwd!


Amy moet de gansjes leren vliegen en voorbereiden op de grote trek naar het zuiden.
Samen met haar vader maken ze een speciaal vliegtuigje
en beginnen ze aan een spannende tocht om de ganzen naar de plaats van overwintering te brengen.


Door de zorg voor de gansjes bouwt Amy langzaam weer een band op met haar vader
en leert ze de dood van haar moeder te accepteren.


Mocht je deze film een keer tegen komen; beslist kijken!!
Het is echt een prachtig en ontroerend verhaal, en zo mooi en integer verfilmd!
En: niet alleen voor kinderen een aanrader!

En; terwijl ik dit stukje zit te typen komt de jongste naar beneden:
"Mam, ik wil zo die ganzenfilm weer eens bekijken, kijk je mee?"
Geloof het of niet, maar... toeval bestaat niet!!

ganzengroetjesvan Lupineke

zondag 29 augustus 2010

Over handwerkjes en de chocoladedobbelsteentjes van juffie Susanne

De afgelopen dagen zijn zo wisselvallig qua weer geweest 
dat, wat er uit mijn handen kwam,ook erg wisselvallig was...

Op handwerkgebied waren het steeds kleine werkjes, verscholen halfuurtjes 
waarbij ik gedaan heb waar ik op dat moment zin in had. 
Behalve dan de borduurlap voor de jongste, 
daar heb ik bijna elke avond wel een of twee bloemetjes aan geborduurd. 
De rand is nu echt bijna af, alleen nog een paar bloemetjes 
aan de bovenste rand en de geboortedatum moet er nog in. 
En ik merk, dat ik het nu weer heerlijk vind om te doen! 
Wel jammer is dat ik van twee kleuren borduurzijde tekort kom 
om de allerlaatste bloemetjes te kunnen borduren. 
Helaas... morgen snel twee strengetjes bijhalen, 
waarschijnlijk ben ik iets te royaal geweest in het begin.


Een ander werkje wat niet helemaal liep zoals ik had gedacht, was het groene gebreide vest
Ik heb een heel eind uit moeten halen, omdat de verhoudingen niet klopten. 
En als ik ergens een hekel aan heb, is het dat wel! 
Ik heb nu het patroon van een ander vest genomen, wat ik vorig jaar gebreid heb, 
een deel van het rugpand opnieuw gebreid en nu kloppen de verhoudingen (gelukkig) wel. 
En dan kan ik nu eindelijk beginnen aan de voorpanden!


Verder nog iets gedaan?

Jazeker,op zo'n zondag als vandaag vind ik het altijd leuk om iets lekkers te bakkenvoor bij de koffie. Een onbetwiste topper bij de jongste zijn de chocoladedobbelsteentjes van juffie Susanne!


Jaren geleden, toen de oudste nog een heel klein ukkie van twee was, 
hadden we een ouderavond op de vrije peuterspeelzaal waar hij toen zat. 
De leidster, een ontzettend lieve en ervaren juf, juffie Susanne genaamd, 
had toen iets superlekkers voor ons ouders gebakken! 
Zwitserse van geboorte, moest ze al jongvan haar (Zeeuwse) moeder taarten leren bakken. 
Met als gevolg, dat ze hier onovertroffen in is! 
Ik herinner me nog, dat we stukjes bleven pakken, zo heerlijk vonden we het! 
Gelukkig deelde ze niet alleen de chocoladedobbelsteentjes, maar ook het recept met gulle hand uit. 

Inmiddels maken we deze heerlijke chocoladedobbelsteentjes al bijna 15 jaar. 
De jongste maakt ze ook vaak zelf, even tussendoor, 
want het is een supersimpel recept: biscuitbakken, glazuur erover smeren 
en bestrooien met kokos, jammie! 
Al ziet het er niet bijzonder spectaculair uit, het is altijd een succes en, 
ook handig: makkelijk mee te nemen en uit te delen!

Chocoladedobbelsteentjesvan juffie Susanne

benodigdheden biscuit:
  • 3 eieren
  • 250 gr suiker
  • 2 theel vanillesuiker
  • 2 eetl cacaopoeder
  • 3 dl melk
  • 300 gr bloem
  • 2 theel bakpoeder
  • 200 gr roomboter (vloeibaar, iets afgekoeld)
bakblik:ca. 30x30 of ca 25x35
bakpapierop de bodem, randeninvetten met boter

werkwijze:
Zet de boter in een pannetje op het vuur en laat op de laagste stand smelten. 


