woensdag 29 september 2010

Over het Michaëlsfeest...

Vandaag, woensdag 29 september, vieren we de dag van St. Michael, 
aartsengel met het zwaard en strijder tegen de draak...




Voor veel mensen is St. Michael een relatief onbekende. 
Michael is de aartsengel die tegen de donkere krachten strijdt. 
De voorstelling van Michael, die de draak bestrijdt is in de geschiedenis talloze malen afgebeeld, 
soms als engel en soms als ridder te paard. 
Bij deze afbeeldingen wordt ook vaak gesproken over St. Joris die de draak verslaat. 
St. Joris heette eigenlijk Georgius en was een martelaar uit de 3e eeuw. 
De beelden van St. Michael en St. Joris worden vaak door elkaar gebruikt.


Waar staat Michael voor? 
In de Michaelstijd, de weken voor en na 29 september, worden de dagen korter, het donker rukt op. De natuur trekt zich na een uitbundige zomertijd 
langzaam terug naar binnen en gaat naar een rustperiode toe. 
Sommige planten sterven af maar laten zaden en vruchten los 
waarbinnen de kiem van nieuw leven al gevormd is. 
Andere bomen en planten lijken te sterven, maar bewaren innerlijk leven binnen in de aarde.


De symboliek van de natuur wordt uitgebeeld door de strijder Michael
Michael vraagt ons niet mee te sterven met de natuur, 
maar de natuur als voorbeeld te nemen en onszelf terug te trekken en innerlijk werk te gaan verrichten.

De draak die Michael bestrijdt, staat als symbool voor al het moeilijke 
dat we in onszelf en in ons leven tegenkomen. 
Hoe vaak erger je je niet aan mensen om je heen, situaties die op je pad komen, 
de zwakheden die je in jezelf probeert te verdringen... 
Het omgaan met, en strijden tegen tegenslag, strijd en stormen in ons zelf 
vraagt grote innerlijke moed en kracht. 
Moed en kracht om te ze te zien, te erkennen, en te transformeren.

Het Michaelsfeest is ook een Oogstfeest
Bijna alle gewassen, fruit, noten en granen worden of zijn rond deze tijd van het jaar geoogst. 
Ook is het nu de tijd om volop kastanjes, eikels of beukennootjes te zoeken 
en te genieten van de gaven van de natuur!

  
Voor onze kinderen was het Michaelsfeest altijd een van de leukste feesten in het jaar!
Met heel de lagere school worden er op 29 september op en rond Het Bolwerk
(de stadswallen rond de binnenstad) spelletjes gedaan die 'moed' als thema hebben.
Weer of geen weer, getooid in regenpakken en laarzen genieten de kinderen van spannende activiteiten.

De jongste kinderen mogen proberen een echte draak te vangen,
de oudere appels plukken uit een hoge boom, sjezen met een zeepkist een helling af,
redden drakeneieren in een doolhof met een blinddoek om...
De oudsten maken een vlot van planken en vaten en varen over de Veste,
of gaan met een kabelbaan het water over van de Veste!
Superspannend allemaal!

Na afloop is er een uitgebreide Oogstmaaltijd voor heel de school in de aula. 
Prachtig versierde tafels vol fruit, vruchten, noten, jam, honing en drakenbroden voor alle dappere kinderen die hun moedsproeven hebben volbracht! 
Er wordt rood sap gedronken, zo rood als het bloed van de draak...
En vooral die drakenbroden zijn zo mooi en zo lekker!

De eerste keer dat wij het Michaelsfeest vierden, de oudste zat toen in de eerste klas, 
werd via een briefje gevraagd wie er een drakenbrood wilde bakken voor het feest. 
Als nieuwbakken moeder wilde ik best graag behulpzaam zijn, maar ik vroeg me af wat een 'drakenbrood' was, en of ik dat wel zou kunnen.... 
Toen ik dit meester Jan vertelde, keek hij me met grote ogen aan. 
"Een drakenbrood?" vroeg hij verbaasd, "nou, dat is gewoon een brood in de vorm van een draak...!"


Vandaag eten we ons kleine drakenbroodje thuis, met de eerste honing van dit seizoen 
en lekkere zelfgemaakte jam. Misschien delen we zelfs nog wel wat 'sterke verhalen' met elkaar!


Fijne Michaelsdag!

dinsdag 28 september 2010

Over het blauwe merklapje...

