vrijdag 30 december 2011

Einde van weer een jaar…


En weer floepte er zomaar een jaar voorbij…!

En wat voor jaar!!

Mijn ‘hoogtepunten’ van dit afgelopen jaar hingen samen


met de geweldige, leuke, lieve, inspirerende, creatieve,

levenslustige, warme, gulle en krachtige mensen

die ik

(eindelijk) ontmoette:

en waar ik

mee samenwerkte:

mee kampeerde:

heerlijk mee bijkletste:

mee zong:

mee feestte:

mee handwerkte:

zo ontzettend lekker mee dineerde…

mee wandelde:

geweldig mee kon lachen…

stambomen mee uitzocht:

nog meer mee dineerde:

spontaan mee in de regen ging zwemmen:

mee optrad:

lekker mee uitwaaide:

mee naar Parijs ging:

en het leven mee deelde!


Al deze lieve mensen in mijn leven,

- en natuurlijk ook álle, álle anderen -


wens ik een nieuw jaar toe vol:

moed, kansen, liefde en tevredenheid…

en dat het leven je mag brengen wat je wenst!

EEN MOOI 2012 GEWENST!

liefs van Lupineke!

donderdag 29 december 2011

Mijn eerste ‘Zeeuwse’ polswarmer…!

Onlangs, tijdens de cursus Zeeuwse Kerstballen Breien, leerde ik hoe je de motieven van Zeeuwse schortenstof kan omzetten in brei (of borduur-)patronen. Juf Sylvia had al een aantal breipatronen ontworpen, zodat we meteen met het breien van een Zeeuwse kerstbal aan de slag konden gaan.

En al vond ik het breien van de kerstbal heel erg leuk en leerzaam, meteen al tijdens deze middag zag ik voor mijn geestesoog nog veel meer creatieve toepassingen met deze patroontjes opdoemen!

Want hoe grappig die kerstballen ook zijn, nu Kerstmis weer voorbij is, zie ik mezelf toch echt geen Zeeuwse paaseieren of iets dergelijks breien… :)

Zie hier mijn eerste creatie: een ‘Zeeuwse’ polswarmer!


De tweede staat al op de pennen!

Nu mag het alleen nog echt winter gaan worden…!

groetjes van Lupineke

woensdag 28 december 2011

Zingen voor de koeien en de bijen…

Zo lang we al op boerderij ‘Ter Linde’ komen, en dat was deze zomer toch al weer zo’n veertien jaar, zijn we op kerstavond deelnemer geweest van een heel bijzondere traditie!

Op deze avond, de avond voor Kerstmis, wordt er door allen die zich betrokken voelen bij de boerderij en zijn bewoners, gezongen. Niet in een kerk, een zaaltje, niet netjes opgedirkt, maar buiten in warme winterkleding en met stoere schoenen en laarzen aan. Niet voor elkaar, voor gasten of bezoek, maar… voor de dieren!

De kinderen dragen een brandend lantaarntje in de donkere nacht, en daar gaan we dan, zachtjes lopend, op weg naar stal. Bij de koeien en de stier aangekomen worden kerstliedjes gezongen, ijle stemmen in de donkere nacht…

‘Oh Denneboom… Entre le boeuf… Middenin de winternacht…’

Foto Hannah van Herk

De sterrenhemel is prachtig zichtbaar, de wind waait koud om de oren… Onverstoorbaar kauwen de koeien verder, hun adem dampt in de avondlucht. Wat geschuur van koppen tegen elkaar, het geritsel van stro, af en toe loeit een koe door onze liedjes heen…

Verder gaat de tocht, lopend het donker, door modder en gras. Al zingend komen we bij de bijenkasten aan. Overal branden hier kleine kaarsjes, die de kasten in haast feeëriek licht zetten. En ook hier wordt gezongen…

‘Nu zijt wellecome… Stille nacht, heilige nacht… Stil nu…’

Imker Heleen vertelt over het zingen van de bijen op Kerstnacht. Eeuwenlang gingen de imkers om twaalf uur op Kerstnacht naar hun bijenkorven, om naar het zingen van de bijen te luisteren. Want ook in het dierenrijk was bekend, dat Jezus werd geboren, en de bijen lieten dit merken door anders te zingen dan normaal… Rond de jaren negentig kwamen enkele imkers dit oude gebruik op het spoor, en nu zijn er steeds meer imkers die deze traditie volgen. Wij zijn getuige van een waarlijk wonder…!