Neem als het gesmolten is, vanhet vuur af en laat het even afkoelen

Mix de eieren en suikerschuimig tot een er een dikke massa is ontstaan

Voeg de vanillesuiker en cacaopoeder toe en mix er zachtjes door

Voeg de melk toe en mix erzachtjes door

Zeef bloem en bakpoeder boven de massa en roer er zorgvuldig doorheen

Voeg als laatste de gesmolten roomboter toe, blijf roeren totdat alles opgenomen is

Stort deze massa in een bakblik wat bekleed is met bakpapier en ingevet met boter


bakken: ca 30 min op de middelste richel op 200ºC
(voelen met breinaald, die moet er droog uitkomen, maar de biscuit mag van binnen nog wel een beetje klef zijn)
biscuit laten afkoelen, op een schaal storten, en bakpapier verwijderen

glazuur:
  • 200gr poedersuiker
  • 2eetl cacaopoeder
  • 2theel vanillesuiker
  • 50gr vloeibare boter
  • 4-5eetl sterke koffie
werkwijze:
Smelt de boter

Meng de poedersuiker, cacaopoeder en vanillesuiker

Voeg de iets afgekoelde boter toe, en daarna als laatste de lepels koffie, de glazuur moet namelijk niet te dun worden, dan loopt hij uit over de randen van de biscuit


Afwerken:
strooi ca 80 gr gemalen kokos over het glazuur, terwijl deze nog vloeibaar is

snij de biscuit in kleine dobbelsteentjes en smullen maar!

Er is eigenlijk maar een nadeel aan deze heerlijke dobbelsteentjes: het is me nog niet gelukt om een vervanging te vinden voor de suikerglazuur! Wel voor het biscuitbeslag. Dus... helaas mag ik ze zelf niet eten!! Wie hier nog een tip voor heeft, ik hoor het graag!

fijne zondag allemaal en groetjes

van Lupineke

vrijdag 27 augustus 2010

Over het Domburgse strand in de storm

Met al die storm en regen is het zo geweldig op het strand! 
Haast geen mens te zien, op af en toe wat verdwaalde toeristen na, 
die zich ook niet laten weerhouden door het 'slechte weer'!

Het maakt, dat ik me zo levend voel: de stormwind die me aan alle kanten omringt, 
de bulderende golven die steeds verder het strand oprollen, 
de regen die in vlagen in mijn gezicht striemt...

Ik ging naar het Domburgse strand voor een ontmoeting met de elementen. 
Ik kwam thuis een heerlijk gevoel van vrijheid, puurheid en blijheid, en, 
een heleboel foto's natuurlijk.





Als afsluiting nog wat Zeeuwse Uitjes voor het komend weekend:

  • Op zaterdag 28 augustus is het Dors- en stoppeldag bij Theeschenkerij ˜De Blauwe Reiger" aan de Zanddijkseweg 12 in Veere, in samenwerking met de oldtimer trekker- en motorenclub Nisse en Stal Serookserke. Tussen 10 en 18 uur zijn er demonstraties met trekpaarden, ringsteken per tracktor, babbelaars bakken, ploegen etc. Natuurlijk is er ook allerlei lekkers te eten en drinken. Entree is 2,50, kinderen tot 10 jaar gratis.
  • Zondag 29 augustus is de laatste aflevering van "Zondagse Sferen" op de Vismarkt in Middelburg. Vanaf 13 uur treden Olga Bakkarah en Ron Kersbergen op met licht klassieke nummers. In de pauze om 14 uur zijn er twee korte lezingen van historicus Tobias van Gent en Menno van der Werff over o.a. de Middelburgse pleinen en de visie op de stad. Er zijn foto's te zien van kunstenaar Wytske Zwetsloot van de voorgaande Zomerse Zondagen. Het duurt tot 16 uur.
  • In Vlissingen kun je alvanaf gisteren al genieten van Vlissingen Maritiem. Dit spektakel, ook wel Small Sail genoemd, duurt tot en met zondag 29 aug. Er is de komende drie dagen zoveel te beleven, dat het handiger is om de website te raadplegen voor alle activiteiten.
Morgen neem ik jullie mee naar Arnemuiden, naar 't Uusje van Eine' en nemen we even een kijkje in het verleden...

stormgroetjes van Lupineke

donderdag 26 augustus 2010

Over ‘honderd dingen die ik nog wil doen voordat ik ga’….

