Ze was de dochter van de bakker. Ze woonde in Veere, op de Markt, naast het huis waar een kunstenares woonde. "De Goudsbloeme" heette dat huis, en het had een haast magische aantrekkingskracht op haar. Net als de vrouw die daar woonde, de kunstenares Sarika Goth. Want er was geen grotere tegenstelling denkbaar met haar eigen moeder, die bakkersvrouw was, altijd hard werkend in de bakkerswinkel en in huis...
Als meisje kwam ze, als het maar even mogelijk was, bij haar bijzondere buurvrouw op bezoek, eigenlijk meer gewoon even binnenvallen. Geweldig vond ze het, het prachtig ingerichte huis, de eindeloze hoeveelheid schilderijen, porselein, oude meubels en overal tekeningen, bloemen en kunstvoorwerpen. En de verhalen!
En de buurvrouw, Sarika, was ook dol op haar! Vond het heerlijk als het meisje binnenkwam, met haar jeugdige enthousiasme, haar levenslust en frisheid. Samen hadden ze iets, noem het gerust vriendschap, die belangrijk was voor allebei!
Ze herinnert zich nog als de dag van gisteren toen Sarika haar vroeg of ze voor haar wilde poseren. Sarika, die veel kinderen tekende en schilderde, had hier een bijzonder talent voor. Ze schilderde vaak kinderportretten in opdracht, en nu wilde zij ook haar portretteren! Zomaar! Ze voelde zich vereerd en gevleid, en zo kwam het dat ze lange middagen op de zolder van Sarika doorbracht, terwijl die haar uittekende en schilderde, tot vervelens toe...
Het werd een prachtig portret, in tere, zachte kleuren, van een meisje van rond de twaalf jaar oud.
Sarika zette het schilderij beneden neer, en telkens als ze binnenkwam kon ze zichzelf bewonderen. Ook haar ouders waren verguld met het idee dat hun dochter op het linnen vereeuwigd was. Haar vader vroeg verscheidene keren aan Sarika, of hij het portret van hun dochter zou mogen kopen, maar dan glimlachte ze, en zei dat dat niet nodig was. Natuurlijk zou ze het portret krijgen, later, als zij er niet meer was! Het zou allemaal goed komen!
In de loop van de jaren kreeg ze regelmatig kleine tekeningen, geschenkjes van Sarika, zoals goede vriendinnen dat doen. Maar haar portret, daar zou ze op moeten wachten! Nogmaals vroeg haar vader, of hij het echt niet mocht kopen, maar dat was volgens Sarika volstrekt niet nodig!
Haar broer, die kwam nooit bij de kunstenares. Hij had er niks mee, zei hij. Wat hij graag zou willen, later, was haar huis kopen, als zij ooit zou komen te overlijden. Dat zag hij wel zitten, dan kon hij naast de bakkerij wonen in dat prachtige monumentenpand. Sarika beloofde het hem, en zette in haar testament dat hij de eerste koper zou mogen zijn!
En zoals je nooit wil, dat de mensen waar je van houdt verdwijnen, kwam ook het verdrietige moment dat Sarika heenging. Oud, heel oud was ze geworden, 92. Eindelijk zou de bakkersdochter haar portret krijgen!
Alle bezittingen, schilderijen, kunst en porselein van Sarika zouden geveild worden door een veilinghuis. Maar gaandeweg bleek, dat er veel dingen niet helemaal klopten. Sommige portretten waren verdwenen... Sommige stukken weggegeven, andere twee maal verkocht...Sarika bleek aan het eind van haar leven wat vergeetachtig geworden te zijn.
Het portret van de bakkersdochter bleek onvindbaar.
Het zat niet bij de inboedel.
Het kwam niet op de veiling.
Het was onverklaarbaar verdwenen.
Zelfs geen foto of andere kopie was er ooit van gemaakt.
Alleen de herinneringen, de verhalen en de kleine kunstwerkjes die ze ooit van Sarika kreeg, heeft de bakkersdochter nog. Ze heeft geprobeerd te achterhalen, waar haar portret gebleven zou kunnen zijn. Weggegeven? Per ongeluk verkocht? Niets, maar dan ook niets heeft ze kunnen vinden...
Via via kwam de bakkersdochter onlangs op een weblog terecht. Een weblog die gemaakt werd door een vriendin van een nichtje van haar. Hier las ze het verhaal van Lupineke, die vertelde over een portretje van haar oma, dat eens getekend was door Sarika Goth, en dat helaas niet in het bezit van de familie was gekomen. Ineens bedacht ze, dat zij ooit, lang geleden, een klein tekeningetje gekregen had van Sarika, een tekeningetje met een boerinnetje erop. Zou ze Lupineke misschien blij kunnen maken met een tastbare herinnering van Sarika, iets dat rechtstreeks in verbinding stond met het jeugdportretje van haar oma?
Ze pakte de telefoon, vroeg en zocht, en kwam achter Lupineke's telefoonnummer. En belde haar zomaar op, op een dinsdagavond. Of zij haar misschien blij kon maken met een schetsje? Het was natuurlijk helemaal niet zeker, of dit tekeningetje uberhaupt maar iets van gelijkenis vertoonde met Lupineke's oma, maar misschien ook wel! En ach, het lag nu toch maar bij haar andere bezittingen, boeken en knipsels, en ze deed er zelf toch niets mee. Ze zou het Lupineke toesturen als kerstgeschenk!
Dank je wel lieve Corrie, voor dit ontzettend lieve en spontane gebaar!
Ongelofelijk, om dit zomaar opgestuurd te krijgen door een 'onbekende', naar aanleiding van een verhaal op mijn weblog! Ik hoop van harte, dat jij ooit weer in het bezit zal komen van 'jouw' portret, het schilderij dat Sarika Goth vroeger van jou gemaakt heeft, en dat helaas tot nu toe nooit meer teruggevonden is...!
Fijne kerstdagen en veel liefs van Lupineke
.jpg)
