Zolderopruiming…

Nostalgie en weemoed… regelmatig heb ik er last van… vooral als ik dingen tegenkom uit vroeger dagen, toen onze kinderen nog kleine ukkies waren, wij jong en onoverwinnelijk,  en ons leven uitgestrekt en eindeloos…

Meteen schiet ik terug in de ‘ohh-weet-je-nog-wel…’modes, bij het zien van al de kleertjes, poppen, en speelgoed die ik zelf gemaakt heb…!

Bij het doorspitten van onze volgestopte zolder om die eens flink op te ruimen, kom ik hopeloos veel dozen tegen met allerhande maaksels…;))

Vinden jullie het leuk om even mee te kijken?

Voordat ik moeder werd, maakte ik een serie ‘vrijeschoolpoppen’, gewoon, omdat ik ze zo ontzettend leuk en lief vond!

Leuke cursus was het, ik heb er veel van geleerd!

Kijk nou toch, het wagenhangertje wat ik maakte toen ik zwanger was van de Oudste…

Dit kleine vestje breidde ik voor de Jongste… veel van de andere kleertjes die ik maakte, zijn later doorgegeven aan vriendinnen met jongere kinderen. 

Op de school van de kinderen werd heel veel zelfgemaakt, en werd dit ook van de ouders verwacht. Soms werd daar wel eens over gemopperd, maar, ik vond het héérlijk om te doen. Schortjes, gymtasjes, alle sinterklaascadeautjes… 

Pure Nostalgie: de zelfgemaakte gymtasjes en schortjes aan het keukenkapstokje (als je heel goed kijkt zie je nog de namen en applicaties van poezenkopjes)…

Een van mijn meest dierbare maaksels was een slaapkussentje, wat de oudste van de Goede Sint kreeg op school. Wéken ben ik aan mee bezig geweest! Ik had een afbeelding genomen uit zijn favoriete boekje: Tatatoeks reis naar de kristalberg, van Jacob Streit, en had dit met zijde op een kussentje geappliqueerd.                                                                                                                                                

   

Het was zijn allerliefste cadeautje ooit! Vanaf de dag dat hij het kreeg, kon hij niet slapen zonder… en nu vond ik het weer terug, helemaal versleten en half vergaan…

Het poppenbedje voor de Jongste, wat Manlief en ik samen maakten voor haar tweede verjaardag... Wat heeft ze er veel mee gespeeld!

En ook Pippo vond ik op zolder! Het aapje Pippo, van de kleuterboekjes…

Je kon zo’n aapje kopen, maar ik vond het veel leuker om er zelf een te maken!

Vooral het broekje was een groot succes, er zit een gaatje aan de achterkant waar het staartje door kan!

Een ander Sinterklaascadeau wat ik voor onze kinderen maakte voor het Sinterklaasfeest op school was een capeje (wat schrijf je dat raar ;), ‘keepje’ dus!). Wat een leuk werk was dit! Van zelfgeverfde bourrettezijde maakte ik er voor allebei één: een ‘Maancape’ voor de oudste en een ‘Zonnecape’ voor de jongste!

Het valt me op, hoe mooi ze er na al die jaren nog uit zien…!

En kijk hier nou toch, dit zijn Piew en Lars, de twee kleine beertjes! Het zijn handpopjes, waarmee je o.a. poppenkast kunt spelen.

Aan hun platgeknuffelde kopjes kun je wel zien, dat ook hier heel veel mee gespeeld is! Piew Piew is het bruine beertje van de Jongste, en Lars het witte beertje van de Oudste. Het patroon heb ik nog steeds in mijn map zitten, dus als iemand deze handpopjes eens wil maken?

En dan Frank! Die bijna ons ‘derde kind’ was! 

Op een goede dag besloot ik op les te gaan, om een babypop leren maken. We begonnen met het hoofd met daaraan de romp. De armen en benen kregen we als huiswerk mee naar huis. Toen ik thuiskwam met het hoofd-romp-ding, griste de oudste hem uit mijn handen, nam hem verrukt in een innige omhelzing en riep verliefd: “Oh, Frank!!”

Ik zie hem nog slepen met het vreemde hoofd-romp-geval, en weet nog hoeveel moeite het kostte om hem zóver te krijgen dat er in ieder geval armpjes en beentjes aangezet mochten worden! Frank is ook maanden kaal geweest, hier hetzelfde verhaal J!

Naarmate de kinderen groter werden, veranderden ook de wensen en projecten.

Daar hebben we de indianentent, een joekel van een tent, die ik maakte van méters decoratiestof van mijn toenmalige werk (Intratuin). Bamboestokken erin, en de woonkamer bleek haast te klein om deze giga tent te huisvesten! Ze hebben er zelfs in geslapen, onze kinderen J!

En dan de afdeling Verkleedkleren!  Eíndeloos veel heb ik er genaaid. Veel ervan zijn weer doorgegeven aan andere gezinnen, zoals die geweldige prinsessenjurk… Maar wacht eens, hebben we niet nog ergens een kangaroepak en een poezenpak liggen?

Deze succesnummers werden nog jarenlang, nadat ze voor onze kinderen te klein waren geworden, uitgeleend tijdens het traditionele Carnavalsfeest en met Sint Maarten, bij de opvoering van ‘Het Knolletje’… Dan kwam er weer een telefoontje: “Jullie hebben toch een poezenpak…?”

Pippi mogen we natuurlijk ook niet vergeten! 

Een ‘echt’ Pippi-schortje, wat heeft de Jongste daar een plezier van gehad!

Volgden natuurlijk ook nog de kostuums voor de jaarlijkse toneelstukken… oh, het wordt teveel… help, heb ik die ook nog allemaal gemaakt? En... waar zijn ze dan gebleven? Aan de andere kant van de zolder misschien?

Hoogtepunt was toch wel het Leeuwenpak met de slangen manen… wat een werk: een compleet leeuwenpak waarbij een stuk of twaalf gifgroene kronkelende slangen met rode tongentjes uit de capuchon met leeuwenmanen kwamen… Helaas is het niet op foto vastgelegd… jammer!

Een van mijn laatste maaksels was voor de Oudste. Als echte fan van Garfield wilde ik hem nog één keer verrassen met iets zelfgemaakts!

Nee, een patroon had ik niet, gewoon van plaatjes van Internet geplukt en met een hoop fantasie en meters oranje fleece aan de slag… De zwart-witte sokken en sjaal zijn een verwijzing naar zijn rugbyclub, die deze kleuren voert!

Tja, en wat vliegt de tijd… met alles wat ik door mijn handen laat gaan, vervliegen uren, dagen, jaren.. en ben ik weer even terug in de tijd… ;)!