Vorig jaar vertelde mijn Engelse schoonzusje Pamela me, hoe een vriendin van haar in Amerika een lijst heeft gemaakt van ‘honderd dingen die ze nog wil doen voordat ze ‘gaat’….

Die Amerikaanse vriendin, Karen genaamd, is fotografe, en steunt allerlei projecten voor vrouwen op allerlei manieren. Een krachtige, zelfstandige en geweldige vrouw, volgens Pamela. Karen heeft ook een weblog, en die heb ik toen ook bezocht.

Ik werd geïntrigeerd door de motivatie van Karen om zo’n lijst te maken.

Nou heeft zij het idee ook weer van iemand anders, van ene Maggie Mason. Eerst wilde Karen het idee niet van Maggie overnemen, het voelde als na-apen. Maggie overtuigde haar om het toch te doen, en zei dat ze eigenlijk vindt dat iedereen zo’n lijst zou moeten maken, omdat het haar leven zo veranderd heeft. In positieve zin!

Het zet me behoorlijk aan het denken…

Een lijst met honderd dingen die ik nog zou willen doen voordat ik ga….

En inderdaad, wat doet dat me je, als je zo’n lijst maakt? Hoe ga je om met onvervulde wensen? Maakt het je weemoedig, verdrietig, of juist blij en enthousiast? Ga je hard aan de slag om die wensen te vervullen, of maakt het je juist zenuwachtig omdat je denkt dat je ze dan ook moet gaan vervullen? Maakt het, dat je niet meer tevreden bent met je huidige leven? Krijg je ineens de bibbers bij het idee, dat je misschien wel zo snel zal gaan, dat je die wensen niet meer gedaan krijgt?

Vragen, vragen, ik weet het niet…

Maar, misschien is het juist wel niet de bedoeling dat je er zo over na gaat denken, het zo zwaar maakt. Misschien moet je juist gewoon opschrijven wat er spontaan in je opkomt, zonder restricties, zonder dwang of gedachten, gewoon vanuit je hart.

En, wie zegt dat je ook moet gaan proberen die wensen uit te voeren? Misschien is het goed, als de wensen er gewoon zijn: ‘okee, wensen, jullie zijn er gewoon, ik hoef niks met jullie te doen…!’

Het doet me ook denken aan wat ik een keer las, over het verschil tussen: ‘op vakantie gaan’, of ‘op reis gaan’. Er stond dat als je op vakantie gaat, het vervoermiddel, de eindbestemming, de accommodatie en de tijd dat je weg bent al vooraf gepland zijn, en vast staan. Je bouwt dus vooraf een beeld op van die vakantie zoals het moet gaan worden. Voldoet een van deze dingen niet aan je vooraf gestelde criteria, dan heb je geen goede vakantie, dan is je vakantie ‘mislukt’…

Als je op reis gaat, dan weet je nog niet precies waar je heen gaat, hoe lang je onderweg bent, waar je precies uit zal komen en hoe lang je daar blijft. Je bekijkt per dag wat er komt, hoe het gaat, hoe je je voelt en reist met die stroom mee. Op deze wijze is je vakantie altijd goed, omdat je vooral geen doelen stelt en die ook niet hoeft te verwezenlijken.

Als je het leven ook op deze manier bekijkt, zul je dan niet, door het bedenken en vastleggen van je wensen, ook jezelf gaan vastleggen, zoals bij het ‘op vakantie gaan’, in plaats van leven met de stroom die zich aandient? Misschien heb je dan geen oog meer voor de dingen die vanzelf op je pad komen, omdat je zo bezig bent met het vervullen van je wensen, en ben je teleurgesteld als ze niet uitkomen terwijl de spontane mogelijkheden over het hoofd gezien hebt!

Hmm. Ik weet het nog steeds niet. Toch komen er onbewust al wensen bij me op. Een stuk of drie, dus het valt allemaal nogal mee. Maar ik voel ook dat ik wat angstig ben voor mijn wensen, of voor wat ze me te zeggen hebben. Angstig, dat ze misschien mijn leven gaan beheersen en me gaan vastleggen.

Oh hemeltje, dat valt nog niet mee!