Ze vertelt ook, hoe moeilijk de bijenvolken het momenteel hebben. Bijen zien geen groen, alleen kleur. En met de vervlakking van het landschap verdwijnen er steeds meer bloemen, waardoor de bijen het steeds meer moeite kost hun nectar te vinden…

Het blijft even stil na haar woorden. En na nog een laatste liedje voor de bijen, lopen we terug naar de schuur, waar we opgewacht worden met warme chocomel, warme kruidensap en kerststol!

Helemaal onder de indruk van de bijzondere avond gaan we daarna weer huiswaarts, klaar om het kerstkind in ons te ontvangen…!

(En met een zakje bloemenzaad voor de bijen, dank je wel Heleen!)

Recept warme kruidensap

Benodigdheden:

· 1 liter troebele appelsap

· ¾ liter sinaasappelsap

· ¾ liter zwartebessensap of druivensap of bosvruchtensap

· ¼ stuk citroen

· 2 halve stukken sinaasappel

· ca 5 kruidnagelen

· 1 kaneelstokje

· stukje gember van ca 1 duim groot, doormidden gesneden

· 3 kardemonpitten

Werkwijze:

Doe alles in een pan, en warm langzaam op. Laat het sap zeker een uur lang trekken, maar zorg er voor, dat het niet gaat koken, dan wordt het bitter! Warm opdienen, drink smakelijk!

Groetjes van Lupineke

dinsdag 27 december 2011

De Twaalf Heilige Nachten…

Eeuwenlang vierden de oude volkeren, vooral de Germanen, het Joelfeest. Het begon met Midwinter, wanneer de dag het kortst is, en nacht het langst. Drie dagen lang blijft de zon dan stil staan, en daalt niet verder. Daarna begint ze weer aan de hemel te stijgen en worden de dagen langzaam weer langer. Toch lijkt de zon in de periode van zo’n twee weken haast niet te bewegen, iets dat de oude volkeren niet onopgemerkt bleef. Ze noemden deze dagen ‘De Nachten van de Wilde Jacht’, ‘Wodans Winterjacht’ of “de Rooknachten’.


Vanuit de kosmos gezien gebeurt er het volgende: de aarde draait in 365 dagen en een beetje om de zon. Na 354 dagen (de maan is dan 12 keer rond geweest) duurt het nog 11 dagen voordat de aarde zover is, dat ze weer op dezelfde plek staat als het jaar daarvoor. Deze elf bijzondere dagen, waar twaalf nachten bij horen, werden door de Katholieke kerkleiders van de Germanen overgenomen, en ‘de Twaalf Heilige Nachten’ genoemd. Deze periode werd netjes tussen Kerstmis en Driekoningen in geplaatst.


Traditioneel gezien werd aan deze Heilige Nachten een bijzondere betekenis toegekend. Het is een korte, intense periode waarin de sluiers tussen hemel en aarde dun zijn… De traditie om in bepaalde delen van Duitstalige landen huizen en schuren uit te roken met wierook of brandende takkebossen, om de boerderij te zuiveren van ‘kwade krachten’ die zich daar verzameld hadden in het afgelopen jaar, komen nog steeds voort uit de zgn. ‘Rooknachten’ van de oude Germanen. Als de duivels en demonen met ‘heilige rook’ verdreven waren werden alle vertrekken van huis en stallen besprenkeld met wijwater als een soort verzegeling. Hierbij werden dan gebeden uitgesproken, en de staldeur mocht tot het einde van de Twaalf Nachten niet meer geopend worden.


Dromen hadden een speciale betekenis in deze Nachten. Zij werden zorgvuldig onthouden en gedeeld, want bijzondere dromen konden een voorspelling doen over het nieuwe, komende jaar. Ook in de natuur zagen de Germanen voortekenen voor het komende jaar, geluk en een rijke oogst, of ongeluk en ziekte…


Nog steeds zijn er veel mensen, die de dromen in de Twaalf Heilige Nachten als leidraad meenemen naar het nieuwe jaar. Elke nacht correspondeert dan met een maand van het nieuwe jaar; de eerste nacht met januari, de tweede met februari etc.
On the twelve days of Christmas, my true love send to me…

lieve groet van Lupineke

P.S. De mooie aansichtkaarten zijn van Marjan van Zeyl.

maandag 19 december 2011

Vrolijk Kerstmis!