Tussen alle gezelligheid en bedrijvigheid door 
zijn er inmiddels al heel wat letters en cijfers bijgekomen op het blauwe merklapje! 


Het is zo'n heerlijk relaxed werkje, 
telkens bij de koffie of thee pak ik het even op en komen er weer wat steekjes bij...

Omdat het patroontje van internet komt en het erg klein is, 
eb ik al heel wat telfoutjes gemaakt die ik dan weer moest verbeteren. 
Misschien is het toch handig om er een vergroting van te laten maken, 
dat scheelt veel getuur, getel en uithalen. 
Bij het natellen zag ik, dat in het originele patroontje ook een 'fout' zit. 
Zal ik die fout naborduren, of netjes corrigeren?
Wat denken jullie?

Groetjes van Lupineke

zondag 26 september 2010

Over secondaire kleuren en de jaren zeventig

Zijn jullie toevallig ook opgegroeid in de jaren zeventig? 
Waarbij onze ouders hun woningen inrichtten met oranje, paars, bruin en groen? 
Bij ons thuis (ik ben uit 1965) was dat helemaal het geval 
want mijn moeder was zeer modegevoelig en creatief en mijn vader huisschilder, 
dus ja, dan kon er wel eens wat! 
We hadden o.a. een bruine muur, paars-oranje gordijnen 
en veel plantjes in macramé plantenhangers!


afbeeldingen van Internet

Opgegroeid met deze 'jaren-zeventig-kleuren' 
kreeg ik op mijn tweede schilderles een waarlijk gevoel van dejavu!

Wat was namelijk de opdracht: 
de primaire kleuren (rood, blauw en geel) helemaal omzetten 
in secondaire kleuren (paars, groen en oranje). 
Eerst schilderden we de geel, blauw en rood op het papier 
en daarna mochten we ze gaan mengen en deze keer mocht er niets 
van de primaire kleuren overblijven, in tegenstelling tot de vorige les.

Het bleek absoluut niet mee te vallen. 
Ik worstelde met de vormen en kleuren. 
Want meng je de tinten rood en geel, dan krijg je een prachtig oranje. 
Maar meng je vlak daarnaast geel en blauw 
dan mag je vers ontstane groen niet door het oranje vloeien, dan gaat net namelijk mis... 
Kortom, het was modderen met grenzen! 

Want primaire kleuren kun je blijven doormengen, er ontstaan alleen maar meer secondaire kleuren. Maar secondaire kleuren kun je niet blijven doormengen, die moeten binnen hun grenzen blijven. 
Doe je dat niet dan ontstaat er; juist, modder!

Uiteindelijk kreeg ik toch de drie secondaire kleuren op papier, alle drie enigszins in hun eigen hoekje. Maar ik vond het nog steeds niks!

Tot ik per ongeluk een druppeltje geel in het paarse vlak liet vallen. 
Ineens gebeurde er iets: het paars werd veel paarser! 
Met deze ontdekking heb ik in alle secondaire vlakken primaire vlekjes gemaakt. 
En is dit het uiteindelijke resultaat.


Het feit dat je de grenzen van de kleuren moest bewaken was ook een goede les, 
zeker voor iemand die, zoals ikzelf, dat altijd moeilijk vindt in het dagelijkse leven.

Al die schilderingen in oranje, paars en groene kleuren bij elkaar, 
gaf ons het gevoel dat we terug waren in de 'jaren-zeventig', heel bijzonder!

Ik vraag me dan ook meteen af, wat het effect geweest is om omringd door deze kleuren op te groeien? Zou onze generatie bijvoorbeeld een extra behoefte hebben 
om juist voor primaire kleuren of wit/zwart te kiezen? 
Of blijft de voorkeur voor de secundaire tinten en houden wij hier aan vast 
omdat we ons hier veilig bij voelen? 
En hoe beroeren deze tinten ons innerlijk? 
Kortom, weer genoeg stof tot nadenken!

Ons huiswerk voor volgende week is: bruintinten verzamelen. 
Ik ben benieuwd!

groetjes van Lupineke

zaterdag 25 september 2010

Over een nieuw breiwerk en een feestelijke dag

Ondanks een drukke week heb ik toch tijd gevonden om met een nieuwe werkje te beginnen. 
Dat is altijd het leuke van iets nieuws: dan heb je zoveel zin in om er aan te beginnen, 
dat je altijd wel een klein gaatje vindt om een paar steekjes te doen...