Dus voorlopig geen lijst met honderd dingen die Lupineke nog wil doen voordat ze gaat…

Maar: een stuk of drie? Vooruit:

  1. een keer naar Stockholm met mijn dochter
  2. een solo-fietstocht maken (echt helemaal alleen) met een klein tentje
  3. naar het Openlucht Museum in Arnhem
  4. de familiestamboom afmaken dus ook met alle foto’s erbij
  5. samen met mijn manlief kamperen, net zoals de allereerste vakantie die we samen doorbrachten

Nou, daar gaan we al, het worden er meteen al meer dan drie. En, ik merk dat ik steeds enthousiaster wordt; dit is eigenlijk best leuk om te doen! En, ik voel me nog steeds heel tevreden en gelukkig met mijn leven, zelfs met deze wensen op papier! Misschien worden het toch wel wat méér wensen dan deze vijf…

Wat vinden jullie hier nou van? Is het goed om voor jezelf zo’n wensenlijst te maken?

Ik ben echt heel benieuwd!

groetjes van Lupineke

woensdag 25 augustus 2010

Over een grijze zwerver

Zo'n acht jaar geleden kwam vriendin Maria op een dag bij me aan de deur. 
Ze keek rond of ze onze kinderen zag en fluisterde daarna dat ik mee moest lopen naar haar auto..
In eerste instantie schrok ik, zou er iets ernstigs aan de hand zijn?
Bij de auto aangekomen deed ze de achterklep open en daar.. daar zat, heel zielig in een mandje, 
een magere, grijze zwerver!

Maria vertelde dat deze prachtige poes al zeker een half jaar bij haar en de buren rondzwierf, 
bedelend om restjes eten en zonder thuis. Zelf had ze, dierenvriend in hart en nieren, overal navraag gedaan en hem regelmatig wat te eten gegeven, maar met twee honden en twee katten, waaronder een moederpoes met jonkies, kon ze hem niet zelf in huis nemen. 
En nu de herfst en de kou er aan kwamen, kon ze dat niet langer aanzien 
en was ze actief op zoek naar een goed tehuis voor deze zielige kater!


Ik was meteen verliefd! Wat een bijzondere kat!
Hij zat, zeer op zijn hoede, in het mandje en keek me met grote, geel-groene ogen aan:
wat gebeurt er hier allemaal met mij?

We hadden al een kat, onze lieve Tobias, een wat oudere, rode kater, maar ik twijfelde geen moment: deze zwerver mocht bij ons komen wonen! 
(Gelukkig was de Stuurman niet thuis, die bevoer op dat moment de wereldzeeën, 
ik wist dat hij er waarschijnlijk niet zo happy mee zou zijn.. aj aj!)
En zo kwam die grijze zwerver in ons leven.


Het heeft heel lang geduurd voordat hij uit zijn schuilhoekjes tevoorschijn durfde komen. 
Gelukkig was hij zo gek op eten dat hij daarmee wel gelokt kon worden.
Door zijn zwerversleventje was hij behoorlijk schuw geworden, 
we konden merken dat hij ooit slecht behandeld was geweest...


Met lekkere hapjes, eindeloze praatjes en aaitjes werd hij rustiger, liever en aanhankelijker. 
Hij moest natuurlijk ook een naam krijgen, maar alle exotische namen die ik mooi bij hem vond passen, vonden de kinderen vreselijk. Wanhopig riep ik daarom wat namen van Walt Disney filmpjes op en bij Donald (van Donald Duck) riepen ze in koor dat ze dat prachtig voor hem vonden.

Dus: vanaf dat moment heette de grijze zwerver Donald.


Donald heeft ooit een eigenaar gehad, want hij is 'geholpen'. 
Wij denken dat hij er door zijn vorige eigenaar is uitgegooid 
omdat hij namelijk een zeer vervelende eigenschap heeft: hij sproeit! 
Op alles wat hij niet kent. Meestal op plastic zakken met inhoud. 
Of op het houtkacheltje, wat we vorig jaar lieten installeren. 
Gelukkig gaat het na een paar keer over, dan is het nieuwe eraf. 
Wij kunnen er mee leven, ik maak het schoon en dat is dat. 
Gelukkig stinkt het niet, dat is wel een groot voordeel. 
En, hij is zo vreselijk lief, dat we het hem vergeven!


Het heeft lang geduurd voordat hij ons volledig vertrouwde 
maar nu is het echt een superlieve kat! 
De schrik van de brandgang (af en toe, als hij dapper is)! 
Toch steekt dat schuwe regelmatig de kop op, dat zal waarschijnlijk nooit over gaan.

Hij blijft een rover, al is het een stuk minder omdat hij goed te eten krijgt. 
Maar toch kwam er onlangs een achterbuurvrouw aan de deur: 
"die grijze had de kipfilet van haar aanrecht gepikt!"
Tja, stiekem in mezelf moest ik grijnzen, de smeerkees had het hem weer geflikt!
Gelukkig was de buurvrouw niet echt boos en de schade hoefde niet vergoed te worden...