Misschien hebben jullie al gemerkt dat de computer hier in Huize Lupineke steeds meer kuren gaat vertonen. Na vijf jaar trouwe dienst, begint hij ons nu te vaak in de steek te laten...! Daarom krijgt hij een 'verjonginskuur', waar Manlief, onze Oudste en de Achterbuurjongen de komende tijd flink zoet mee zullen zijn!

Dat betekent, dat ik voorlopig even 'uit de lucht' zal zijn, totdat deze gecompliceerde operatie naar tevredenheid is uitgevoerd! (Misschien dat ik af en toe even op de laptop van de Oudste mag, om een kijkje in Blogland te nemen ;)

Daarom wil ik nu alvast iedereen een heeeeeel erg fijn en vrolijk Kerstfeest toewensen! Geniet van deze bijzondere tijd in het jaar, van elkaar, van familie en vrienden...!



Ik hoop snel weer terug te zijn!

Lieve kerstgroet van Lupineke

zaterdag 17 december 2011

Jaap

Ik leerde Jaap kennen, toen ik twintig was, en voor het eerst op mezelf woonde. Na een half jaar genieten in mijn eigen huisje, kreeg ik een telefoontje. “Hallo, met Jaap, ik ben de verzekeringsadviseur van je ouders. Hoi, jij woont nu ook op jezelf, ben je al goed verzekerd?”

Nou, dat was ik dus niet. En aldus besloot “Jaap” langs te komen. Had ik een keurige meneer verwacht, in pak, ik had niet meer teleurgesteld kunnen zijn. Jaap was een vrolijke, ongedwongen jongeman in spijkerbroek en T-shirt, met een grote bos krullen en een gezellige snor.

“Zo’n ouderwetse verzekeringsman-in-pak wil ik niet zijn”, zei hij. En informeerde me uitgebreid over alle mogelijke verzekeringen, die ik niet nodig had. Klopt, zei hij, je moet gewoon een basispakket hebben, daar zorg ik voor. En dat deed hij!

Zo af en toe belde Jaap op, en kwam hij een bakje koffie drinken. Ik begreep langzamerhand, dat hij een oogje op me had. Of beter gezegd, dat had ik zelf niet door, maar dat werd me verteld. Helaas ik niet op hem…
Gelukkig was dit geen enkel probleem. We bleken eindeloos te kunnen kletsen, en hij kwam regelmatig langs om zijn verdriet over zijn voorbije scheiding met iemand te kunnen delen.

Toen ik Manlief leerde kennen, die eerst mijn vriendje werd, en vervolgens ‘mijn-lief-voor-het-leven’, was Jaap alleen maar blij voor me! Hij bleek ook met Vriendlief eindeloos te kunnen ouwehoeren, en werd zodoende een vriend van ons allebei.

Jaap was een actief en bevlogen mens. Hij bekommerde zich met alle energie die hij in zich had om het behoud van ‘zijn’ stad Middelburg als Monumentenstad. Samen met een medestander, Job, richtte hij een stichting op, die de stad in die tijd nodig had: ‘de Stichting Vrienden van Middelburg’. Wetende, dat ook mijn hart en belangstelling uitging naar behoud van het goede en oude, wist hij me zo ver te krijgen dat ook ik lid werd van het bestuur van ‘zijn’ Stichting.

Jarenlang lang bevochten we samen de vroede vaderen van de stad. En met succes! Jaap werd bekend in het Middelburgse, en genoot van al zijn contacten en belevenissen. Hij bereikte heel wat met de Stichting! Veel wat anders vergeten zou worden of onder tafel geschoven zou worden, werd dankzij de tomeloze energie en inzet van Jaap behouden!

