maandag 31 oktober 2011

Halloween, of het begin van de Keltische winter…

In heel Europa is de zomertijd weer voorbij, en moeten we weer wennen aan het uur verschil. Maar terwijl de herfst gestadig zijn weg vervolgt, lijkt het door het warme weer nog steeds nazomer. Eergisteren zag ik nog mensen buiten koffie drinken, op een bankje in hun voortuin… heerlijk! We proberen allemaal de zomer zo lang mogelijk vast te houden, genietend van elke mooie moment door buiten te wandelen en fietsen!

Aan het langzaam verkleurende blad aan de bomen en de overvloedige bessen en noten zie je toch echt, dat het herfst is, of je nou in het bos, of gewoon in de stad loopt.

Op 31 oktober wordt vooral in Amerika, maar ook steeds meer in West-Europa, Halloween gevierd. Door de vercommercialisering lijkt dit één groot griezel- en snoepfeest te zijn, met uitgeholde pompoenen en veel kitsch. Toch is de oorsprong heel bijzonder.

Bij de Kelten eindigde de zomer en het jaar rond 31 oktober, op de dag voor volle maan. Dit feest werd Samhain (spreek uit; sowan of sowaen) genoemd. De legendes vertellen, dat op de laatste zomerdag de geesten van de vorig jaar gestorvenen, terug zouden komen. Die geesten gingen dan op zoek naar (levende) lichamen die zij het jaar daarna zouden kunnen bezitten. Omdat de levenden natuurlijk niet wilden, dat de geesten hun lichamen in bezit namen, doofden zij alle vuren in de huizen, waardoor het koud zou worden en niet aantrekkelijk voor de geesten. Ook trokken zij allemaal oude voddenkleren aan, zodat ze oud en lelijk leken. De mensen dachten dat de geesten hun lichamen dan niet meer zouden willen hebben. Bovendien liepen ze al herrie makend door de buurt waar ze woonden, om met lawaai te proberen de geesten weg te jagen.

Na deze avond en nacht, “All Hallows Eve” (waar het woord Halloween van is afgeleid), hun Oudejaarsavond dus, staken de mensen de vuren weer aan, en begonnen het Nieuwjaar en de wintertijd.

Ook werd verhaald hoe op de avond van Halloween de sluier tussen de wereld van de levenden en de doden zo dun was, dat de gestorvenen op zoek gingen naar haar hun verwanten en geliefden om ze nog één keer te kunnen ontmoeten. In de huizen, waar het afgelopen jaar iemand overleden was, werd dan ook een kaars voor het raam gezet om de ziel de weg te wijzen, en er werd een bord extra gedekt aan tafel voor degene die zo werd gemist …

De Rooms-katholieke Kerk nam, zoals vaak, de oorspronkelijke gebruiken van de Kelten over, en maakten er Allerheiligen (1 november) en Allerzielen (2 november) van. Het gebruik van Halloween bleef echter bestaan, en de vele Katholieke Ierse emigranten namen het Halloweenfeest mee naar Amerika. Men geloofde allang niet meer dat geesten levende lichamen in beslag konden nemen, maar het verkleden bleef bestaan, als spook, heks, trol, vampier of weerwolf… en het feest bleef z’n griezelige karakter behouden.

De traditie om een pompoen uit te hollen en er een lichtje in te branden is waarschijnlijk ooit ontstaan uit een volkslied. Het lied gaat over Jack, een dronkaard en een bedrieger, wie het was gelukt om de duivel te misleiden. Hij had de duivel in een boom laten klimmen, en daarna een kruis op de boom getekend zodat de duivel gevangen zat. De duivel kon alleen vrijkomen als hij beloofde Jack nooit meer lastig te vallen. Nadat aan Jacks aardse leven een einde was gekomen, bleek dat hij niet in de hemel mocht komen omdat hij zo slecht was geweest. Maar hij mocht ook niet naar de hel omdat hij de duivel had belazerd. In plaats daarvoor gaf de duivel hem een gloeiend kooltje om zijn weg door het duister te verlichten. Jack deed het gloeiende kooltje in een uitgeholde knol om het langer te laten gloeien…

Toen de Ierse emigranten in Amerika terecht waren gekomen, ontdekten ze dat inheemse pompoenen veel mooier waren om als lantaarntje te worden gebruikt dan knollen, en zo ontstonden de uitgeholde pompoenen, die in het Engels dan ook ‘Jack-o-lantern’ genoemd worden.