Donald ligt het liefst op een rustig plekje, waar hij alles goed kan overzien. 
Hij is dol op onze oudste, en gaat zelfs bij hem zelfs op schoot liggen 
(en dat is wel heeeel bijzonder voor een kat die soms niet eens geaaid durft te worden!).
Kortom: Donald hoort echt bij ons gezin!

En de Stuurman? 
Die kon er uiteindelijk wel om lachten dat er een kat bij gekomen was, 
hij kent me tenslotte langer dan vandaag, en... zou hem nu echt niet meer willen missen!


poezengroetjes van Lupineke

dinsdag 24 augustus 2010

Over mijn favoriete boekwinkel 'De Drukkerij'

Toen het gisteren zo regende, ben ik weer eens heerlijk 
een middagje naar mijn favoriete boekwinkel geweest! 
Er is hier in Middelburg niet zo maar een boekwinkel, maar een heel bijzondere...vind ik zelf!

Op de Markt, in het voormalig bedrijfspand van de Provinciale Zeeuwse Courant, 
De winkel lijkt in een onopvallend jaren-vijftig pand uit de tijd van de wederopbouw van Middelburg te zitten, maar een tien meter hoge glazen pui met hierop allerlei teksten trekt flink de aandacht.


Als je binnen komt, beland je in de afdeling met tijdschriften en kranten, 
een kamerbrede kassa (hier kun je o.a. kaartjes voor de bioscoop in Vlissingen reserveren), 
het VVV-kantoortje en de afdeling Zeeuwse uitgaven.


Boven de kassa hangen vijf televisies die delen van de winkel laten zien. Met een beetje geluk zie je er een bekende op rondsnuffelen... Op een andere teevee zie je het laatste nieuws.


Vervolgens kom je langs de Brasserie, de binnentuin en de keuken. 
Je kunt er heerlijk eten, vooral voor de lekkere appeltaart kom je zeker terug! 
Wekelijks is er een donderdagavond-menu voor de koopavond.

Daarna ontvouwt zich een enorme ruimte, die speels is ingedeeld; kleuren en cirkels geven de verschillende afdelingen aan. Elke afdeling heeft zijn eigen sfeer, eigen kleur vloerbedekking en meubels.


Je kunt het zo gek niet noemen, of in de Drukkerij vindt je het wel! 
Wat te denken van o.a. afdelingen:
kinder-en jeugdboeken; romans; esoterische boeken; historie; muziek en c.d.'s; films en dvd's; buiten- en tuinboeken; kantoor- en schoolbenodigdheden; kalenders; ansichtkaarten; spellen; strips; kookboeken; opvoeding- en onderwijs; luisterboeken; buitenlandse boeken; sciencefiction en detectives; kunstboeken; godsdienstboeken; woordenboeken; internetboeken; literatuur; reisboeken; sportboeken; scheepvaartboeken; cadeau-artikelen en ga zo maar door...! 

En dan niet van alles maar een paar, maar van alles echt veel.
Je kunt er internetten, muziek en luisterboeken beluisteren 
en er is een klein mini-theatertje voor presentaties.


Centraal staat een groot kassablok in cirkelvorm, waar je aan alle kanten terecht kunt voor deskundig advies, bestellingen en natuurlijk gewoon afrekenen.


Her en der zijn kleurrijke zitobjecten geplaatst waar je op je gemak in de boeken kunt duiken. 
Overal zie je mensen zitten lezen, kletsen of, op de kinderafdeling, spelen... 
(ik heb even gewacht met het maken van de foto's tot de mensen uit het zicht waren).


In de ronde kinderafdeling vindt je in de binnencirkel de peuter-en kleuterboeken 
en in de buitencirkel de jeugdboeken van ca 6 tot 14 jaar. 
Er is ook een aparte jongerenkast voor de nog oudere jeugd.

Jarenlang heb ik hier boekencollecties uitgezocht voor mijn werk op school, 
zowel voor de klassen als voor de schoolwinkel. Dat was ontzettend leuk om te doen, 
ik neem dan ook per nieuw schooljaar met pijn in mijn hart afscheid van dit alles... 
tijd om het over te dragen aan een opvolger!


Tussen alle boekenkasten in worden exposities gehouden 
van o.a illustratoren, fotografen en andere kunstenaars. 
In de overdekte binnentuin vinden ook regelmatig kleine optredens plaats.