Ook als fotograaf genoot hij bekendheid. Met zijn camera verscheen hij overal waar iets gebeurde om het oude en vernieuwende vast te leggen. Met veel plezier legde hij zelfs, op mijn verzoek, de bruiloft vast van mijzelf en mijn Lief…

Jarenlang deelden we lief en leed. Ook toen bleek, dat Jaap een vorm van MS bleek te hebben. Zijn gezwalk over de stoepen van de stad had helemaal niks te maken met drank of noem maar op, maar met een slopende ziekte die geleidelijk aan bezit nam van zijn lichaam.
Hij had het er vreselijk moeilijk mee. Zag zichzelf al in een rolstoel zitten, afhankelijk van hulp…
De vrije geest, de positieve instelling waarmee Jaap het leven bezag, kreeg een forse deuk. Toch lukte het hem, om ook hieruit op te klimmen. Iets, waarmee ik in die periode helemaal niet bezig was. Ik was pas moeder geworden van een klein jongentje… Vond het leuk, dat Jaap af en toe binnen viel voor een bak koffie, maar had niet meer die aandacht voor hem zoals vroeger. Vond hem ook af en toe irritant, maar bleef hem toch zien als die lieve vriend die hij was…gewoon Jaap!

Jaap kocht een rode ‘Lelijke Eend’. Een geweldige auto, waar hij dol op was, Hij kwam hem vol trots laten zien! Niet wetende, dat een tocht met deze Eend eens zijn dood zou worden…

Op die betreffende ochtend, toen ik met de kinderen (al twee inmiddels) op de fiets richting school ging, stonden er politieagenten bij de stoplichten van de doorgaande weg. Wegafzetting! Wij konden wel oversteken met de fiets, maar al het verkeer werd omgeleid vanwege een ongeval. Diezelfde middag, toen ik de kinderen wilde ophalen, was de weg nog steeds afgezet… Ik vroeg nog lollig aan de agent van dienst, of er soms iets ernstigs aan de hand was. “Ja”, zei die heel serieus, “dat is er zeker!”.

Kun je je voorstellen hoe ik me voelde, toen een goede vriend me die avond opbelde met de mededeling, dat Jaap die ochtend was overleden bij een auto-ongeval? Dat de weg was afgezet vanwege het ongeval dat Jaap was overkomen? In zijn Eendje was hij frontaal geschept door de aanhanger van een tractor, die los was geraakt en hem in zijn autootje geen schijn van kans had gegeven?

Jaap was niet meer. Het verdriet was ongelofelijk groot. Het verdriet van zijn ouders en zus was nog groter. Tranen, als een oceaan zo diep…

Eergisteren, zo'n tien jaar later, stond er ineens onverwacht een stuk over Jaap in de provinciale krant. Tot grote verontwaardiging van velen bleek het bermmonument, dat ter nagedachtenis aan hem geplaatst was op de plek van het ongeluk, door vandalen compleet vernield te zijn…
Hoe ongelofelijk, schokkend en onbegrijpelijk!
Ries en An, Jaaps ouders, kwamen aan het woord. Vertelden over het houten kruis, dat zij in de berm van de weg hadden gezet om hun zoon te herdenken. Het is compleet vernield...
Boos en verdrietig zijn ze, vooral verdrietig…! Wie doet er nou zo iets kwetsends?

Daarom dit stukje, speciaal voor jou, Jaap. Je was een geweldige vriend. We missen je nog steeds!

Liefs Stefanie

vrijdag 16 december 2011

Change of plans…

Groen moest hij worden, met een effen middenstuk. De lappendeken voor onze oudste.
Maar: niets is zo veranderlijk als de mensch…!

Want toen ik mijn nieuwe lapjes van Noeks naast elkaar had uitgelegd en bedacht had hoe leuk deze stoffencombinatie was, kwam Zoonlief net binnen lopen. En riep enthousiast, dat hij dit heel erg leuk vond! Veel leuker zelfs…Zo mocht ik zijn lappendeken wel maken!




Natúúrlijk vond ik dat geen enkel probleem, integendeel! Veeeeel leuker om met gezellige stofjes te frutselen, dan een rand te naaien aan een effen lap, toch?!



Nog een groene rand eraan, en dan is de top al klaar! Een snel werkje, zo gepiept! En dan, op naar het doorstikken!

Groetjes van Lupineke

woensdag 14 december 2011

Workshop Zeeuwse Kerstballen Breien met een staartje…!

Het succes van de workshops ‘Zeeuwse Kerstballen breien’ bij handwerkwinkel LaVaca is zo groot, dat Omroep Zeeland langs kwam om te filmen.

En omdat mijn logje over de vorige workshop zo positief ontvangen was, mocht ik er ook bij zijn!

