Ik leerde Jaap kennen, toen ik twintig was, en voor het eerst op mezelf woonde. Na een half jaar genieten in mijn eigen huisje, kreeg ik een telefoontje. “Hallo, met Jaap, ik ben de verzekeringsadviseur van je ouders. Hoi, jij woont nu ook op jezelf, ben je al goed verzekerd?”
Nou, dat was ik dus niet. En aldus besloot “Jaap” langs te komen. Had ik een keurige meneer verwacht, in pak, ik had niet meer teleurgesteld kunnen zijn. Jaap was een vrolijke, ongedwongen jongeman in spijkerbroek en T-shirt, met een grote bos krullen en een gezellige snor.
“Zo’n ouderwetse verzekeringsman-in-pak wil ik niet zijn”, zei hij. En informeerde me uitgebreid over alle mogelijke verzekeringen, die ik niet nodig had. Klopt, zei hij, je moet gewoon een basispakket hebben, daar zorg ik voor. En dat deed hij!
Zo af en toe belde Jaap op, en kwam hij een bakje koffie drinken. Ik begreep langzamerhand, dat hij een oogje op me had. Of beter gezegd, dat had ik zelf niet door, maar dat werd me verteld. Helaas ik niet op hem…
Gelukkig was dit geen enkel probleem. We bleken eindeloos te kunnen kletsen, en hij kwam regelmatig langs om zijn verdriet over zijn voorbije scheiding met iemand te kunnen delen.
Toen ik Manlief leerde kennen, die eerst mijn vriendje werd, en vervolgens ‘mijn-lief-voor-het-leven’, was Jaap alleen maar blij voor me! Hij bleek ook met Vriendlief eindeloos te kunnen ouwehoeren, en werd zodoende een vriend van ons allebei.
Jaap was een actief en bevlogen mens. Hij bekommerde zich met alle energie die hij in zich had om het behoud van ‘zijn’ stad Middelburg als Monumentenstad. Samen met een medestander, Job, richtte hij een stichting op, die de stad in die tijd nodig had: ‘de Stichting Vrienden van Middelburg’. Wetende, dat ook mijn hart en belangstelling uitging naar behoud van het goede en oude, wist hij me zo ver te krijgen dat ook ik lid werd van het bestuur van ‘zijn’ Stichting.
Jarenlang lang bevochten we samen de vroede vaderen van de stad. En met succes! Jaap werd bekend in het Middelburgse, en genoot van al zijn contacten en belevenissen. Hij bereikte heel wat met de Stichting! Veel wat anders vergeten zou worden of onder tafel geschoven zou worden, werd dankzij de tomeloze energie en inzet van Jaap behouden!
Ook als fotograaf genoot hij bekendheid. Met zijn camera verscheen hij overal waar iets gebeurde om het oude en vernieuwende vast te leggen. Met veel plezier legde hij zelfs, op mijn verzoek, de bruiloft vast van mijzelf en mijn Lief…
Jarenlang deelden we lief en leed. Ook toen bleek, dat Jaap een vorm van MS bleek te hebben. Zijn gezwalk over de stoepen van de stad had helemaal niks te maken met drank of noem maar op, maar met een slopende ziekte die geleidelijk aan bezit nam van zijn lichaam.
Hij had het er vreselijk moeilijk mee. Zag zichzelf al in een rolstoel zitten, afhankelijk van hulp…
De vrije geest, de positieve instelling waarmee Jaap het leven bezag, kreeg een forse deuk. Toch lukte het hem, om ook hieruit op te klimmen. Iets, waarmee ik in die periode helemaal niet bezig was. Ik was pas moeder geworden van een klein jongentje… Vond het leuk, dat Jaap af en toe binnen viel voor een bak koffie, maar had niet meer die aandacht voor hem zoals vroeger. Vond hem ook af en toe irritant, maar bleef hem toch zien als die lieve vriend die hij was…gewoon Jaap!
Jaap kocht een rode ‘Lelijke Eend’. Een geweldige auto, waar hij dol op was, Hij kwam hem vol trots laten zien! Niet wetende, dat een tocht met deze Eend eens zijn dood zou worden…
Op die betreffende ochtend, toen ik met de kinderen (al twee inmiddels) op de fiets richting school ging, stonden er politieagenten bij de stoplichten van de doorgaande weg. Wegafzetting! Wij konden wel oversteken met de fiets, maar al het verkeer werd omgeleid vanwege een ongeval. Diezelfde middag, toen ik de kinderen wilde ophalen, was de weg nog steeds afgezet… Ik vroeg nog lollig aan de agent van dienst, of er soms iets ernstigs aan de hand was. “Ja”, zei die heel serieus, “dat is er zeker!”.
Kun je je voorstellen hoe ik me voelde, toen een goede vriend me die avond opbelde met de mededeling, dat Jaap die ochtend was overleden bij een auto-ongeval? Dat de weg was afgezet vanwege het ongeval dat Jaap was overkomen? In zijn Eendje was hij frontaal geschept door de aanhanger van een tractor, die los was geraakt en hem in zijn autootje geen schijn van kans had gegeven?
Jaap was niet meer. Het verdriet was ongelofelijk groot. Het verdriet van zijn ouders en zus was nog groter. Tranen, als een oceaan zo diep…
Eergisteren, zo'n tien jaar later, stond er ineens onverwacht een stuk over Jaap in de provinciale krant. Tot grote verontwaardiging van velen bleek het bermmonument, dat ter nagedachtenis aan hem geplaatst was op de plek van het ongeluk, door vandalen compleet vernield te zijn…
Hoe ongelofelijk, schokkend en onbegrijpelijk!
Ries en An, Jaaps ouders, kwamen aan het woord. Vertelden over het houten kruis, dat zij in de berm van de weg hadden gezet om hun zoon te herdenken. Het is compleet vernield...
Boos en verdrietig zijn ze, vooral verdrietig…! Wie doet er nou zo iets kwetsends?
Daarom dit stukje, speciaal voor jou, Jaap. Je was een geweldige vriend. We missen je nog steeds!
Liefs Stefanie
