zondag 30 januari 2011

Inga Moore, illustratrice tot in de puntjes!

Inga Moore is in Engeland een bekende illustratrice en schrijfster. Ze was in Nederland nooit echt bekend, maar in 2009 kwam daar verandering in. Toen verscheen de hernieuwde uitgave van het beroemde boek "De Geheime Tuin", geschreven door Frances Hodgson Burnett (1849-1924).



Het verhaal is waarschijnlijk bij iedereen wel bekend; over het verwende meisje Mary, dat na de dood van haar ouders naar haar oom in Engeland gestuurd wordt, een stille man, die veel op reis is. Daar, in het grote landhuis met wel meer dan honderd kamers, wordt ze overgelaten aan de zorgen van een huishoudster.

Omdat Mary zich verveelt gaat ze op onderzoek uit in de uitgestrekte tuinen van het landgoed. Ze raakt bevriend met Dickon, de broer van haar dienstmeisje, een jongen die dol is op dieren en het buitenleven. Door deze vriendschap en haar nieuwsgierigheid ontdekt Mary een geheimzinnige tuin, waarvan de deur op slot zit. Maar 's nachts hoort Mary geschreeuw in het oude huis, en ontdekt ze het bestaan van een zieke jongen die haar neefje blijkt te zijn. De koppige Mary gaat niet mee in het dwingende gedrag van haar neefje Colin, en weet hem zelfs zo ver te krijgen dat hij mee gaat naar de geheime tuin.




Inga Moore heeft dit klassieke kinderboek uit 1911 opnieuw leven ingeblazen, en hoe! Bijna honderd tekeningen heeft ze voor het boek gemaakt, van paginagroot tot heel klein, als versierinkjes in de rand. Haar tekeningen lijken te bestaan uit hele kleine puntjes, zijn zacht van kleur en enorm gedetailleerd.



Over De Geheime Tuin zegt ze: "Ik las de passage waarin beschreven wordt hoe Mary zich voelt als ze voor het eerst in een boom het roodborstje ziet zitten terwijl hij zijn winterliedje zingt. Het beeld van dat kleine meisje in die grote, kale tuin, omhoogkijkend naar dat kleine plekje leven en kleur zette zich vast in mijn geest en vroeg erom getekend te worden.




 

Quote: "Voor elke afbeelding maakt ze een kopie van haar originele tekening, en gaat daar dan op aan de slag met een mix van potlood, inkt, waterverf, pastelkrijt, soms zelfs olieverf, alles wat nodig is... Met deze manier van werken, zo gevarieerd en met zo onnoemelijk veel details, bereikt ze een realisme dat vandaag de dag ongebruikelijk is." 

Moore is in het bijzonder gefascineerd door het tekenen van landschappen, en overal in haar huis hangen dan ook impressionistische landschapsschilderijen. "De schilderijen van deze genieën werken aanstekelijk op mij!" aldus Inga Moore.





 
Wie is Inga Moore?


Inga Moore is geboren in 1945 in Sussex, Engeland en verhuisde met haar familie op 8-jarige leeftijd naar Australië. Ze behield altijd goede herinneringen aan het Britse platteland. Als tiener las ze voornamelijk Britse jeugdboeken uit de indrukwekkende bibliotheek van haar school in Adelaide, waar alle kinderboeken op uniforme wijze in leer waren ingebonden.
Inga was gevoelig, fantasierijk kind, ze tekende constant op alles wat ze te pakken kreeg. Ze illustreerde niet alleen haar eigen verhaaltjes, maar tekende ook in haar schoolboeken, op haar huiswerk, repetities en examens.



"Als je alleen maar van die stomme tekeningetjes wil maken, dan wordt je nooit iets!", waren de woorden van haar Latijnse leraar. Dus stopte ze lange tijd met tekenen. Ze is nog steeds boos over de houding van die leraar en betreurt het dat ze niet naar de kunstacademie is gegaan. Ze verdroeg de ene saaie baan na de andere, voordat ze uiteindelijk terug ging naar de tekentafel. Voor haar toenmalige werk voor een grondwatermaatschappij moest ze een serie landschappen maken, en herontdekte hierbij haar passie voor tekenen!