Met een beetje geluk (of pech, het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt ;-) komt Lupineke dus volgende week woensdag met haar snufferd op de regionale tevee! Niet, dat ik daar nou helemaal op zit te wachten, maar aangezien ik de promotie van de Zeeuwse Kerstbal een warm hart toe draag, vond het leuk om hieraan mee te werken!

Deze middag waren er ook twee jonge meisjes bij de workshop, Kesi en Maaike uit de vijfde klas. Ze waren speciaal met Kesi’s moeder meegekomen om een kerstbal te leren breien. Wat heerlijk om die meiden zo enthousiast en ingespannen bezig te zien!

Ze konden al goed breien, en al was het breien op vier pennen toch een stuk lastiger dan op twee, het ging hartstikke goed! De dames werden dan ook uitgebreid geïnterviewd, zo leuk!

Inmiddels staat er na deze gezellige middag weer een halve ‘Zeeuwse Bal’ op mijn breipennen, deze keer voor de actie van LaVaca voor KIKA! De kerstballen stromen momenteel volop de winkel binnen, allemaal voor het goede doel, geweldig!

Als je met de actie mee wil doen kun je zelfgebreide kerstbal nog inleveren tot en met 21 december 2011. Daarna worden ze in de winkel te koop aangeboden. Leuk voor de mensen, die niet zelf willen of kunnen breien maar er wel graag één als kerstcadeau willen geven!

En wat betreft mijn ‘oude logjes’ met de fouten erin: iedereen bedankt voor de meedenkende reacties! Ik heb uiteindelijk besloten de foutieve logjes per stuk handmatig te gaan verbeteren… er zit niks anders op! Ik hoop elke dag zo’n tien logjes te kunnen bewerken. Poeh, wat een werk ;-), zien jullie de zweetdruppels al van mijn voorhoofd glijden?! Ach, het zijn er maar driehonderd, dus als het een poosje stil blijft op Lupinekes blog, dan weten jullie hoe dat komt…!

Brei- en bloggroetjes van Lupineke

dinsdag 13 december 2011

Help, mijn omgezette berichten zijn niet goed leesbaar!!


Via een titorial van Sylviawillemien ben ik vanmorgen aan de slag gegaan om al mijn oude logjes van Weblog in 1 keer over te zetten naar Blogger.

Tot mijn grote vreugde is dit gelukt, maar tot mijn grote schrik is er een akelige fout in de meeste teksten geslopen: overal waar een leesteken zou moeten staan, is nu een code verschenen... :((

Behalve schrik, zit ik hier nu ook vreselijk te balen om deze ellende!

Ik ga kijken, hoe ik dit kan veranderen/verbeteren/verwijderen!
Tips hiervoor zijn uiteraard uitermate welkom!

Zo, nu eerst koffie en even bijkomen ;)

groetjes Lupineke

Luciadag

Vandaag is het in de Scandinavische landen Luciadag. Op 13 december wordt in deze landen de heilige Sint Lucia op wel heel bijzondere manier geëerd met een haast nationale feestdag! Ook bij Willy las ik vandaag al over Lucia.

Van oudsher wordt het jongste (of oudste) meisje van het gezin prachtig aangekleed in witte (Lucia-)jurk met rode sjerp, op haar hoofd draagt zij een kroon met brandende kaarsen. Zo brengt zij, ’s morgens vroeg in het donker, al zingend, koffie en saffraanbroodjes rond bij alle gezinsleden.

Ook landelijk wordt dit feest - vooral in Zweden - groots gevierd, met tv-uitzendingen, kerkdiensten, en overal waar je deze ochtend komt, kom je wel een Lucia tegen…!

We bewaren mooie herinneringen aan Lucia. Op de lagere school van de kinderen kwam Lucia op 13 december in alle klassen kerstkoekjes brengen… prachtig! Als je dan vroeg door de donkere school liep, hoorde je ineens de ijle klanken van een viool en heldere kinderstemmetjes, die het Lucialied zongen. En daar kwam ze dan, Lucia, stralend en met opgeheven hoofd, de kaarsen helder brandend op haar kroon…! Achter haar een tomte met een klein brandend lantaarntje, en een sterrenkindje. Bij alle klassen brachten zij, al zingend, licht en koekjes.