Maar... wat maakt de Drukkerij nou zo speciaal, afgezien van het bijzondere gebouw, 
de eindeloze hoeveelheid boeken en aanverwante artikelen, en de speelse opstelling?
Voor mij is dat het gevoel van activiteit, dat de winkel oproept. 
Je wordt er 'gevoed' op allerlei manieren!

... door bijvoorbeeld ineens iemand te zien die een kleine lezing houdt of zijn boek promoot,
... door een muziekoptreden op zaterdagmiddag,
... door de speelse activiteiten voor de kinderen, bijv. tijdens de kinderboekenweek (de jongste woonde er een keer een signeersessie bij van Francine Oomen, helemaal te gek!)
... door lekker samen koffie te drinken met een vriendin in het restaurantje, gezellig bij te kletsen en daarna nog even in de boeken te neuzen,
... door een prachtige serie originele foto's aan een verscholen wandje te ontdekken, of een andere onverwachte kunstuiting,
... doorhet vriendelijke en deskundige personeel, dat zeer behulpzaam is en graag met je meedenkt,
... door het gemak waarmee je alles onder een dak hebt, zowel boeken, als muziek als films,

... door...


Als ik even een oppeppertje nodig heb, ga ik dikwijls naar de Drukkerij. 
Zomaar even neuzen en genieten. 
Het is een ontmoetingsplaats met vrienden, zowel menselijke als papieren!

De Drukkerij is in 2009 uitgeroepen tot 'Boekwinkel van het jaar'
een - naar mijn idee - terechte winnaar!


boekengroetjesvan Lupineke

maandag 23 augustus 2010

Over een gezellig weekend met familie en de merklappen van de kinderen

Afgelopen weekend was het een gezellige boel bij huize Lupineke, 
we vierden de verjaardag van mijn lieve moedertje bij ons thuis. 
Heerlijk om iedereen weer eens te zien, met alle drukke levens die we allemaal leiden 
blijft het vaak bij even een mailtje of belletje!

Gelukkig werkte het weer ook goed mee en konden we een fijne zomeravond beleven in de tuin, 
eerst met een overheerlijke barbecue en daarna nog nagenieten rond het vuur.

Van andere dingen, zoals handwerken, is dan ook niet veel gekomen, 
het bleef bij groente en fruit halen uit de moestuin en hier lekkere dingen van maken.

Ik heb nog wel een klein stukje kunnen borduren aan de geboortelap voor de jongste. 
De reacties op mijn blog hierover waren zo leuk, dat ik me nu voorgenomen heb 
om hem voor haar 15e verjaardag ingelijst en af te hebben! 
Al borduur ik maar elke dag 1 bloemetje, dat moet zeker lukken! 
En,als je dan eenmaal weer bezig bent, is het toch ook wel weer heel leuk om tedoen!!

Graag wil ik jullie ook de borduurlappen van onze kinderen laten zien. 
Zoals ik al eens eerder verteld heb, kregen zij op hun lagere school handwerkles van juf Henny. 
Ook borduren kwam aan bod. Ze hebben allebei een prachtige merklap gemaakt, 
die al jaren boven de piano hangen. 
Ik vind het nog steeds super knap, dat ze dit zo mooi gemaakt hebben!





De kinderen maken dit in de vierde klas, dus als ze ca 10 jaar oud zijn! 
Je kunt precies zien waar ze van houden; de oudste hield toen van boten 
en de jongste (nog steeds) van katten.

Natuurlijk vinden alle bloggers het altijd leuk om te lezen wat anderen van hun stukjes vinden. 
Je kunt laten weten dat je langs geweest bent door het geven van een reactie onderaan.

Een fijne maandag, groetjes van Lupineke!

vrijdag 20 augustus 2010

Over oud textiel en nieuwe aankopen

Soms kun je toch enorm geluk hebben! 
Zo snuffelend tussen de tweedehands kleding in de Roemenië-loods 
 (een permanente kerk-verkoop voor projecten in Roemenië) 
kwam ik een geborduurde lap tegen, die opgevouwen tussen wat oude lakens lag. 
Eenmaal opengevouwen, bleek het een prachtig zelf geborduurd tafelkleed te zijn!


Er zaten wel wat gele vlekken op, maar met de positieve ervaring van het 'Oxi Vlekkenwonder' 
nog in mijn achterhoofd,besloot ik het er op te wagen! 
"Ach", zei het oude mannetje die bij de kassastond, 
"probeer het maar met groene zeep, dan gaan ze er vast uit. 
Neem maar mee voor 2 euro. Ik hoor wel of het gelukt is!"