En ook al is de dag waarop Samhain valt, telkens een andere dag, afhankelijk van de volle maan, Halloween is altijd op 31 oktober. In onze buurt heeft de wijkvereniging het feest enkele jaren geleden geadopteerd, dus ik ben benieuwd… Hebben jullie al wat snoepgoed klaarliggen? Gisteravond belde er al een weerwolf aan de deur… ik schrok me echt een ongeluk toen ik opendeed (ha ha, hij was leuk, Guus!)

P.S. Vergeten jullie niet om mee te doen met het raadspel op het vorige logje? Dit kan nog tot en met zondag 6 november a.s. Maandag 7 november mag onze jongste een gelukkige winnaar trekken!

Lieve groet van Lupineke




zondag 30 oktober 2011

Waar een treinreis van 8½ uur al niet goed voor is…

Al heeeeel erg lang lag er één zielige weessok te wachten. Het was een sok, gebreid van wol met katoen en wat polyamide. Het was het eerste paar sokken met een katoenmengsel die ik breide… en meteen ook het laatste! Want de samenstelling maakt, dat de draad stug aanvoelt, en dat breit niet fijn.

Ik besloot de tweede sok, om hem toch ooit een keer af te krijgen, mee te nemen op onze treinreis van Middelburg naar Groningen. Ruim vier uur heen, en ook weer terug. Als het dan niet meer lukt…?

En yes, hij was bij thuiskomst bijna af! Alleen het teentje nog!

Mag ik u voorstellen: mijn paar prachtige, zeegroene zomersokken!

Jullie mogen raden waar deze sokken zijn gefotografeerd! Onder de goede inzenders verloot ik een kleine Zeeuwse verrassing! Meeraden kan tot en met zondag 6 november 2011.

Enne, om het niet al te moeilijk te maken geef ik een kleine tip!

Lieve groetjes van Lupineke!


zaterdag 29 oktober 2011

Genieten op de Handwerkbeurs!

De nieuwste trends, boeken en materialen… daarvoor gingen we afgelopen vrijdag naar de Handwerkbeurs in Rotterdam!

Een mooi cadeautje was de zon, die tussen de regenwolken door scheen, toen we al vroeg de Zeelandbrug over reden!

Deze tweede dag - van dit driedaagse festijn - stonden er wel erg dikke rijen voor de ingang van Ahoy…

… huh, zoveel mensen? Of, kwamen die soms voor iets anders? Eh, ja dus!

Ha ha, ieder zijn smaak! Gelukkig was het bij ‘onze’ ingang een stuk rustiger!

Terwijl ik vooraf nog een lijstje had gemaakt met waar ik voor wilde kijken, vergat ik datzelfde lijstje meteen toen ik binnen kwam. Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel… wat natuurlijk ook zo was!

De vriendinnen Marleen en Rikke waren dit jaar ook weer gezellig mee, en… wat hebben we genoten!

Fervente sokkenbreisters als we zijn, vonden we al snel mooie wolletjes, het was echt moeilijk om te kiezen uit zoveel aanbod bij al die verschillende wolstands.

Wat ikzelf al heel lang vreselijk mooi vind, en graag wil leren, is Noors breien!


Er werden veel workshops gegeven, ook voor Noors breien, waar ik me helaas niet voor had ingeschreven. Gelukkig kreeg ik privé uitleg over hoe het in zijn werk gaat. En zoals altijd, ziet het er makkelijk uit, maar o wee, als ik zelf aan de slag zal gaan… :)

Bijzonder was ook deze dame, helemaal in originele Noorse kleding, met prachtige geborduurde bloemen op haar cape en rok.

Lief dat ik een foto van haar mocht maken!