Ik ben afgelopen week begonnen met het breien van een trui in ajourpatroon 
(jawel, het patroon dat ik in de Filati zag staan). 
De blauwe wol is van het merk Lana Grossa, en heet Cento. 
Het lag al een hele tijd te lonken in de wolmand en is nu eindelijk aan de beurt. 
Het ajourbreien is helemaal niet zo moeilijk als ik dacht, 
je moet alleen wel heel goed tellen en opletten, want je zit snel mis. 
Gelukkig begin ik er steeds beter in te komen!


Gisteren lukte het niet echt om iets aan handwerken te doen, 
want toen was mijn kleine oppaskindje van anderhalf een hele dag bij ons thuis! 
Wat heerlijk, zo'n klein ventje over de vloer! 
Al keutelend en brabbelend scharrelde hij als een klein varkentje door ons huis en onze tuin, 
ik kwam ogen en handen te kort!! 
Toen hij sliep kon ik gauw even een en ander aan het huishouden doen, 
alvast een warm prakje voor hem maken en snel even achter de computer. 
Het is echt genieten, heel het verleden van mijn eigen kinderen komt op deze manier weer terug. 
Ook de jongste vindt het heel gezellig, het kleintje is echt een 'poepie'!!


Verder zal er niet veel komen van handwerken vandaag, 
want als alles goed verloopt verwachten we rond etenstijd mijn lief, de stuurman weer thuis 
(na negen weken varen!!). 

Toevallig komt hij ook nog eens thuis op zijn verjaardag: dubbel feest dus!! 

Zo dadelijk ga ik lekker een appeltaart bakken, 
de boodschappen voor een uitgebreide gourmetmaaltijd zijn al in huis. 
Dan kunnen we vanavond al bakkend en etend heerlijk bijpraten!

Fijn weekend allemaal, lieve groet van Lupineke

donderdag 23 september 2010

Over het groene wintervest dat klaar is!!!

Yes, mijn groene wintervest is klaar!! 
Gisteren heb ik als laatste de halsbies gebreid, 
de knoopjes vastgenaaid en de laatste draadjes afgehecht. 
Hij zit heerlijk en is echt superwarm!

En die knoopjes, dat was nog een hele puzzel om die uit te zoeken. 
Ik had een felle kleur in gedachten, dacht eerst aan koraalrood, 
maar dat was het toch niet helemaal, dat maakte het groen dof. 
Na lang zoeken en keuren bleek ik aquablauw de mooiste kleur te vinden. 
Zo past het ook prachtig bij mijn bloedkoralen kettinkje en oorbelletjes. 
(Daar zal ik ook nog een keer een logje aan besteden!) 

Met de zon en warmte van gisteren kon het vest aan het haakje blijven hangen. 
Het leek hier wel zomer, zo heerlijk was het! 
Maar: mochten de sneeuw- en ijstijden aanbreken dan ben ik er klaar voor!


Ik heb nu al weer zin om aan het volgende breisel te beginnen, 
dat ga ik maken van de blauwe wol waar je een heel klein randje van ziet aan de halsbies.
In dit nieuwe blad van Filati zag ik wel vier leuke patronen, dus het was nog lastig kiezen.


Het wordt waarschijnlijk de trui met ajourpatroon (linkertrui op de linkerpagina), 
maar omdat ik al jaren niet meer aan ajourbreien gedaan heb, 
heb je ook kans dat ik op het allerlaatste moment toch besluit dat het iets simpelers gaan worden.


Op internet vond ik ook nog een heel schattig borduurpatroontje, 
daar ga ik ook beslist mee aan de slag. 
Dus Lupineke heeft weer genoeg om handen!

Fijne dag en lieve groetjes!

woensdag 22 september 2010

Over griesmeelappeltjes uit de oven

Tijd voor wat lekkers! 

Gisteren heb ik een nieuw toetje uitgeprobeerd 
en het was zo smakelijk dat ik het graag aan jullie wil doorgeven!

