Over het Michaëlsfeest...

Vandaag, woensdag 29 september, vieren we de dag van St. Michael, aartsengel met het zwaard en strijder tegen de draak...

Voor veel mensen is St. Michael een relatief onbekende. Michael is de aartsengel die tegen de donkere krachten strijdt. De voorstelling van Michael, die de draak bestrijdt is in de geschiedenis talloze malen afgebeeld, soms als engel en soms als ridder te paard. Bij deze afbeeldingen wordt ook vaak gesproken over St. Joris die de draak verslaat. St. Joris heette eigenlijk Georgius en was een martelaar uit de 3^e eeuw. De beelden van St. Michael en St. Joris worden vaak door elkaar gebruikt.

Waar staat Michael voor? In de Michaelstijd, de weken voor en na 29 september, worden de dagen korter, het donker rukt op. De natuur trekt zich na een uitbundige zomertijd langzaam terug naar binnen en gaat naar een rustperiode toe. Sommige planten sterven af, maar laten zaden en vruchten los waarbinnen de kiem van nieuw leven al gevormd is. Andere bomen en planten lijken te sterven, maar bewaren innerlijk leven binnen in de aarde.

De symboliek van de natuur wordt uitgebeeld door de strijder Michael. Michael vraagt ons niet mee te sterven met de natuur, maar de natuur als voorbeeld te nemen en onszelf terug te trekken en innerlijk werk te gaan verrichten.

De draak die Michael bestrijdt, staat als symbool staat voor al het moeilijke dat we in onszelf en in ons leven tegenkomen. Hoe vaak erger je je niet aan mensen om je heen, situaties die op je pad komen, de zwakheden die je in jezelf probeert te verdringen... Het omgaan met, en strijden tegen tegenslag, strijd en stormen in ons zelf vraagt grote innerlijke moed en kracht. Moed en kracht om te ze te zien, te erkennen, en te transformeren.

Het Michaelsfeest is ook een Oogstfeest. Bijna alle gewassen, fruit, noten en granen worden of zijn rond deze tijd van het jaar geoogst. Ook is het nu de tijd om volop kastanjes, eikels of beukennootjes te zoeken en te genieten van de gaven van de natuur!

Voor onze kinderen was het Michaelsfeest altijd een van de leukste feesten in het jaar! Met heel de lagere school worden er op 29 september op en rond Het Bolwerk (de stadswallen rond de binnenstad) spelletjes gedaan die als thema 'moed' hebben. Weer of geen weer, getooid in regenpakken en laarzen genieten de kinderen van spannende activiteiten. De jongste kinderen mogen proberen een echte draak te vangen, de oudere appels plukken uit een hoge boom, sjezen met een zeepkist een helling af, redden drakeneieren in een doolhof met een blinddoek om... De oudsten maken een vlot van planken en vaten en varen over de Veste, of gaan met een kabelbaan het water over van de Veste! Superspannend allemaal!

Na afloop is er een uitgebreide Oogstmaaltijd voor heel de school in de aula. Prachtig versierde tafels vol fruit, vruchten, noten, jam, honing en drakenbroden voor alle dappere kinderen die hun moedsproeven hebben volbracht! Er wordt rood sap gedronken, zo rood als het bloed van de draak...En vooral die drakenbroden zijn zo mooi en zo lekker!

De eerste keer dat wij het Michaelsfeest vierden, de oudste zat toen in de eerste klas, werd via een briefje gevraagd wie er een drakenbrood wilde bakken voor het feest. Als nieuwbakken moeder wilde ik best graag behulpzaam zijn, maar ik vroeg me af wat een 'drakenbrood' was, en of ik dat wel zou kunnen.... Toen ik dit meester Jan vertelde, keek hij me met grote ogen aan. "Een drakenbrood?" vroeg hij verbaasd, "nou, dat is gewoon een brood in de vorm van een draak...!"

Vandaag eten we ons kleine drakenbroodje thuis, met de eerste honing van dit seizoen en lekkere zelfgemaakte jam. Misschien delen we zelfs nog wel wat 'sterke verhalen' met elkaar!