Herfst, kerst, winter, er was voor elk seizoen wat wils! Wat een ongelofelijk mooie en knappe dingen heb ik gezien!

Annita was er ook met haar gebreide ‘beestenboel’, wat een schatjes!

En verder was er heel veel van… alles!




En al die nieuwtjes dan? Daar heb ik eigenlijk helemaal niet meer op gelet. Al vond ik deze jurk wel heel gaaf.

Wat een leuk ontwerp en geweldige uitvoering!

Heb verder nog heel bescheiden nog wat leuke stofjes gekocht, voor popjes deze keer,

en wat wolletjes voor een paar echte Noorse sokken.

Als laatste een stukje borduurlinnen, licht bruin-grijs deze keer. Eens kijken of ik er iets moois met wit op kan borduren…

Moe, maar voldaan zijn we weer huiswaarts gekeerd naar het Zeeuwse Land. De tassen vol, de portemonnee leeg en de hoofden vol van alle indrukken.

Hopelijk hebben de fans van Frans net zo’n geweldige avond gehad…!

Fijn weekend, lieve groet van Lupineke


vrijdag 28 oktober 2011

Variatie op een gebreide kerstbal…

Op de blog van Wieke van Keulen zag ik hem voor het eerst voorbij komen…

…en ik vind hem zo hilarisch, dat ik hem jullie niet wil onthouden!

Hier de nieuwste sfeervolle variatie op de gebreide kerstbal!

Voor iedereen die wat origineels zoekt voor onder de kerstboom!

‘k Ben benieuwd of ik het patroon vandaag op de Handwerkbeurs in Rotterdam tegen kom!

Maar, voor Manlief echter, hoef ik er niet naar op zoek te gaan zei hij… gek he!

groetjes van Lupineke


donderdag 27 oktober 2011

‘De gewone mens achter de klederdracht’

Piet Minderhoud, goudsmid uit Westkapelle, kwam op uitnodiging van de Heemkundige Kring Walcheren een lezing geven in de Bibliotheek in Middelburg. Het onderwerp was ‘De gewone mens achter de klederdracht’.

Het thema van de avond was hoe de mensen het nou zelf vonden, om klederdracht te dragen. Hoe ervoeren jonge vrouwen het, toen in de na-oorlogse tijd Walcheren steeds meer aan het veranderen was? Sommigen stopten met het dragen van de dracht en gingen mee met de moderne tijd, anderen bleven de streekdracht trouw, uit gewoonte, of uit gemakzucht, of omdat ze het aan hun ouders beloofd hadden…

Piet Minderhoud is de vierde opeenvolgende generatie goudsmid, gespecialiseerd in streeksieraden. Ook zijn overgrootvader, opa en vader beoefenden dit vak. Piet heeft de liefde voor streeksieraden met de paplepel binnengekregen, en wist al van jongs af aan, dat hij in de voetsporen van zijn voorouders wilde treden.

De overgrootvader en grootvader van Piet gingen nog op de fiets, met voorop een grote kist met sieraden, de dorpen van het eiland Walcheren af, om de mensen thuis te bezoeken. In de tijd, dat telefoon nog niet bestond, kregen ze regelmatig kaartjes binnen ‘of de goudsmid niet eens langs wilde komen’.

Het was in die tijd zo, dat iedereen streekdracht droeg. Arm of rijk, maakte niet uit. En bij die streekdracht hoorde natuurlijk de bijbehorende sieraden. Je kon je niet op straat vertonen zonder krullen aan je muts, of een snoertje kralen. Dat was onfatsoenlijk, tot welke sociale klasse je ook behoorde. Vooral voor de arme gezinnen was de dracht een kostbare geschiedenis. Je moest lang en hard sparen voor je sieraden, daarin had je geen keuze. Vaak werd er op afbetaling gekocht, Piet verhaalt van voorbeelden uit de kasboeken van zijn overgrootvader...