Griesmeelappeltjes uit de oven
(ofwel "mama's verveling" volgens de jongste... 
ohh, pubers!!!)

benodigdheden:
  • ca 750 gr appels
  • 150 ml appelsap
  • kaneel
  • rozijntjes
  • 4-5 eetlepels suiker
  • (of suikervervangers: agavesiroop en oersuiker)
  • sap van 1 citroen
  • 500 ml melk
  • zout
  • 50 gr griesmeel
  • 2 eieren
  • 2 eetlepels amandelschaafsel
werkwijze:
Verwarm de oven voor op 200ºC
Schil de appels, haal het klokhuis eruit en halveer ze
Leg de halve appels in een ovenschaal en bestrooi ze met wat kaneel en rozijntjes


Breng de appelsap, 1/2 eetlepels suiker (of als vervanging scheutje agavesiroop) en citroensap aan de kook en giet het over de appeltjes
Dek de appels af en bak ze ca 20 minuten in de oven
Breng de melk aan de kook met een snufje zout
Roer de griesmeel met 2 eetlepels suiker (of 1 eetlepel oersuiker) door de kokende melk, neem de pan van het vuur en laat 5 minuten wellen
Scheidt de eieren en roer de eierdooiers een voor een door de pap
Klop de eiwitten stijf en spatel het schuim in porties door de pap
Verdeel het griesmeelschuim over de appeltjes


Bestrooi met amandelschaafsel en evt 1 eetlepel suiker
Bak de griesmeelappeltjes nog ca 15 minuten bij dezelfde temperatuur.


Eet smakelijk en groetjes van Lupineke!

maandag 20 september 2010

Over kleurgebruik en schilderen

Wat me de laatste tijd bezighoudt is: kleur, het gebruik van kleur
en wat kleuren met een mens doen. Afgelopen week ben ik voor het eerst naar schilderles geweest 
met als thema 'herfstkleuren ervaren' in het Padma Centrum in Middelburg. 
In deze ontmoetingsplek voor o.a. yoga, tai chi, meditatie en filosofie 
is schildertherapeute Edith begonnen met een schildercursus van vijf avonden.


'Kleuren bewegen het hart van de mens. 
Zij raken ons. 
Door schilderen kunnen we ons innerlijk in beweging en flexibel houden.'


We kregen een korte inleiding over de drie primaire kleuren (rood, geel en blauw) 
en de techniek waarmee we gingen werken. 
Edith werkt vooral met de 'nat-in-nat' techniek, een schildertechniek 
die ook op vrijescholen gegeven wordt. Bij deze techniek gaat het vooral om het proces van het schilderen waarbij tijdens het schilderen verschillende kleuren en gevoelens kunnen worden ervaren. Ook kunnen rust, ritme en regelmaat worden ervaren 
door de penseelstreken die je op het natte papier maakt.


Nat-in-nat schilderen is heel bijzonder om te doen. 
Je maakt je papier met een spons helemaal nat, aan allebei de kanten 
en laat je papier op deze manier aan je schilderplank vastzuigen. 
Vervolgens ga je met met water verdunde aquaralverf (van het merk Stockmar) aan de slag. 
Omdat het papier nat is, vloeit de verf over het papier 
en kun je heel goed kleuren in elkaar laten overlopen. 
Het lijkt misschien op aquarelleren, maar is toch weer heel anders, 
omdat de verf haast niet in het papier trekt. 
Bovendien meng je de verf alleen op het papier, niet in de verfbakjes. 
Je kunt eindeloos blijven mengen en veranderen. 
De schilderingen krijgen op deze manier ontzettend veel kleurnuances en diepe lagen.


Bij nat-in-nat schilderen is het moeilijk om de voorstelling maken, die je (misschien) vooraf bedacht hebt, omdat de verf altijd anders vloeit dan je wil of bedenkt. 
Voor mensen zoals ik, die graag alles regelen en vastleggen, 
is dit dan ook een heel bijzondere ervaring: je leert hier loslaten! 
Penseelstreek na penseelstreek zet je op papier en er ontstaat! 
Niet meer en niet minder. 
Doelen verdwijnen en alleen het beleven blijft over. 
Echt heel bijzonder!! 
Op deze manier beleef je ook echt de kleuren in plaats van je te concentreren 
op een voorstelling die toch niet wordt, zoals je graag zou willen.


Edith gaf ons de opdracht om de drie primaire kleuren op het papier neer te zetten, 
met tussen alle drie de kleuren ruimte over om te mengen en de secundaire kleuren te gaan maken. 
Nou, dacht ik nog even, dat is niet echt moeilijk of uitdagend...

Het bleek een bijzondere ervaring om de kleuren neer te zetten en daarna voorzichtig te gaan mengen! Het oranje wou niet zo ontstaan, het groen bleek ik halverwege vergeten te zijn en moest ik later er nog aan toevoegen, paars was moeilijk te maken en ondertussen verdwenen langzaam het rood in allerlei mengtinten... 
Kortom: het was echt werken met kleuren, kleuren maken en... kijken wat ze met je doen!