Fijne Michaelsdag!

Over het blauwe merklapje...

Tussen alle gezelligheid en bedrijvigheid door zijn er inmiddels al heel wat letters en cijfers bijgekomen op het blauwe merklapje! Het is zo'n heerlijk relaxed werkje, telkens bij de koffie of thee pak ik het even op en komen er weer wat steekjes bij...

Omdat het patroontje van internet komt, en het erg klein is, heb ik al heel wat telfoutjes gemaakt die ik dan weer moest verbeteren. Misschien is het toch handig om er een vergroting van te laten maken, dat scheelt veel getuur, getel en uithalen. Bij het natellen zag ik, dat in het originele patroontje ook een 'fout' zit. Zal ik die fout naborduren, of netjes corrigeren?

Morgen neemt Lupineke jullie mee naar het feest van St. Michael.

Over secondaire kleuren en de jaren zeventig

Herinneren jullie je nog de jaren zeventig? Waarbij onze ouders hun woningen inrichtten met oranje, paars, bruin en groen? Ook bij ons thuis (ik ben uit 1965) was dat het geval, want mijn moeder was zeer modegevoelig en creatief en mijn vader huisschilder, dus ja, dan kon er wel eens wat! We hadden o.a. een bruine muur, paars-oranje gordijnen en veel plantjes in macramé plantenhangers!

Opgegroeid met deze 'jaren-zeventig-kleuren' kreeg ik op mijn tweede schilderles een waarlijk gevoel van dejavu!

Wat was namelijk de opdracht: de primaire kleuren (rood, blauw en geel) helemaal omzetten in secondaire kleuren (paars, groen en oranje). Eerst schilderden we de geel, blauw en rood op het papier, en daarna mochten we ze gaan mengen en deze keer mocht er niets van de primaire kleuren overblijven, in tegenstelling tot de vorige les.

Juf Edith had een klein stilleven gemaakt met voorwerpen uit de natuur, zodat we alvast een beetje in de stemming konden komen.

Het bleek absoluut niet mee te vallen. Ik worstelde met de vormen en kleuren. Want meng je de tinten rood en geel, dan krijg je een prachtig oranje. Maar meng je vlak daarnaast geel en blauw, dan mag je vers ontstane groen niet door het oranje vloeien, dan gaat net namelijk mis... Kortom, het was modderen met grenzen! Want primaire kleuren kun je blijven doormengen, er ontstaan alleen maar meer secondaire kleuren. Maar secondaire kleuren kun je niet blijven doormengen, die moeten binnen hun grenzen blijven. Doe je dat niet dan ontstaat er; juist, modder!

Uiteindelijk kreeg ik toch de drie secondaire kleuren op papier, alle drie enigszins in hun eigen hoekje. Maar ik vond het nog steeds niks!

Tot ik per ongeluk een druppeltje geel in het paarse vlak liet vallen. Ineens gebeurde er iets: het paars werd veel paarser! Met deze ontdekking heb ik in alle secondaire vlakken primaire vlekjes gemaakt. en is dit het uiteindelijke resultaat.

Het feit dat je de grenzen van de kleuren moest bewaken, was ook een goede les, zeker voor iemand die, zoals ikzelf, dat altijd moeilijk vindt in het dagelijkse leven.

Al die schilderingen in oranje, paars en groene kleuren bij elkaar gelegd, gaven ons het gevoel dat we terug waren in de 'jaren-zeventig', heel bijzonder!

Ik vraag me dan ook meteen af, wat het effect geweest is om omringd door deze kleuren op te groeien? Zou onze generatie bijvoorbeeld een extra behoefte hebben om juist voor primaire kleuren of wit/zwart te kiezen? Of blijft de voorkeur voor de secundaire tinten en houden wij hier aan vast omdat we ons hier veilig bij voelen? En hoe beroeren deze tinten ons innerlijk? Kortom, weer genoeg stof tot nadenken!