Inga verhuisde vanwege haar carrière als illustratrice terug naar Engeland en woont nu in het landelijke Gloucestershire, een gebied waar de natuur voor haar een onuitputtelijke bron van inspiratie vormt.


In 2009 verscheen van Inga's hand een hernieuwde uitgave van "De wind in de wilgen", nog zo'n beroemde Engelse klassieker. Het originele boek kwam uit in 1908 en is geschreven door Kenneth Graham (1859-1932). Hij schreef de verhalen om zijn zoontje Alistair te vermaken. Hij had nooit kunnen vermoeden dat dit boek zoveel generaties kinderen zou boeien. Inga Moore heeft ruim drie jaar gewerkt aan de illustraties voor dit boek.


Het verhaal gaat over de vriendelijke Mol, zijn ruimhartige maatje Rat, de geniale Das en de eigenzinnige Pad. Deze dieren zijn als menselijke schepsels neergezet en beleven allerlei avonturen door de seizoenen heen. De verhalen spelen zich af in een tijd dat motorvoertuigen nog niet voor iedereen weggelegd waren, wat dan ook vele van avonturen oplevert.


Van dit kinderboek zijn talloze bewerkingen en verfilmingen gemaakt, zeker vijftig kunstenaars hebben zich in de loop van de jaren aan illustraties voor dit boek gewijd. De bekendste illustraties bij dit boek zijn gemaakt door Ernest Howard Sheperd (1879-1976). De originele, bloemrijke tekst is tamelijk pittig voor de kinderen van vandaag. Inga Moore heeft de tekst vereenvoudigd en leesvriendelijker gemaakt, en eerlijk is eerlijk: het boek is er leuker door geworden!



Quote: "Inga Moore bouwt haar tekeningen niet met lijnen op, maar met talloze stippeltjes. Dat zorgt voor een intiem effect. De gestippelde tekeningen zijn subtiel ingekleurd. In deze nieuwe uitgave staan meerdere tekeningen van hele en dubbele pagina's, allemaal ruim opgezet en vol geestige details. Mol, Rat en Das zien er patent uit (Rat met een soort motormuts op) en ook Pad mag er zijn, stijlvol aangekleed in zijn tweedpak. Er is nooit eerder zoveel werk gemaakt van de tekeningen voor De wind in de wilgen."


Inga Moore vertelt, dat het geen langgekoesterde ambitie van haar was om dit boek te illustreren, zoals op het Engelse exemplaar staat. "Niet echt", zegt ze bijna schuldbewust, "ik zat in de kroeg met een oude vriend en hij stelde het voor, zomaar uit het niets. Ik was zelfs een beetje geschokt, dacht dat dit iets als een onmogelijk droom zou zijn. Voor mij hoorden de illustraties van Shepard definitief bij het boek."


Geleidelijk aan werd ze verleid door het idee. Ze hield van de verhalen over Pad, Das, Rat en Mol en hun vriendschap en kameraadschap. Ze werd niet alleen geboeid door het idee om de verhalen te illustreren, maar ook om de tekst te verkorten, waardoor het toegankelijker zou worden voor jongere lezers. "Ik voelde dat ik verder kon gaan dan Shepard, meer van de wereld kon laten zien, en de karakters die deze wereld bevolkten."


Inga Moore is zo enthousiast geworden over Rat, Mol, Pad en Das dat ze inmiddels vier hoofdstukken gemaakt heeft van een vervolgverhaal over de vrienden. Ik ben benieuwd naar de nieuwe uitgave!

zaterdag 29 januari 2011

Lekkere plekje!

Kom ik boven in de slaapkamer om ons kleine vriendje in bed te leggen: is zijn plekje al ingenomen!


Tja, dacht Til, dit heerlijke dekentje had je toch speciaal voor mij gemaakt? 
Ik lig hier uitermate lekker, het is heerlijk rustig, niemand die me ziet en het is zo lekker zacht!
Ze was hevig verontwaardigd toen ik haar uit het bedje tilde!
Donald had een ander lekker plekje gevonden...


... bovenop mijn breiwerk!
Daar bleef hij de hele avond mijn bolletje wol bewaken, al leek hij niet echt alert te zijn! 
Van breien kwam dan ook niks meer...