Samen met Edith en de andere cursisten was het een heel fijne avond, 
met prachtige kleurrijke resultaten! 
Waarbij het niet om het eindresultaat ging, maar om het doen! 
Dat was het prettige er van.
De hele week al werken de kleurnuances bij me door, 
ik zie ze overal in het veranderende herfstpalet buiten in de natuur...


En ik ben nu ook veel bewuster aan het kijken naar het kleurgebruik van wat ik maak; 
hoe combineren de kleuren van mijn stofjes, 
wat voor kleur heeft mijn breiwerk nodig om er meer 'uit te springen', 
wat doen kleuren ten opzichte van mijn stemming.

Fijn, volgende week weer schilderen!!

vrijdag 17 september 2010

Over walnootlikeurperikelen...

Ik weet het niet zeker, maar...
...ik ben bang dat de walnootlikeur is mislukt!

Deze week zou hij klaar moeten zijn, de zestig dagen waren voorbij. 
De likeur zou pikzwart geworden moeten zijn, en nou niet bitter mogen smaken.

Nou, ik heb de potten likeur netjes gezeefd en in gesteriliseerde flessen gedaan. 
Maar, hij zag er niet zwart uit, had een wat donkerbruin-groene kleur. 
En nadat de oudste en ik voorzichtig een klein slokje geproefd hadden, 
vonden we hem allebei redelijk bitter. 
Op zich niet vreselijk erg of zo, het zou een behoorlijke kruidenbitter kunnen zijn. 
Ik denk dat vriend Maarten het een lekker slokje zou vinden ;). 
Maar of dit nou helemaal is geworden, zoals de bedoeling is?
Ik vraag het me af...

Volgende keer als ik bij Tineke ben, toch eens van haar walnootlikeur proeven 
en vragen wat ik misschien verkeerd gedaan heb.


Lupineke's Zeeuwse Uitjes voor komend weekend:
  • 'Zeeuwse Ridders', een film over het ringrijden op Walcheren. Deze film is gemaakt door Jacomien Kodde en wordt alleen dit weekend tijdens het filmfestival 'Film by the sea' in Vlissingen vertoond.
Misschien tot morgen bij de film of in de boomgaard, groetjes van Lupineke

donderdag 16 september 2010

Over 'Het Grote Boek van de Zeeuwse Streekdrachten'

Las ik eergisteren een advertentie in de krant: 
het grote standaardboek over de Zeeuwse Streekdrachten 
is nu in de aanbieding van 49,95 voor maar 15 euro!
Te verkrijgen bij boekhandel 'de Drukkerij' (zie ook mijn logje op 24 augustus 2010).


Dus stond ik gistermorgen al om 10 voor 9 voor de deur te wachten 
en heb waarschijnlijk als eerste een exemplaar gekocht! 
Ik kende het boek uit de bibliotheek en had het al een aantal keer geleend 
omdat er zo ontzettend veel informatie over de streekdracht in staat.


In het boek kun je uitgebreid lezen hoe de Zeeuwse samenleving zich ontwikkelde vanaf ca 1800, en daarmee samenhangend de veranderingen in de streekdracht, tot ca 2000.Telkens krijg je per periode te lezen en zien wat er per eiland of streek gebeurde.


Ter gelegenheid van het officiële bezoek van de koninginn en Emma en Wilhelmina aan Zeeland 
werd in 1894 deze foto gemaakt van alle Zeeuwse Streekdrachten.


Eigenlijk is de herkomst van de streekdracht te vinden in de gewone burgerkleding 
die men droeg rond de tweede helft van de achttiende eeuw. 
In deze periode droegen rijke boeren ongeveer dezelfde kleding 
als de bovenlaag van de gegoede burgerij. 
Op het platteland was er een onderscheid tussen de daagse en zondagse kleding. 
De nette kleding, van dure stoffen en daarbij horende sieraden, 
kwamen alleen uit de kast bij kerkbezoek of andere speciale gelegenheden, zoals trouw-of doopfeesten.

Veel van de stoffen die nu als bijzonder gezien worden 
(of waar we zelfs nog nooit van gehoord hebben) 
waren toen gangbaar, zoals: laken, baaien, vriezen, everlast, duffel, saai, 
serge, kalmink, greinen, bombazijn, sits, linnen, zijde en katoen.