Ons huiswerk voor volgende week is: bruintinten verzamelen. Ik ben benieuwd!

groetjes van Lupineke

Over nieuwe handwerkjes en een feestelijke dag

Ondanks een drukke week heb ik toch tijd gevonden om met twee nieuwe werkjes te beginnen. Dat is altijd het leuke van iets nieuws: dan heb je zoveel zin in om er aan te beginnen, dat je altijd wel een klein gaatje vindt om een paar steekjes te doen...

Op internet vond ik een borduurpatroon van een merklapje in een kleur, daar heb ik een beginnnetje mee gemaakt. Het is echt een schattig patroontje, ik zal jullie op de hoogte houden van de vorderingen.

Verder ben ik afgelopen week begonnen met het breien van een trui in ajourpatroon (jawel, het patroon dat ik in de Filati zag staan). De blauwe wol is van het merk Lana Grossa, en heet Cento. Het lag al een hele tijd te lonken in de wolmand, en is nu eindelijk aan de beurt. Het ajourbreien is helemaal niet zo moeilijk als ik dacht, je moet alleen wel heel goed tellen en opletten, want je zit snel mis. Gelukkig begin ik er steeds beter in te komen!

Als je heel goed kijkt kun je in het midden het eerste beginnetje van het ajourpatroon al zien!

Gisteren lukte het niet echt om iets aan handwerken te doen, want toen was mijn kleine oppaskindje van anderhalf een hele dag bij ons thuis! Wat heerlijk, zo'n klein ventje over de vloer! Al keutelend en brabbelend scharrelde hij als een klein varkentje door ons huis en onze tuin, ik kwam ogen en handen te kort!! Toen hij sliep kon ik gauw even een en ander aan het huishouden doen, alvast een warm prakje voor hem maken en snel even achter de computer. Het is echt genieten, heel het verleden van mijn eigen kinderen komt op deze manier weer terug. Ook de jongste vindt het heel gezellig, het kleintje is echt een 'poepie'!!

Verder zal er ook vandaag van handwerken niet veel komen, want als alles goed verloopt verwachten we rond etenstijd mijn lief, de stuurman weer thuis (na negen weken varen!!). En niet alleen dit is feestelijk, maar hij komt toevallig ook nog eens thuis op zijn verjaardag: dubbel feest dus!! Zo dadelijk ga ik lekker een appeltaart bakken, en de boodschappen voor een uitgebreide gourmetmaaltijd zijn al in huis. Dan kunnen we vanavond al bakkend en etend heerlijk bijpraten!

Fijn weekend allemaal, lieve groet van Lupineke

Over 'LaVaca', mijn favoriete naai-en fourniturenwinkel

Als je veel naait, breit, borduurt, net zoals ik, dan is het fijn om een winkel in de buurt te hebben, waar je snel even heen kunt voor een ritsje, knoopje (juist, die blauwe knoopjes dus voor mijn groene vest), klosje garen, lintje, enzovoorts. Waar je behulpzaam en vriendelijk geholpen wordt door mensen die weten waar ze het over hebben en die niet moeilijk doen als je eens iets wil ruilen.

Hier in Middelburg is dat voor mij 'LaVaca Kreatief'.

Rijk-Jan zwaait hier de scepter samen met vaste medewerkster Carla. LaVaca in de Heerenstraat is een heerlijke winkel met een zeer breed assortiment in twee panden naast elkaar. Want niet alleen alle soorten handwerkspullen kun je er vinden, maar ook bijv. schuimrubber; schoudervullingen en andere lingeriematerialen; gordijnrailsen en -roedes (in werkelijk alle soorten en afmetingen), verduisteringsstoffen; en er is een naaimachineafdeling waar ook workshops gegeven worden.

En waarom vind ik dit nou zijn fijne winkel? Waarschijnlijk omdat het er niet zo gelikt is. De kasten en meubels zijn allemaal nog van lang geleden, en dat geeft wat ouderwetse sfeer.

Toch is het een moderne winkel, want je vind er de nieuwste 'rages', zoals het haken en breien met zspagetti, en ook bijv. alle nieuwste brei- en haakboeken liggen er uitgestald.