Helaas is het kleed niet helemaal vlekvrij geworden. 
Een vlek is nog steeds lichtgeel, zelfs nadat ik hem 
een hele nacht in een super geconcentreerde oplossing heb laten weken. 
De rest is gelukkig wel verdwenen. 
Maar ik vind het kleed zelf zo mooi, dat ik die vlek dan maar voor lief neem. 
Bordje erop, en niemand die het ziet!




En ik had nog meer geluk, want ik vond die week nog meer moois op textiel gebied.
Op de snuffelmarkt afgelopen zaterdag zag ik tussen allerlei lappen ineens iets wits hangen, 
wat bij nader inzien een gebreid kinderdekentje bleek te zijn. 
Het was zo mooi en fijn gebreid, ik was meteen verkocht!


Het dekentje is in twee stroken gebreid, die later aan elkaar gezet zijn met een subtiel steekje. 
Vooral het patroon van de sterren vind ik erg mooi! 
Wat ik ermee ga doen weet ik nog niet, voorlopig hangt het even over de stoel van manlief, 
die zich nog steeds op de woeste baren bevindt. 
Kan ik het eens rustig bewonderen en erover nadenken...


Inmiddels puilt mijn kastje met textiel wel aardig uit. 
Het is gewoon een soort verslaving, dat merk ik bij dit dekentje ook. 
Maar ik kon het echt niet laten liggen. 
Wie zou dit gebreid hebben, en welk kindje zou hier onder geslapen hebben? 
Ik merk, dat ik nieuwsgierig ben naar de verhalen en de geschiedenis... 
Helaas zal ik ze nooit kunnen achterhalen, maar het dekentje zelf kan ik wel koesteren!

Met het geborduurde tafelkleed heb ik de eettafel gedekt met de verjaardag van de oudste, 
en stond prachtig! En die vlek? Die zag niemand met zoveel lekkers erop!

groetjes van Lupineke

donderdag 19 augustus 2010

Over Bernadette en haar prachtige prentenboeken

In onze boekenkast staat een vrij grote collectie prentenboeken, 
vrijwel allemaal boeken die ik met veel plezier eindeloos aan onze kinderen heb voorgelezen. 
Een groot aantal heb ik ook gebruikt in mijn werk op school. 
En aangezien ik dol ben op sprookjes, zal het niemand verbazen 
dat er veel sprookjesboeken tussen staan.

In een aantal van deze sprookjesboeken zijn de tekeningen gemaakt door ene Bernadette.
Bernadette wie, zul je je misschien afvragen? 
Op vrijwel alle prentenboeken die ik van haar ken, staat alleen haar voornaam vermeld.


Het gaat om Bernadette Watts, een Engelse illustratrice. 
Zij heeft een eindeloze hoeveelheid prentenboeken geïllustreerd, 
waarvan er ook een aantal in Nederland zijn uitgekomen, 
zoals: Broertje en Zusje, Koning Lijsterbaard, de Bremer Stadsmuzikanten en Jorinde en Joringel.


Bernadette Watts, kortweg Bernadette genoemd, werd in 1942 in Northampton in Engeland geboren. 
Ze studeerde aan het Maidstone College of Art in Kent 
en was een leerlinge van de bekende kinderboekenillustrator Brian Wildsmith. 
Na haar studie bleef ze aan het Maidstone College verbonden als technisch assistente en als fotografe. Sinds de verschijning van haar eerste boek, The Lady of Shalott, 
werkt ze als zelfstandig illustratrice van kinderboeken. 
Bernadette heeft veel gereisd, o.a. door Italië, Duitsland, Zwitserland en Zuid-Afrika. 
Tegenwoordig woont zij met haar man en zoon in Hythe in Kent.

Misschien is 'de Kleine Tuinman' wel het meest bekende boekje van Bernadette in Nederland. 
Deze mini-uitgave lag een paar jaar geleden bij de meeste boekhandels 
op de toonbank als cadeau-uitgave. 
Voor de illustraties in dit boekje ontving ze de 'The Owl Prize' in Japan.