Voor vrouwen was het in die tijd gebruikelijk het haar te bedekken 
met zowel een onder- als bovenmuts. Toen het mode werd om mutsen van witte kant of batist te maken zijn hieruit voortkomend de Zeeuwse kappen ontstaan. 
De traditionele vrouwenkleding bestond uit een jak met borstlap en lange rokken, 
deze is in de Zeeuwse streekdracht blijven bestaan.


Ook de sieraden, die zo karakteristiek zijn voor de Zeeuwse streekdracht, komen uitgebreid aan bod. Het blijkt dat het motief van het zo bekende Zeeuwse Knopje helemaal niet specifiek Zeeuws is, 
maar dat het ook in sieraden uit andere landen, 
zoals bijv. Scandinavië, Portugal of Indonesië, te herkennen valt.
Omdat de Zeeuwse streekdracht zo relatief lang in de traditionele vorm is blijven bestaan, 
hebben de sieraden uiteindelijk de naam 'Zeeuws' gekregen.


De kist met sieraden waarmee Lou Minderhoud uit Westkapelle 
langs de boerderijen ging om ze aan de boeren te verkopen.

Er staat nog ontzettend veel meer interessants in dit lijvige boek, veel te veel voor een kort verslag! Misschien neem ik jullie zo af en toewel mee de geschiedenis in met kleine stukjes, 
er is zoveel te bijzonders te vertellen!


Hoe vinden jullie deze foto, van dit Walcherse meisje in haar zondagse dracht 
uit de periode ca 1850-1875? 
Is ze niet prachtig!

groetjes van Lupineke

woensdag 15 september 2010

Over de Loonse en Drunense Duinen

Gisteren ben ik een heerlijk dagje weg geweest, naar mijn lieve zusje 
die onlangs verhuisd is vanuit Zeeland naar het Brabantse Land. 
Door alle drukte van hun verhuizing en nieuwe baan hadden we elkaar al even niet gezien, 
dus het was heerlijk om samen eens een dagje ongestoord te kunnen bijkletsen!

Zusje nam me mee naar een prachtig natuurgebied vlakbij hun nieuwe huis, 
Had ik ooit wel eens iets over gelezen, maar nooit bezocht. 
Ik wil jullie graag laten zien, hoe mooi het er was! 
Ik had werkelijk geen idee dat het zo'n oud, groot en bijzonder natuurgebied was. 
Hier vindt je de enige nog 'levende' stuifduinen in Europa.


Tussen de bossen vindt je grote en kleinere zandvlakten waar zo her en der wat oude eiken staan, 
hun stammen haast verdwenen onder het stuifzand. 
Het was een miezerige, druilerige dag, dat kun je wel zien op aan de sombere kleuren van de lucht.


Er is ook een groot bosgebied, waar we een aantal paden in volgden, alleen waren we de kaart vergeten dus spannend was het wel...zouden we het beginpunt weer terug kunnen vinden? 
Het was er zo sprookjesachtig mooi, ik bleef maar foto's maken!


Vanuit de bossen zagen we een aantal heidevelden, echt schitterend om te zien. 
Jammer genoeg was de meeste heide uitgebloeid, maar ondanks dat was het er nog steeds prachtig!

En dat de herfst echt begonnen is, was ook te zien aan de meest kleurrijke paddenstoelen.


Deze vonden we echt wel het mooist:


We hebben maar een klein stukje van dit gebied gezien, 
hadden er nog uren verder kunnen lopen, zo groot is het er...

Kortom: het was een heerlijke en gezellige dag met mijn zus in de prachtige natuur! 
Mocht je er ooit eens heen kunnen, beslist doen! 
Als manlief weer thuis is, neem ik hem er een dagje mee naar toe, 
gaan we er samen te genieten :)

groetjes van Lupineke

maandag 13 september 2010

Over de Tomaten-curry van Sjaak en de laatste tomaten van ditseizoen

De allereerste keer dat de jongste en ik naar Zutphen gingen 
om onze vrienden Laurie en Sjaak te bezoeken in hun tijdelijke vakantie-huur-huisje, 
werden we verwend met een heerlijke maaltijd. 
Sjaak en (hun middelste) Jorben stonden samen in de keuken te kokkerellen 
en de heerlijkste geuren kwamen naar buiten gedreven... tomaten, knoflook... 
nog veel meer knoflook: het rook echt super!

Toen we eenmaal aan tafel zaten hebben we zitten smullen van een overheerlijke tomatencurry 
(want dat hadden de mannen staan maken!) met naanbrood erbij. 
Stel je eens voor: een warme zomeravond, zittend in het zonnetje aan een meertje, 
heerlijk bijkletsen met goede vrienden, glaasje witte wijn erbij en een superlekkere curry... 
Wat kan het leven toch heerlijk zijn!