Ze werken bijv. ook nog met zo'n ouderwetse draaikassa, geweldig vind ik dat! Pinnen kun je er (nog) niet, de pinautomaat zit om de hoek in de winkelstraat, dus dat vindt Rijk-Jan niet nodig. (Inmiddels wel hoor!)

Laatst heb ik er mijn naaimachine heengebracht voor een onderhoudsbeurt. Ook dat wordt allemaal keurig geregeld, voor een vast bedrag was hij weer helemaal spic-en-span.

Mijn gordijnroedes komen hier ook vandaan, alles kan op maat gemaakt worden.

Toen het quiltwinkeltje 'Het Zwarte Schaap' een paar jaar geleden sloot, heeft Rijk-Jan een gedeelte van de stoffen en overige benodigdheden overgenomen, en aangevuld met de leuke Hollandse stofjes, dus voor quilten kun je er hiervoor ook goed terecht.

Kortom: hier ben ik vaste klant!

groetjes van Lupineke

Over het groene wintervest dat klaar is!!!

Yes, mijn groene wintervest is klaar!! Gisteren heb ik als laatste de halsbies gebreid, de knoopjes vastgenaaid en de laatste draadjes afgehecht. Hij zit heerlijk en is echt superwarm!

En die knoopjes, dat was nog een hele puzzel om die uit te zoeken. Ik had een felle kleur in gedachten, dacht eerst aan koraalrood, maar dat was het toch niet helemaal, dat maakte het groen dof. Na lang zoeken en keuren bleek ik aquablauw de mooiste kleur te vinden. Zo past het ook prachtig bij mijn bloedkoralen kettinkje en oorbelletjes. (Daar zal ik ook nog een keer een logje aan besteden!) Morgen neem ik jullie mee naar de leuke winkel waar ik de knopen gekocht heb!

Met de zon en warmte van gisteren kon het vest aan het haakje blijven hangen. Het leek hier wel zomer, zo heerlijk was het! Maar: mochten de sneeuw- en ijstijden aanbreken dan ben ik er klaar voor!

Ik heb nu al weer zin om aan het volgende breisel te beginnen, dat ga ik maken van de blauwe wol waar je een heel klein randje van ziet aan de halsbies.

In dit nieuwe blad van Filati zag ik wel vier leuke patronen, dus het was nog lastig kiezen.

Het wordt waarschijnlijk de trui met ajourpatroon (linkertrui op de linkerpagina), maar omdat ik al jaren niet meer aan ajourbreien gedaan heb, heb je ook kans dat ik op het allerlaatste moment toch besluit dat het iets simpelers gaan worden.

Op internet vond ik ook nog een heel schattig borduurpatroontje, daar ga ik ook beslist mee aan de slag. Dus Lupineke heeft weer genoeg om handen!

Fijne dag en lieve groetjes!

Over griesmeelappeltjes uit de oven

Cyntha mailde goed nieuws over de film 'Zeeuwse Ridders' (bedankt Cyn!):

"VLISSINGEN - Vanwege de aanhoudende belangstelling heeft Film by the Sea besloten tot extra voorstellingen van Zeeuwse Ridders. De ringrijdersfilm van Jacomien Kodde is driemaal te zien op zondag 10 oktober in zaal 1 van CineCity in Vlissingen. De voorstellingen beginnen om 14.00, 15.30 en 19.15 uur."

Nu even tijd voor wat lekkers! Gisteren heb ik een nieuw toetje uitgeprobeerd, en het was zo smakelijk dat ik het graag aan jullie wil doorgeven!