Piet vertelde ook, hoe eens een vrouw in de winkel kwam om haar snoer bloedkoralen te verkopen. Ze was op leeftijd, droeg geen klederdracht meer, en haar kinderen gaven er niet om. Met pijn in haar hart deed ze afstand van het snoer. Ze zei: “ik voele nog m’n knieën, van oal dat dweilen vo die kraelen..”

Tal van anekdotes kwamen deze avond voorbij. Sommige hilarisch, anderen triest…

Een groot aantal vrouwen en jonge meisjes had ronduit een hekel aan de streekdracht. Hoe idyllisch het ons nu heden ten dage ook lijkt, voor een aantal vrouwen was de dracht ronduit een gevangenis! Altijd in die dikke rokken, hoe warm het ook was. De muts, die altijd netjes moest zitten en niet vies mocht worden… Het werd als een keurslijf ervaren.

Een verhaal dat Piet vertelde ging over een jonge vrouw, die na de dijkdoorbraak in de oorlog met haar familie moest vluchten van Westkapelle naar Domburg. Het enige wat ze nog konden meenemen was een koffer vol kleren. Maar ook in Domburg werd gevochten en verdween de koffer tijdens een brand in de vlammen. De vrouw zei dat ze nog nooit zo blij geweest was dat ‘dat stomme goed’ verbrand was! Nu kon ze eindelijk op z’n burgers…!

Ik herken hierin ook het verhaal van mijn oma. Ook zij heeft altijd een hekel gehad aan het boerengoed dat ze moest dragen. Rond haar achttiende besloot ze ‘op z’n burgers’ te gaan, alhoewel haar moeder en zuster dat maar niks vonden. Voor burgerkleren moest gespaard worden. Want zomaar kleren kopen, kostte veel geld. Oma besloot om in de zomer over te gaan, dan hoefde ze enkel een zomerjurk te kopen en had ze tijd om daarna voor een winterjas te sparen…

Oma als dienstmeisje in dracht op Westhove

Oma en haar moeder, nadat ze overgegaan was op 'z'n burgers'

Andersom kwam ook voor. Vrouwen, die zo gehecht waren aan hun dracht, dat ze die altijd trouw zijn gebleven. Piet vertelt van een aantal vrouwen, die op hogere leeftijd, nog altijd trouw in dracht, buitenlandse reizen ondernamen. Hij laat geweldige foto’s zien, van een dame in dracht op een kameel, dames uit Zuid-Beveland in een taxi bij Lourdes (al die mutsjes!), en ook een geweldige foto van een dame uit Arnemuiden op wintersport!

Vriendin Anne en ik hebben enorm genoten van de verhalen van Piet op deze avond. Maar ook van de bezoekers die naar de lezing waren gekomen. Het was een volle zaal, en we hebben met studie gekeken naar de vele Zeeuwse sieraden die gedragen werden… Geweldig om te zien!

Bijzonder was de aanwezigheid van mevrouw Vos. De enige vrouw in klederdracht deze avond. Ze werd in het zonnetje gezet met een grote bos bloemen, die ze dankbaar aanvaarde.

Ik had graag meer foto’s van de avond gemaakt, maar helaas was mijn fototoestel leeg :( (vergeten op te laden). En nu maar wachten, tot Piet een jaar vrijaf kan nemen om van zijn verhalen een boek te schrijven!

groetjes van Lupineke


woensdag 26 oktober 2011

Ode aan de druif...

Nee, van mijn kleine druivenstruikje zijn deze heerlijke druiven helaas niet geplukt… (al had ik graag net gedaan alsof het wel zo was, ha ha)

Mijn druifje is nog piepklein, hij staat pas voor het tweede jaar, maar, heeft het gepresteerd om dit jaar twee nieuwe takjes te maken! Heel knap!!

Die grote oogst druiven, tja, die verwacht ik pas over een paar jaar… als-ie ooit komt ;) !

Gelukkig had de suup in de wijk een leuke aanbieding: 3 kg druiven voor 5 euro. Daarmee kon ik mijn passie voor de druif eens heerlijk uitleven en de warmte van de zomerzon, in de vorm van die roodgouden druiven, bewaren. Dat doe ik zo graag, net als de eekhoorntjes, een voorraad maken voor de koude wintermaanden…

Niet dat ik daar normaal moeite mee heb. Met het genieten van de druif bedoel ik. Meestal wel in een andere vorm dan zo als je ze hier nu ziet. Want een goed glas wijn, daar mag ik samen met vrienden of bij een lekkere maaltijd graag van genieten!