Tja, ze weten het wel, de katten, waar de lekkere plekjes zijn!
Heel fijn weekend allemaal,

groetjes van Lupineke

vrijdag 28 januari 2011

Bazaar op komst!

Binnenkort in dit theater: Lentebazaar op de VSZ in Middelburg!


De school waar onze kinderen op zaten, kent veel tradities. 
Een daarvan is de jaarlijkse bazaar. 
Werd hij vroeger jaarlijks in het najaar gehouden, zo rond november, de laatste jaren wisselt het schema van najaar naar voorjaar en is de tijd tussen de bazaars zo'n anderhalf jaar.


Niet voor niets, want het is me toch een klus! 
Je merkt als 'oud-ouder' dat de veranderingen binnen de maatschappij ook automatisch zijn weergave geven binnen de school. De meeste jonge moeders van tegenwoordig zijn werkende moeders, die gezin en werken (proberen te) combineren, slechts een enkeling is nog enkel 'huisvrouw'! Hierdoor is ouderhulp, die bij veel feesten en activiteiten onmisbaar is, niet meer zo vanzelfsprekend als zo'n tien, vijftien jaar geleden.


Gelukkig is er tot nu toe altijd wel een groepje enthousiaste ouders bereid gevonden, die, ondanks hun drukke bestaan, de schouders wil zetten onder zo'n megaklus als een bazaar. Vaak zijn het dezelfde gezichten, maar gelukkig wordt je toch telkens weer blij verrast als een nieuwe ouder zich aanmeldt!


Een van de moeders die dit jaar de Lentebazaar mede organiseert, is Karin. Zij is kortgeleden een weblog gestart waarin ze op enthousiaste wijze verslag doet van het wel en wee van de bazaar. Ik was aangenaam verrast toen ik er rondkeek. Wat een leuk initiatief!

Ben je nieuwsgierig geworden? Ik kan alvast de datum van de Lentebazaar verklappen, dit is
zaterdag 9 april 2011!

En wil je alvast een kijkje nemen op de weblog, hier vind je hem!
En Karin: veel succes met de voorbereidingen! Ik kom zeker!

woensdag 26 januari 2011

Van de poppendokter deel twee...

Ook de twee andere popjes van mijn tante zijn bij de poppendokter geweest!


Het tweede popje heeft een nieuw gezichtje gekregen en nieuwe haartjes. 
Gelukkig heb ik een bolletje wol kunnen vinden waarin ook vlas zit, 
in een identieke tint, alleen iets dikker van draad.



Dit popje kreeg een blauw bloemenjurkje, een wollen legging, 
een bonten capuchonnetje en slofjes 
en natuurlijk ook een onderbroekje! 
Zo kan ze de kou prima verdragen!





En met het laatste popje, de kleine baby, is mijn poppenproject weer ten einde gekomen. 
Hij kreeg oogjes en een mondje, een gebreid truitje en een maillootje van nicki-velours.



Alle lapjes, draadjes, en wolletjes mogen weer terug naar de voorraadkast. 
Of... zou mijn tante nog meer 'arme zieltjes' hebben?

Fijne dag en lieve groet Lupineke

maandag 24 januari 2011

Vriendinnen "voor ever"!