Griesmeelappeltjes uit de oven

(ofwel "mama's verveling" volgens de jongste... ohh, pubers!!!)

benodigdheden:

• ca 750 gr appels
• 150 ml appelsap
• kaneel
• rozijntjes
• 4-5 eetlepels suiker
• (of suikervervangers: agavesiroop en oersuiker)
• sap van 1 citroen
• 500 ml melk
• zout
• 50 gr griesmeel
• 2 eieren
• 2 eetlepels amandelschaafsel

werkwijze:

Verwarm de oven voor op 200ºC

Schil de appels, haal het klokhuis eruit en halveer ze

Leg de halve appels in een ovenschaal en bestrooi ze met wat kaneel en rozijntjes

Breng de appelsap, 1/2 eetlepels suiker (of als vervanging scheutje agavesiroop) en citroensap aan de kook en giet het over de appeltjes

Dek de appels af en bak ze ca 20 minuten in de oven

Breng de melk aan de kook met een snufje zout

Roer de griesmeel met 2 eetlepels suiker (of 1 eetlepel oersuiker) door de kokende melk, neem de pan van het vuur en laat 5 minuten wellen

Scheidt de eieren en roer de eierdooiers een voor een door de pap

Klop de eiwitten stijf en spatel het schuim in porties door de pap

Verdeel het griesmeelschuim over de appeltjes

Bestrooi met amandelschaafsel en evt 1 eetlepel suiker

Bak de griesmeelappeltjes nog ca 15 minuten bij dezelfde temperatuur.

Eet smakelijk en groetjes van Lupineke!

Over kleurgebruik en schilderen

Wat me de laatste tijd bezighoudt is: kleur, het gebruik van kleur, en wat kleuren met een mens doen. Afgelopen week ben ik voor het eerst naar schilderles geweest met als thema 'herfstkleuren ervaren' in het Padma Centrum in Middelburg. In deze ontmoetingsplek voor o.a. yoga, tai chi, meditatie en filosofie is schildertherapeute Edith begonnen met een schildercursus van vijf avonden.

'Kleuren bewegen het hart van de mens. Zij raken ons. Door het schilderen kunnen we ons innerlijk in beweging en flexibel houden.'

We kregen een korte inleiding over de drie primaire kleuren (rood, geel en blauw) en de techniek waarmee we gingen werken. Edith werkt vooral met de 'nat-in-nat' techniek, een schildertechniek die ook op vrijescholen gegeven wordt. Bij deze techniek gaat het vooral om het proces van het schilderen waarbij tijdens het schilderen verschillende kleuren en gevoelens kunnen worden ervaren. Ook kunnen rust, ritme en regelmaat worden ervaren door de penseelstreken die je op het natte papier maakt.

Nat-in-nat schilderen is heel bijzonder om te doen. Je maakt je papier met een spons helemaal nat, aan allebei de kanten, en laat je papier op deze manier aan je schilderplank vastzuigen. Vervolgens ga je met met water verdunde aquaralverf (van het merk Stockmar) aan de slag. Omdat het papier nat is, vloeit de verf over het papier en kun je heel goed kleuren in elkaar laten overlopen. Het lijkt misschien op aquarelleren, maar is toch weer heel anders, omdat de verf haast niet in het papier trekt. Bovendien meng je de verf alleen op het papier, niet in de verfbakjes. Je kunt eindeloos blijven mengen en veranderen. De schilderingen krijgen op deze manier ontzettend veel kleurnuances en diepe lagen.

Bij nat-in-nat schilderen is het moeilijk om de voorstelling maken, die je (misschien) vooraf bedacht hebt, omdat de verf altijd anders vloeit dan je wil of bedenkt. Voor mensen zoals ik, die graag alles regelen en vastleggen, is dit dan ook een heel bijzondere ervaring: je leert hier loslaten! Penseelstreek na penseelstreek zet je op papier en er ontstaat! Niet meer en niet minder. Doelen verdwijnen en alleen het beleven blijft over. Echt heel bijzonder!! Op deze manier beleef je ook echt de kleuren, in plaats van je te concentreren op een voorstelling die toch niet wordt, zoals je graag zou willen.

Edith gaf ons de opdracht om de drie primaire kleuren op het papier neer te zetten, met tussen alle drie de kleuren ruimte over om te mengen en de secundaire kleuren te gaan maken. Nou, dacht ik nog even, dat is niet echt moeilijk of uitdagend...

Het bleek een bijzondere ervaring om de kleuren neer te zetten en daarna voorzichtig te gaan mengen! Het oranje wou niet zo ontstaan, het groen bleek ik halverwege vergeten te zijn en moest ik later er nog aan toevoegen, paars was moeilijk te maken en ondertussen verdwenen langzaam het rood in allerlei mengtinten... Kortom: het was echt werken met kleuren, kleuren maken en kijken wat ze met je doen!