Jammer, nadat de kinderen van ouders die dit organiseerden van school gingen, verdween ook deze kleine traditie…

Wil je zelf ook lussekatter, ofwel saffraanbroodjes maken? Dan is hier het recept!

benodigdheden:

  • 1 pond bloem
  • 25 gram verse gist
  • 250 ml lauwe sojamelk
  • 6 draadjes saffraan
  • 100 gr roomboter
  • 150 gr suiker of 70 gr oersuiker
  • snufje zout
  • rozijntjes

werkwijze:

Smelt de boter en verwarm dit samen met de sojamelk en saffraan tot het handwarm is

Verdeel dit over de gistbrokjes en los de gist erin op

Doe het meel in een grote schaal, meng het met de suiker maak in het midden een kuiltje waarin je de sojamelk doet

Voeg het snufje zout toe, maar let erop dat het zout niet rechtstreeks in aanraking komt met de gist

Kneedt het deeg minimaal 10 minuten goed door, tot het soepel is

Deeg bedekken en 30 minuten laten rijzen

Dan het deeg nog een keer kneden en er kleine broodjes van vormen

Druk de rozijnen in de broodjes

De broodjes nog een keer 30 minuten laten rijzen (bedekt)

Bestrijk ze met een geklust ei

Bak ze ca 20 minuten in de oven op 250ºC

Fijne Luciadag!

maandag 12 december 2011

VLAS

Lupineke houdt van pure, natuurlijke materialen. Liefst zo ‘echt’ mogelijk. Op de een of andere manier voel ik me hiermee diep verbonden. Met aardse, eerlijke, zelf te ‘vinden-maken-repareren’ gebruiksvoorwerpen, stoffen, garens, inrichting en ga zo maar door!

Met deze voorliefde voor puur, was mijn nieuwsgierigheid dan ook groot naar de nieuwste expositie in het Zeeuws Museum, getiteld: VLAS!

Vlas is de ontdekkingstocht van Christien Meindertsma (Rotterdam, 1980).

foto Vincent Mentzel

Al eerder ben ik haar naam tegen gekomen, o.a bij het project Flocks en zij is van de supergave grote gebreide poefs!

Op een goede dag besluit Christien Meindertsma een kavel vlas te kopen. 6 Hectare ingezaaid vlas komt ze tegen, bij boer Gert-Jan van Dongen in de Flevopolder. Het geld, wat ze heeft gewonnen bij een kunstprijs in Denemarken, krijgt hierdoor een wel heel bijzondere bestemming. In plaats dat het vlas, zoals tegenwoordig bijna altijd het geval is, naar China verkocht en verscheept wordt om daar goedkoop verwerkt te worden, gaat Christien er zelf mee aan de slag.

Haar kavel heet Gz 59 west.

Het hele proces van inzaaien, groei en bloei, oogst en verwerking komt in deze boeiende expositie voorbij. Allereerst kun je in een film van ca 45 minuten zien, hoe het selecteren van het vlaszaad tot aan het spinnen en weven van linnen, in zijn werk gaat.

Bijzonder boeiend om te zien, zittend op banken die bekleed zijn met geweven linnen van Christiens kavel!

De verwerking van vlas tot een bruikbaar product is een langdurig en moeizaam proces. Al eens van ‘repelen, roten, beuken, zwingelen of hekelen’ gehoord? Elk van deze intensieve processen om het ruwe vlas tot handzaam linnen om te toveren, levert ook een hoop afval op. Het mooie van vlas is, dat ook dit afval weer gebruiksmogelijkheden kent; van veevoer tot pulp voor papier.

Christien Meindertsma heeft met het vlas van haar eigen kavel alle productiemogelijkheden onderzocht. Op creatieve, innovatieve en ambachtelijke wijze is ze met ‘haar’ vlas aan het werk gegaan. Al deze processen en producten zijn in het Zeeuws Museum te zien.

Het Zeeuws Museum is blij met de samenwerking met Christien Meindertsma, aangezien in de collectie van het Museum veel linnen gebruiksvoorwerpen aanwezig zijn. Zeeland, en met name Zeeuws-Vlaanderen, is van oudsher een gebied waar veel vlasteelt voorkwam, waardoor linnen eeuwenlang beeldbepalend was!