Het is een prachtig verhaaltje, met werkelijk schitterende illustraties! 
Het lijkt een beetje op een fabel, waarin een klein madeliefje, 
die bij de kleine tuinman in zijn prachtige tuin woont, 
niet meer tevreden is met de plaats waar ze staat.
Ze wil liever in de deftige tuin van de buurman staan, tussen de statige planten. 
De kleine tuinman voldoet met tegenzin aan haar wens, en plant haar 's nachts stiekem over. 
In de tuin van de buurman wordt het madeliefje beschimpt door de sjieke planten en 's middags verwelkt ze bijna in de hete zon nu ze geen schaduw meer krijgt van de haar omringende bloemen.
Uiteindelijk brengt de kleine tuinman haar weer terug op haar eigen plaatsje in zijn eigen tuin, en... 
het madeliefje is weer blij en tevreden!


Bernadette maakt sfeervolle, haast dromerige tekeningen vol details. 
Ze weet op een bijzondere manier kleur te gebruiken, 
waardoor de tekeningen een sprookjesachtige sfeer krijgen.


Je herkent haar werk meteen aan de overvloed aan bloemetjes, vogeltjes en andere diertjes, 
die haast een kenmerk van haar geworden zijn.


Haar koningen en prinsen zijn grappig, haar prinsessen mooi 
en haar heksen maar een heel klein beetje eng!


Naast vele prentenboeken die zij geïllustreerd heeft (en ook zelf geschreven), 
heeft zij nog veel meer werk op haar naam staan. 
In een lijst vond ik een totaal van 348 werken in 510 publicaties!

Sinds kort zijn er twee nieuwe prentenboeken van Bernadette uit:
'De rivier' en 'Het allerkleinste sneeuwvlokje'.


Over het boek 'De Rivier' vertelt Bernadette, dat ze is teruggegaan 
naar de plaats waar ze in haar jeugd opgroeide. 
De omgeving en de huizen uit die streek waren haar inspiratiebron voor de tekeningen uit dit boek. 
Ze herinnerde zich nog elke steen, elke boom en het gaf 
haar enorm veel vreugde om de tekeningen voor dit boek te maken.

Zelf ben ik er weg van, en ik heb ze al op mijn verlanglijstje gezet. 
Niet meer voor mijn kinderen, alhoewel de jongste 
nog steeds kan genieten van de mooie tekeningen, 
maar... lekker voor mezelf!

groetjes van Lupineke

dinsdag 17 augustus 2010

Over nog een geboortelap

Borduren is iets waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. 
Misschien komt het doordat het doorzettingsvermogen vraagt, 
lange adem, fijne steekjes en precies werken! 
Misschien omdat mijn ogen langzaam wat minder scherp worden en ik een leesbrilnodig ga krijgen? 
Of zou het komen omdat ik iemand ben die de beste resultaten bereikt als ik in een impuls werk? 
Zou allemaal kunnen...

In ieder geval was de geboortelap, die ik voor mijn oudste borduurde, in twee jaar af. 
Dat was geen enkel probleem, want toen hij anderhalf jaar oud was, 
werd ik zwanger van een tweede kindje. 
De vreugde was groot, en de reden om zijn geboortelap af te maken ook: 
voordat de nieuwe baby kwam wilde ik klaar zijn met zijn borduurlap. En dat lukte!

Na de komst van de jongste wilde ik heel graag voor haar ook een mooie geboortelap borduren. 
Ik zocht iets wat bij een meisje paste 
en ik vond in een Libelle een borduurpatroon van Marjolein Bastin, met bloemen. 
Het was precies wat ik bedoelde. 
De bloemen zaten ook in vierkante kadertjes, net zoals de afbeeldingen 
op de lap voor de oudste, en ik vond het leuk dat het overeen kwam. 
Ik bestelde het borduurpakket en ging ijverig aan de slag.

Maar dat viel tegen, borduren met twee kleine kinderen! 
Het lukte me, om tijdens de vakanties telkens een vierkantje af te maken, 
maar na een jaar of vier kwam de klad erin en bleef de lap liggen...

Door de logjes van Willy werd ik weer herinnerd aan mijn onafgemaakt borduurlap. 
Ik heb hem snel opgezocht, hij lag gekreukeld en vol kattenharen in mijn lappenkast. 
En aangezien de jongste inmiddels veertien jaar oud is, 
wordt het echt hoog tijd om hem een keer af te maken!


Alleen de rand, en de geboortedatum moeten nog geborduurd worden. 
Zal ik er een termijn aan stellen? Zal ik proberen, 
om hem voor het eind van het jaar af te krijgen?
Ik ga het in ieder geval proberen, en houd jullie op de hoogte!

groetjes van Lupineke
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...