Samen met Edith en de andere cursisten was het een heel fijne avond, met prachtige kleurrijke resultaten! Waarbij het niet om het eindresultaat ging, maar om het doen! Dat was het prettige er van.

De hele week al werken de kleurnuances bij me door, ik zie ze overal in het veranderende herfstpalet buiten in de natuur...

En ik ben nu ook veel bewuster aan het kijken naar het kleurgebruik van wat ik maak; hoe combineren de kleuren van mijn stofjes, wat voor kleur heeft mijn breiwerk nodig om er meer 'uit te springen', wat doen kleuren ten opzichte van mijn stemming.

Fijn, volgende week weer schilderen!!

Over walnootlikeurperikelen...

Ik weet het niet zeker, maar...

...ik ben bang dat de walnootlikeur is mislukt!

Deze week zou hij klaar moeten zijn, de zestig dagen waren voorbij. De likeur zou pikzwart geworden moeten zijn, en nou niet bitter mogen smaken.

Nou, ik heb de potten likeur netjes gezeefd, en in gesteriliseerde flessen gedaan. Maar, hij zag er niet zwart uit, had een wat donkerbruin-groene kleur. En nadat de oudste en ik voorzichtig een klein slokje geproefd hadden, vonden we hem allebei redelijk bitter. Op zich niet vreselijk erg of zo, het zou een behoorlijke kruidenbitter kunnen zijn. Ik denk dat vriend Maarten het een lekker slokje zou vinden. Maar of dit nou helemaal is geworden, zoals de bedoeling is?

Ik vraag het me af...

Volgende keer als ik bij Tineke ben, toch eens van haar walnootlikeur proeven, en vragen wat ik misschien verkeerd gedaan heb.

Lupineke's Zeeuwse Uitjes voor komend weekend:

• 'Zeeuwse Ridders', een film over het ringrijden op Walcheren. Deze film is gemaakt door Jacomien Kodde en wordt alleen dit weekend tijdens het filmfestival 'Film by the sea' in Vlissingen vertoond.

• Appelplukdag in Boomgaard Ter Linde. Zaterdag 18 september tussen 10 en 15 uur kun je lekker appeltjes plukken en genieten in de boomgaard!

Misschien tot morgen bij de film of in de boomgaard, groetjes van Lupineke

Over 'Het Grote Boek van de Zeeuwse Streekdrachten'

Las ik eergisteren een advertentie in de krant: het grote standaardboek over de Zeeuwse Streekdrachten is nu in de aanbieding van 49,95 voor maar 15 euro!

Te verkrijgen bij boekhandel 'de Drukkerij' (zie ook mijn logje op 24 augustus 2010).

Dus stond ik gistermorgen al om 10 voor 9 voor de deur te wachten, en heb waarschijnlijk als eerste een exemplaar gekocht! Ik kende het boek uit de bibliotheek en had het al een aantal keer geleend omdat er zo ontzettend veel informatie over de streekdracht in staat.

In het boek kun je uitgebreid lezen hoe de Zeeuwse samenleving zich ontwikkelde vanaf ca 1800, en daarmee samenhangend de veranderingen in de streekdracht, tot ca 2000.Telkens krijg je per periode te lezen en zien wat er per eiland of streek gebeurde.

Ter gelegenheid van het officiële bezoek van de koninginn en Emma en Wilhelmina aan Zeeland werd in 1894 deze foto gemaakt van alle Zeeuwse Streekdrachten.

Eigenlijk is de herkomst van de streekdracht te vinden in de gewone burgerkleding die men droeg rond de tweede helft van de achttiende eeuw. In deze periode droegen rijke boeren ongeveer dezelfde kleding als de bovenlaag van de gegoede burgerij. Op het platteland was er een onderscheid tussen de daagse en zondagse kleding. De nette kleding, van dure stoffen en daarbij horende sieraden, kwamen alleen uit de kast bij kerkbezoek of andere speciale gelegenheden, zoals trouw-of doopfeesten.