Sinds die dag vragen de kinderen regelmatig of we weer eens 'Sjaak' eten, 
want zo is het recept inmiddels gedoopt, naar de oorspronkelijke bedenker en maker dus. 
Zelfs de jongste, die tot aan die gedenkwaardige maaltijd beweerde, 
dat ze nietvan scherp eten hield, is een van de grootste liefhebbers geworden!

Vriendin Karin was inmiddels erg nieuwsgierig geworden na alle lovende verhalen van onze kinderen over 'Sjaak', dus gisteravond heb ik haar, samen met man en zoon, verrast met een etentje. 
Van de laatste vleestomaten uit de moestuin had ik al een basissaus gekookt 
die ik afgemaakt heb met de overige ingrediënten. 

(Helaas waren het echt de laatste tomaten uit de tuin, de phytoftora had inmiddels zo hard toegeslagen, dat ik al mijn planten heb moeten weghalen en verwijderen...! )

Nou moet ik eerlijk toegeven, dat een van de belangrijkste ingrediënten uit een potje komt. 
En dat is, voor iemand die zelden of nooit zakjes cq. potjes gebruikt wel een beetje dubbel. 
Maar ja, Sjaak maakte het ook zo, en ik zou echt niet weten hoe ik anders zou moeten doen...en: 
het is zoooo lekker!!!


Komt-ie:
Tomaten-curry van Sjaak
voorca 5 personen

Benodigdheden:
  • tomaten, een stuk of tien (als alternatief kun je ook 3 blikken gepelde tomaten nemen)
  • per tomaat 1 teen knoflook, mag minder maar we vinden het wel lekker zo.
  • 1 blik ananas in stukjes
  • 1 blik kokosmelk
  • kipfilet in stukjes (ca 2 kipfilets)
  • 2 eetlepels curry-pasta van Patak
  • peper, zout en kerriepoeder
  • 1 a 2 naanbroodjes per persoon (kan van Patak maar kan ook van Xenos) of Turks brood
Werkwijze:
De tomaten ontvellen in kokend water en in grove stukken snijden.
Bak ze in wat zonnebloemolie met de knoflook en kerriepoeder (veel!).
De stukjes kipfilets peper- en zouten en in een andere pan bakken.
Als de tomaten zo goed als klaar zijn (soort zachte soort saus geworden), doe je de ananas en de kokosmelk erbij.
Als dit alles warm is de kip erbij en als finishing touch de curry-pasta erdoor roeren.
De hoeveelheid pasta afhankelijk van hoe scherp je wilt eten, twee volle eetlepels is lekker scherp.
Bak het naanbrood af in de oven (zie verpakking).

Curry-pasta en brood van Patak zijn verkrijgbaar bij de meeste supermarkten. 
Je eet de tomatencurry door het naanbrood in stukjes te scheuren en in de curry te dopen, 
zo slobber je alles lekker op. Een lepel erbij is wel handig.

Nogmaals bedankt Sjaak, en lieve groetjes van Lupineke!

zondag 12 september 2010

Over Elsa Beskow en haar prentenboeken

In de kleuterklas van onze kinderen was het bij het sinterklaasfeest gebruikelijk, 
dat ouders zelf een cadeautje maakten voor hun kind. 
Een jaar was het thema: een bootje met een kaboutertje er in.

De tekening die je hieronder ziet is gemaakt door Elsa Beskow, en komt uit het boekje: 
'Hansje in het bessenland'
Hij vormde jaren geleden de inspiratiebron voor het cadeautje voor de jongste.


Manlief hakte uit een stuk hout een bootje, en ik frutselde het zeil en een kaboutermeisje in elkaar.

En dit was het eindresultaat:


We waren er supertrots op en de jongste heeft er jaren met veel plezier mee gespeeld.

Maar; wie was Elsa Beskow?


Elsa Beskow werd in 1874 in Zweden geboren als Elsa Maartman. 
Ze groeide op met een broer en vier zussen. Al heel jong was ze gefascineerd door tekenen en schrijven; op haar zevende wist ze al dat ze sprookjesboeken wilde gaan maken. 
Ze was dol op de zomers die het gezin doorbracht in hun oude buitenhuis, vlakbij een meertje. 
Na de meisjesschool wilde ze het liefst naar de kunstacademie, 
maar haar vader was kort daarvoor overleden en het gezin kreeg het financieel moeilijk. 
Daarom volgde ze een opleiding tot tekenlerares. 
Ze werkte enige tijd aan een meisjesschool en werkte als illustratrice. 
In 1897 verscheen haar eerste kinderboek. 
In datzelfde jaar trouwde ze met de dominee Nathanael Beskow. 