Een paar weken geleden is ze bij me langs geweest, mijn oude, lieve vriendin D. Een paar jaar lang hebben we elkaar nauwelijks gezien of gesproken, na een mislukt gezamenlijk moestuin avontuur.
Regelmatig dacht ik aan haar, en haar gezin, vroeg me dan af hoe het met haar zou zijn. En, wat weemoedig, aan wat we vroeger samen gedeeld en meegemaakt hadden...
Op mijn laatste kerstkaartje schreef ik spontaan dat ik na de vakantie graag weer eens een bakje koffie met haar zou willen drinken. En alsof het zo moest zijn kreeg ik prompt de volgende dag een kaart van haar terug: zullen we weer eens samen een potje thee doen? Twee zielen, een gedachte! Onze kaarten hadden elkaar gekruist!
Er is veel gebeurd in haar leven het laatste jaar. Ze is kwetsbaarder geworden, en tegelijkertijd sterker. Nog altijd steeds dezelfde lieve meid! Ze vertelt wat ze meegemaakt heeft vorig jaar, hoe het haar hele leven op zijn kop gezet heeft. Dat ze aan het opkrabbelen is, en hoe zwaar dat is.
We keken terug op de periode waarin we geen contact hadden, en concludeerden dat we allebei ruimte nodig hadden gehad om te groeien, om 'ouwe troep' op te ruimen en nieuwe stappen te zetten. En dat even zonder elkaar.
Ik bewonder haar doorzettingsvermogen, haar openheid, en de rust die ze uitstraalt. En denk aan alle dingen, die we vroeger samen meegemaakt hebben! Zwangerschappen, geboortes van onze kinderen, opvoedingsperikelen, strandavonturen en ga zo maar door!
Als geen ander kent ze het afwisselende leven van een zeemansvrouw: ook zij is er een! Hoe vaak trokken we in de periodes, dat onze mannen op zee waren, niet samen op.
Maar ook nooit ik vergeet onze uitstapjes samen, zoals die keer dat we naar het bedrijfsuitje van het werk van haar man gingen. Omdat hij op zee zat, mocht ik als haar 'partner' mee. Ohh, wat kregen we oneindig de slappe lach bij een optreden van -jawel- Lee Towers! Snikkend, proestend en gierend als twee tieners verlieten we, door iedereen nagestaard, de zaal! Ik wist nog net uit te brengen dat ik snel mijn lenzen uit moest doen, omdat ik van het lachen mijn ogen niet meer open kon krijgen, toen zij nog net uit kon brengen: "Je hebt je bril op!" En daar gingen we weer!
De prachtige narcisjes "Bridal Crown" geuren heerlijk in de kamer. Een lief cadeautje dat ze voor me meebracht als lentegeschenkje. Ze komt er wel, deze dappere vrouw, als is ze er nog niet. Zoals ze zelf zei: "Het is goed, wat er allemaal is gebeurd, niet leuk, maar wel goed. Het kan alleen maar beter gaan... al valt het niet altijd mee!"
Het was fijn dat we elkaar weer gezien hebben!

Hee lieve vriendin, tot gauw!

zondag 23 januari 2011

Over kwarkbolletjes die geen koekjes bleken te zijn maar... juist,kwarkbolletjes!

Op de blog 'Het Lieve Leven' van medeblogster Petra zag ik prachtige foto's met daarop heerlijke koekjes. 'Kwarkbollen', stond er boven, het zag er zeer smakelijk uit! Het leek me een leuk recept voor de vrijdagmiddag. Dan bak ik graag koekjes, of iets anders lekkers voor het weekend.
Ik ging aan de slag met deze voor mij onbekende manier van koekjes bakken, en al snel kwamen ze uit de oven. Nadat de jongste en ik geproefd hadden, keken we elkaar verwonderd aan: het zijn helemaal geen koekjes, het zijn gewoon heerlijke, wat zoetige bolletjes! Hi hi, wat een grappige vergissing!
Al met al bleken de kwarkbolletjes er in te gaan als juist, koek! En ze zijn zeer zeker voor herhaling vatbaar. Je vindt het originele recept in Irma's Kookschrift en hieronder het recept met de aanpassingen voor dieeters erbij.
Kwarkbollen
Voorbereidingstijd 30 minuten
Bereidingstijd 20 minuten
Ingrediënten
  • 2 eieren
  • 40 gr suiker of 2 eetlepels rijststroop
  • 250 gr magere kwark
  • zest van 1 citroen
  • snufje zout
  • 375 gr tarwebloem of speltbloem
  • 1 zakje bakpoeder
  • 1 appel in heel kleine stukjes
  • 1 handje rozijnen
Werkwijze:
Verwarm de oven voor op 180ºC
Leg twee bakplaten klaar met bakpapier erop
Meng in een kleine kom de bloem met het zakje bakpoeder
Mix in een grote kom de eieren en de suiker of rijststroop goed dik en schuimig


Voeg beetje bij beetje de bloem toe en meng het met het ei-kwarkmengsel (hou wat bloem over om mee te kunnen kneden)Voeg de kwark en citroenrasp bij het eiermengsel en meng het luchtig door elkaar


Bestuif je werkblad met de achtergehouden bloem en kneed hierop het deeg goed door, tot alle bloem is opgenomen en je een gladde deegbal hebt


Voeg de stukjes appel en rozijntjes toe en kneed ze snel door het deeg


Vorm van het deeg kleine bolletjes en leg ze op de bakplaten
Bak de bolletjes in ca 20 minuten gaar. Als je wat grotere bolletjes maakt, bak ze dan iets langer


Na het bakken goed laten afkoelen en...