Veel van de stoffen die nu als bijzonder gezien worden (of waar we zelfs nog nooit van gehoord hebben) waren toen gangbaar, zoals: laken, baaien, vriezen, everlast, duffel, saai, serge, kalmink, greinen, bombazijn, sits, linnen, zijde en katoen.

Voor vrouwen was het in die tijd gebruikelijk het haar te bedekken, met zowel een onder- als bovenmuts. Toen het mode werd om mutsen van witte kant of batist te maken zijn hieruit voortkomend de Zeeuwse kappen ontstaan. De traditionele vrouwenkleding bestond uit een jak met borstlap en lange rokken, deze is in de Zeeuwse streekdracht blijven bestaan.

Ook de sieraden, die zo karakteristiek zijn voor de Zeeuwse streekdracht, komen uitgebreid aan bod. Het blijkt dat het motief van het zo bekende Zeeuwse Knopje helemaal niet specifiek Zeeuws is, maar dat het ook in sieraden uit andere landen, zoals bijv. Scandinavië, Portugal of Indonesië, te herkennen valt .Omdat de Zeeuwse streekdracht zo relatief lang is blijven bestaan in de traditionele vorm, hebben de sieraden uiteindelijk de naam 'Zeeuws' gekregen.

De kist met sieraden waarmee Lou Minderhoud uit Westkapelle langs de boerderijen ging om ze aan de boeren te verkopen.

Er staat nog ontzettend veel meer interessants in dit lijvige boek, veel te veel voor een kort verslag! Misschien neem ik jullie zo af en toewel mee de geschiedenis in met kleine stukjes, er is zoveel te bijzonders te vertellen!

Hoe vinden jullie deze foto, van dit Walcherse meisje in haar zondagse dracht uit de periode ca 1850-1875? Is ze niet prachtig!

groetjes van Lupineke

Over de Loonse en Drunense Duinen

Gisteren ben ik een heerlijk dagje weg geweest, naar mijn lieve zusj,e die onlangs verhuisd is vanuit Zeeland naar het Brabantse Land. Door alle drukte van hun verhuizing en nieuwe baan hadden we elkaar al even niet gezien, dus het was heerlijk om samen eens een dagje ongestoord te kunnen bijkletsen!

Zusje nam me mee naar een prachtig natuurgebied vlakbij hun nieuwe huis, de Loonse en Drunense Duinen. Had ik ooit wel eens iets over gelezen, maar nooit bezocht. Ik wil jullie graag laten zien, hoe mooi het er was! Ik had werkelijk geen idee dat het zo'n oud, groot en bijzonder natuurgebied was. Hier vindt je de enige nog 'levende' stuifduinen in Europa.

Tussen de bossen vindt je grote en kleinere zandvlakten, waar zo her en der wat oude eiken staan, hun stammen haast verdwenen onder het stuifzand. Het was een miezerige, druilerige dag, dat kun je wel zien op aan de sombere kleuren van de lucht.

Er is ook een groot bosgebied, waar we een aantal paden in volgden, alleen waren we de kaart vergeten dus spannend was het wel...zouden we het beginpunt weer kunnen terugvinden?

Hetwas er zo sprookjesachtig mooi, ik bleef maar foto's maken!

Vanuit de bossen zagen we een aantal heidevelden, echt schitterend om te zien. Jammer genoeg was de meeste heide uitgebloeid, maar ondanks dat was het er nog steedsprachtig!

En dat de herfst echt begonnen is, was ook te zien aan de meest kleurrijke paddenstoelen.

Deze vonden we echt wel het mooist:

We hebben maar een klein stukje van dit gebied gezien, hadden er nog uren verder kunnen lopen, zo groot is het er...

Kortom: het was een heerlijke en gezellige dag met mijn zus in de prachtige natuur! Mocht je er ooit eens heen kunnen, beslist doen! Als manlief weer thuis is, neem ik hem er een dagje mee naar toe, gaan we er samen te genieten :)

groetjes van Lupineke