Ze gingen in Djursholm wonen en kregen zes zonen. 
Tussen het huishouden door gin ze verder met het werk aan haar prentenboeken. 


Ze maakte in totaal 33 prentenboeken en acht sprookjesboeken. 
Veel van haar boeken zijn vertaald of verfilmd. 
Elsa Beskow wordt tegenwoordig gezien als de belangrijkste Zweedse prentenboekenmaakster. 
Ze overleed in 1953 op 79-jarige leeftijd.


Voor Elsa Beskow vormde de haast magische Zweedse natuur haar grootste inspiratiebron. 
Ze was altijd met haar schetsboek in de natuur te vinden 
want ze wilde planten, bomen en dieren altijd zo natuurgetrouw mogelijk tekenen. 
De natuur en de daarbij horende sprookjesfiguren 
spelen dan ook altijd een hele belangrijke rol in haar prentenboeken.

Prentenboeken van Elsa Beskow die in het Nederlands vertaald zijn:

  • Hansje in het bessenland
  • Olle's siktocht
  • De Kabouterkinderen
  • Het jaar rond
  • Kleine Koen in de tuin
  • Okke, Nootje en Doppejan
  • Het huis van meneer Peter
  • Pelle's nieuwe kleren
  • Annika
  • Het zonne-ei
  • Het bloemenfeest
  • Het verhaal van het kleine, kleine oude vrouwtje
  • Peter en Lotta vieren kerstfeest
  • tante Groen, tante Bruin, tante Paars
   
De wereld van Elsa wordt bevolkt door de vele kabouters, elfjes en andere sprookjeswezens 
die vaak hun eigen avonturen beleven in het bos, 
maar soms ook in contact komen met mensenkinderen. 
In haar boeken schetst Elsa een wereld die bijna altijd vriendelijk, licht en mooi is 
en die een vanzelfsprekende omgeving vormt voor de vele natuurwezens 
en sprookjesfiguren in haar verhalen.


Enkele van Elsa's boeken, zoals: Pelle's nieuwe kleren, Olle's skitocht, 
eter en Lotta en Annika, spelen zich af in kleine dorpjes 
of rond boerderijen en gaan over het gewone leven en de saamhorigheid tussen de mensen. 
Al haar boeken stralen veiligheid en geborgenheid uit en hebben een nostalgische tintje.


Als je kijkt naar de tijd waarin Elsa Beskow opgroeide en leefde 
dan zie je overeenkomsten met Rie Cramer, die ongeveer uit dezelfde tijd was. 
Elsa was dertien jaar ouder dan Rie Cramer, 
maar het wereldbeeld van beide illustratrices komt aardig overeen.

Hoe komt het, dat de boeken van Elsa Beskow nog steeds 
met veel plezier gelezen en verkocht worden, terwijl ze toch behoorlijk gedateerd zijn? 
Ik denk dat veel ouders en grootouders van nu jonge kinderen iets willen meegeven van de rust en veiligheid die de boeken uitstralen, in de snelle, haastige wereld van vandaag. 
Peuters en kleuters leven nog in een magische wereld en de boeken van Elsa Beskow laten jonge kinderen de veiligheid en geborgenheid van die (sprookjes-)wereldweer beleven.

  
In huize Lupineke staat op de boekenstandaard meestal het boek 'Het jaar rond', 
opengeslagen op de juiste maand. 
Je vind er telkens een mooie tekening, met ernaast een bijpassend gedicht of verhaaltje.


Mijn favoriete prent is die van het katjeskindje...!


Binnenkort, waarschijnlijk eind september of begin oktober, 
verschijnen er twee nieuwe uitgaven van Elsa Beskow in Nederland. 
Allereerst het prentenboek: 'Reis naar het land van lang geleden', een vertaling van het al eerder verschenen 'Resan till landet langesen'.




Nieuw is ook een kalender voor 2011, waar ik heel benieuwd naar ben 
en die beslist op mijn verlanglijstje zal komen te staan (misschien van sinterklaas?).



fijne zondag en groetjes van Lupineke
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...