Maar hoe graag ik ook zou willen leren om wijn te maken, en wie weet, ga ik dat echt nog eens doen (Klara, wil je het me leren?) het wordt dit keer een druivengelei! Ik las dit recept ooit op de blog van ‘l heure bleue en ben het nooit vergeten, zo lekker leek het me.

Vanwege mijn suikerintolerantie ben ik aan het experimenteren gegaan om een suikervrije versie te maken. Ook heb ik wat minder fruit gebruikt dan in het originele recept, want tja, in huize Lupineke wordt ook graag van druifjes gesnoept…!

Benodigdheden voor ca 6/8 potten:

· 2,5 kg druiven (gewassen en zonder steeltjes)

· 1 kg geschilde appels (zonder klokhuis en in blokjes)

· prosecco of witte wijn

· sap van 1 limoen

· 2 takjes verse rozemarijn

· paar takjes verse tijm

· 8 gekneusde jeneverbessen

· 12 peperkorrels

· grof zout (snufje)

· 0,75 eetlepel balsamico

· ca 3 zakjes Marmello geleerpoeder nr 1 (zonder suiker)

· ca 400 ml diksap

· rijststroop als extra toevoeging

Werkwijze:

· Breng de rozemarijn, tijm, jeneverbessen, peperkorrels en zout aan de kook in een bodem prosecco en laat een tijdje trekken op een zacht vuur

· Schil de appels in kleine stukjes en doe ze met het limoensap, de druiven, balsamico en een waterglas prosecco in een grote pan. Aan de kook brengen en zachtjes laten koken tot de vruchten zacht zijn

· Draai het vruchtenmengsel door de passé vite of zeef.

· Weeg het vruchtenpulp af en meng het met de diksap en geleipoeder, afhankelijk van de hoeveelheid pulp die je hebt:

· op 2 liter pulp gaat 400 ml diksap en 3 zakjes geleipoeder, plus een flinke scheut rijststroop voor de zoet

· Breng het vruchtenmengsel aan de kook en laat 1 minuut flink doorkoken

· In schone potten schenken en daarna 10 minuten in de oven pasteuriseren op 150°C (dit omdat je geen suiker gebruikt)

De druivenoogst voor deze winter kan in de kelder! Maar, nog eerst even genieten van de mooie potjes…

Enne, de volgende portie fruit staat al klaar om verwerkt te worden!

P.S. Ik heb alleen niet genoeg potten… Wie heeft er nog wat voor mij over? Zo ja, laat even een berichtje achter, dan haal ik ze met plezier op! (Niet te ver weg natuurlijk, ha ha!)

Groetjes van Lupineke


dinsdag 25 oktober 2011

En dat is zes!

Voor de drieling-op-komst liggen al vast drie paar sokjes klaar! Gebreid in het kleinste baby-maatje, want verwacht wordt dat de kindjes wat eerder ter wereld zullen komen dan gebruikelijk is.

Het laatste nieuws is, dat het met de moeder en kindjes heel erg goed gaat. Dit is echt heel fijn om te horen, want deze zwangerschap is niet alleen bijzonder, maar ook extra spannend…

We blijven even in babysfeer, want afgelopen weekend mocht Lupineke een klein nieuw achterneefje bewonderen.

Ik werd spontaan verliefd op dit mooie kleine mensenkind. Wat een schattig, lief klein hummeltje!

En hoe vind je de leuke tas die zijn papa en mama aan de wagen hadden hangen?

Gaaf he! Van Bibabeloeba. Kijk ook eens naar hun leuke slabbetjes, schortjes en jurkjes van Zeeuws schortenbont!

En de kleine? Hij liet slapend alle drukte om zich heen voorbij komen… heerlijk :)

Groetjes van Lupineke

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...