... smullen maar!

Je kunt ook een hartige variatie maken door een snufje cayennepeper en oude, geraspte kaas door het deeg te kneden. Laat de suiker of rijststroop dan weg. Heb ik nog niet geprobeerd, maar klinkt ook verrukkelijk!

Fijne zondag, groetjes van Lupineke

zaterdag 22 januari 2011

Popje voor Mila!

En zo is het popje voor Mila geworden!


En nu maar hopen dat ze er blij mee is!

voor 
 en na
Popje "Mila" heeft een nieuw gezichtje gekregen, een nieuw jurkje, een hesje van vilt, gehaakt mutsje en gehaakte slofjes. En niet te vergeten een onderbroekje natuurlijk!




En nu maar hopen dat ze er blij mee is :)!

Fijn weekend en groetjes van Lupineke

vrijdag 21 januari 2011

Mijn eerste quiltles...

Vorige week mijn eerste quiltles gehad bij mijn tante op de boerderij. Terwijl buiten de regen tegen de ramen kletterde en de waterplassen op het land steeds groter werden, zaten wij gezellig binnen tussen alle lapjes en patronen te kletsen met een heerlijke pot thee erbij!

Mijn tante is een ervaren quiltster, heeft niet echt ontzettend veel dingen gemaakt, maar wat ze maakt is heel erg mooi. Doordat ze een druk leven leidt en altijd veel te doen heeft, is quilten voor haar dan ook een ultieme vorm van ontspanning! Mappen vol patronen, en dozen en kasten vol lapjes, materialen en andere quiltbenodigdheden heeft ze, een hele werkkamer vol! Al meer dan twintig jaar quilt ze samen met andere vrouwen in een quiltgroepje, waardoor haar voorraad patronen en stofjes werkelijk uitpuilt!

Wat valt er voor een nieuweling als ik dan veel te ontdekken! Gelukkig maar dat mijn tante het superleuk vindt om samen met mij aan de slag te gaan. Wat ik graag wil gaan maken is een lappendeken waar niet alleen vierkantjes in zitten, zoals mijn eerste dekentje, maar ook rechthoekjes, een stapje moeilijker dus!

Ik kreeg een patroon en: het ziet er ontzettend leuk uit! Het bestaat uit 30 blokken waarin telkens willekeurig verschillende vierkanten en rechthoeken zitten. Het bijzondere is, dat er ook blokjes inzitten met borduurwerkjes en applicaties, heel afwisselend dus. Of ik die ook daadwerkelijk ga maken weet ik nog niet zeker. Misschien houd ik het alleen bij lapjes. Of ik naai op de plekken waar de borduurtjes zitten andere, bijzondere lapjes...

Echt veel lapjes snijden kon ik deze middag helaas nog niet, want een deel van mijn opgespaarde stof was nieuw, en die moet blijkbaar eerst gewassen worden tegen de krimp. (Niet aan gedacht!)


En zoals je ziet, ga ik deze keer niet aan de slag in mijn favoriete kleur blauw, maar in landelijk fris rood-wit!

Wat ik nog graag aan wil schaffen is zo'n 'meetding' van plastic, waar je al je lapjes langs kan afmeten en snijden. Ze zijn niet goedkoop begreep ik, maar wel onmisbaar. Een snijmatje en rolmesje heb ik de vorige keer al gekocht.

Als de lapjes gewassen en droog zijn hoop ik binnen niet al te afzienbare tijd aan de slag te kunnen met snijden. Binnenkort spreken mijn tante en ik weer een middag af. Ik heb er zin in!

groetjes van Lupineke
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...