De ontelbare mogelijkheden van de verwerking van vlas zijn door Christien allemaal onderzocht en uitgewerkt. Zij heeft voor dit project een aantal nieuwe producten ontworpen, zoals 100% linnen theedoeken met hierop de ingeweven afbeelding van de luchtfoto van haar kavel vlas, heel bijzonder! (Helaas geen foto, die was onscherp…)

De collectie linnen onderhemden van het Zeeuws Museum vormde aanleiding tot het ontwerp van een 100% linnen hedendaags hemd.

Het zelfontworpen linnen tape, waarmee het hemd versierd kan worden, is weer geïnspireerd op de oude, linnen stoplappen uit het Museum.

En wat te denken van een volledig biologisch afbreekbare stoel van vlascomposiet

…of touw van haar eigen vlas, wat geslagen is door een authentieke touwslager!

Het vlaszaad wat ongeschikt was om te worden uitgezaaid op het kavel, is gebruikt om lijnolie van te maken. Ook dit boeiende proces kun je in de film zien. Met natuurlijke kleurstoffen heeft Christien Meindertsma er zelf een groene muurverf van gemaakt, prachtig!

Wat een boeiende expositie is dit! Niet alleen het hele proces van zaad tot eindproduct is interessant, maar ook de zeer uitgebreide en innovatieve toepassingen van de kunstenares met een haast vergeten grondstof als vlas is, biedt stof tot nadenken!

Christien Meindertsma:

“Ik vind het belangrijk en fijn om het vlasproject in het Zeeuws Museum te tonen, Zeeland is een provincie die veel met vlas heeft! Aan de kusten van Zeeland, Vlaanderen en Frankrijk is het klimaat ideaal om vlas te telen, maar de meeste bedrijven zijn verdwenen… Ik was benieuwd of mijn vlas lokaal verwerkt kon worden en heb de kans gehad om dat uit te zoeken. Eén van de producten die ik wilde maken waren theedoeken. Daar heb je dunne garens voor nodig. Het bleek dat de dichtstbijzijnde spinnerij die ze kon leveren in Hongarije staat!

En weet je, wat ik ook zo leuk vind? Boer Gert-Jan is in de weverij komen kijken naar de stof. Heel bijzonder, hij had nog nooit iets gezien, dat gemaakt was van het vlas dat hij teelt…”

VLAS is te bezoeken tot en met 23 september 2012 in het Zeeuws Museum in Middelburg.

zondag 11 december 2011

Kerstsfeer, Kerstzang en spelen met lapjes!

Langzaam ben ik begonnen met het aanbrengen van wat kerstsfeer in Huize Lupineke. Een klein kerstboompje voor het raam,

en één op de schoorsteen…

Mooie kandelaar en lichtjes er bij, zomaar wat kleine accenten.

Over nog meer Kerstsfeer gesproken: we hebben ons eerste Kerstconcert gehad! Met ons koor hebben we gisteren gezongen in de Middelburgse gevangenis, op uitnodiging van de pastor die daar de diensten verzorgt. Wat een bijzondere belevenis! Ik ben er nog diep van onder de indruk…

Stel je een zaaltje voor met zo’n veertig mannen, die allemaal toch redelijk voldoen aan het stereotype beeld van crimineel. Ik laat de verbeelding hierbij maar zijn werk doen. De pastor, een heel krachtige, maar ook integere man, die de dienst leidde, en met kleine teksten, spreuken en de nodige humor een prachtige sfeer neerzette. Wij zongen met ons koor telkens twee liedjes, waarna er een samenzang was… Ongelofelijk dankbaar en mooi om dit mee te maken! Zeker als je ziet, dat de muziek hen raakt, en je de blik in hun ogen opvangt... Eén van de gevangenen zei: “Hier kan ik nog dagen op teren”.

Misschien dat ik vandaag maar eens lekker niks doe! Om eens bij te komen van alle drukke dagen! Oke, misschien ga ik lekker met mijn nieuwe lapjes spelen, ik heb net gisteren een pakketje binnen gekregen van Noeks. Nooit eerder van gehoord, maar ik kreeg de tip van Aurora, de aanstaande-moeder-van-drie. Wat een geweldige (retro-)stofjes hebben ze daar! Ik heb er meteen een heleboel besteld voor de lappendeken voor Koen.

Heel fijne zondag allemaal, lieve groet Lupineke

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...