woensdag 21 maart 2012

Hangop... jammie!

Het was al heel lang geleden, dat ik Hangop had gemaakt…

Hangop lijkt wat op Griekse of Turkse yoghurt, en is heerlijk om als toetje te eten met honing, jam of vruchten (of alle drie J!) Hangop is echt een zuivelproduct uit vroeger tijden, en supersimpel te maken… Het enige wat je nodig hebt is yoghurt… en tijd!

Wat heb je nodig?

Voor 4 tot 6 personen:

· 2 liter yoghurt

· grote schaal waar een zeef of vergiet in past

· zeef of vergiet

· natte theedoek

· kaasdoek of extra theedoek


Leg zeef of vergiet in de schaal. Let erop dat de onderkant hiervan de bodem van de schaal niet raakt. Hierin komt de natgemaakte theedoek te liggen.

Nu schenk je alle yoghurt op de theedoek.

Dek dit af met gaasdoek (of andere theedoek).

Het vocht (de wei) uit de yoghurt zakt langzaam door de theedoek in de schaal. Na zo’n drie uur zie je de zijkanten al stevig worden. Controleer regelmatig of de zeef niet in de wei komt te hangen, en giet, als dat het geval is, de wei af.

Pas na acht uur is de Hangop klaar!

Nu kun je het opdienen als toetje met wat honing, fruit of jam. Omdat Hangop heel zwaar van structuur is, heb je er per toetje maar een klein beetje van nodig!

En mocht er toch nog wat overblijven (als dat lukt natuurlijk J!)… bewaar de Hangop dan in de koelkast!

dinsdag 20 maart 2012

Ostara… de Lentegodin is weer in het land!

Vandaag, 20 maart 2012, vieren we de komst van de Lente, van oudsher één van de belangrijkste vieringen in de cyclus van het jaar. De lente is de tijd, waarop mensen al eeuwenlang en met smart naar verlangen…

Na de lange, bittere winter, waar in oude tijden dood door honger of koude heel reëel was, werd de komst van de lente met vreugde gevierd! De lente is de dag van de lente-equinox: het punt waarop de zon loodrecht boven de evenaar staat. Dag en nacht duren even lang, en de zon komt precies in het oosten op (uitgezonderd op de Noord- en Zuidpool). Heerlijk om te ervaren dat het elke dag weer langer licht wordt!

De godin die van oudsher met het lentefeest geassocieerd werd is Ostara. Haar naam is van dezelfde stam van de Angelsaksische Eostra, beide namen worden dan ook gebruikt voor dezelfde godin.

Ostara of Eostre is de Germaanse godin van de dageraad. Haar naam is afkomstig van de term ‘oosten’, daar, waar de zon op komt. Ook in het Oudnoors is de naam van deze godin terug te vinden, namelijk Austr. Het is bovendien heel goed mogelijk dat de naam van Ostar(a) weer afkomstig is van een nog oudere godin, namelijk Isthar, een van de godinnen uit het antieke Mesopotamië. Allen zijn bovenal bekend als godinnen van de vruchtbaarheid!

Het feest ter ere van Ostara werd altijd gevierd op de eerste volle maan na de lente-equinox. De meeste oude volkeren, zoals de Babyloniers, Romeinen, Germanen en Kelten, vierden hun lentefeesten op deze dag. Ook het Joodse volk kende voor de komst van Jezus een lenteviering, waarop later, na de dood van Christus, het Paasfeest werd gebaseerd.

De eerste en enige officiële vermelding van Ostara komt van de kerkhistoricus Beda Venerabilis (673-735).

Hij vermeldde in de ‘Temporum Ratione’, dat de Saksen een godin aanbeden die Eastra heette. Zij zou, volgens deze christen, in vroegere tijden in Engeland zijn aanbeden.

Jacob Grimm stelde in zijn `Deutschen Mythologie´ dat de godin Ostara ook op het Europese vasteland aanbeden werd. Hij baseerde dat o.a. op de naam ‘Ostarmonath’, zoals de maand april genoemd werd in de tijd van Karel de Grote, en wat vertaald kan worden als ‘lentemaand’. Grimm schrijft: ´Ostara moet, evenals de Angelsaksische Eostre, een hoger wezen van het heidendom geweest zijn, wiens dienst zo diep geworteld was, dat de missionarissen de naam toestonden en voor één voor de belangrijkste christelijke jaarfeesten gebruikten`.

Ostara is een godin die symbool staat voor de overwinning van het licht en het aanbreken van de vruchtbare periode. Zij is ´de godin van de stralende morgen, het stijgende lichte en de blijmoedige en heilzame verschijning´. Zij kondigt een nieuw begin aan: het begin van een nieuw seizoen van vruchtbaarheid.

De symbolen van Ostara zijn de haas en het ei. Beiden zijn oeroude vruchtbaarheidssymbolen en symboliseren het nieuwe leven op aarde...

En ons woord ´lente´ dan? Dit woord stamt af van het Germaanse ‘länggitinaz’, wat betekende ‘het lengen der dagen’. Tot in de Middeleeuwen bestond het werkwoord ‘lenten’, en hiermee gaf men aan ‘het bewerken van de velden in het voorjaar’.

En dan komt, zoals bijna bij alle huidige feesten, de Katholieke Kerk weer om de hoek kijken. Het huidige Paasfeest, wat nog steeds tijdens de eerste volle maan gevierd na de lente-equinox gevierd wordt, heet in Engeland en Duitsland nog steeds naar de oorspronkelijke lentegodin: Ostern en Easter… Maar hierover later, met Pasen, meer…

Eostra,

Vrouwe van het Ochtendgloren

Vrouwe van de Dageraad,

Laat de wind voorzichtig waaien over het prille lenteleven.

Laat de zon mild zijn warmte schenken aan bloesem, bloem en knop.

Laat de regen zachtjes vallen op het verse voorjaarsgroen.

Eostra,

Laat de eieren rollen

Laat de hazen dollen

Laat de hoofden tollen

Van liefde en geluk

Eostra,

Laat het Lente zijn!

Deze ‘moderne’ lentegodin is een schilderij van Ada Breedveld! Alle afbeeldingen zijn van Internet geplukt.

dinsdag 13 maart 2012

Oorlogswinter, de musical

Kun je een boek als Oorlogswinter, wat behoorlijk representatief is voor de ervaring van tiener in de Tweede Wereldoorlog in Nederland, en wat zo collectief in ons geheugen is verankerd, veertig jaar nadat het geschreven is door Jan Terlouw, als familiemusical ten tonele brengen?

Als ik deze vraag had gekregen voordat ik naar de voorstelling was geweest, had ik gezegd: “Nee!”.

Want net als bij de Watersnoodramp – al is deze niet te vergelijken met een Wereldoorlog, tenslotte kwam de Watersnoodramp door natuurgeweld en de Tweede Wereldoorlog door menselijk toedoen – is het enorme leed wat uit beiden is voorgekomen te immens om op een luchtige manier neer te zetten… in mijn ogen…

Maar toen kwam het bericht dat mijn lieve en getalenteerde nichtje gecast was voor deze musical. Waar we als familie natuurlijk uitermate trots op waren! En besloten om speciaal voor haar naar de voorstelling te gaan… Ook Lupineke dus, samen met dochterlief!

En nu, een paar dagen nadat we deze musical gezien hebben, probeer ik, diep onder de indruk, de beelden, het verhaal, de emoties en de liedjes een plaats te geven in mijn rondtollende gedachten en gevoelens…

Want, hoezeer het ook tegen mijn oorspronkelijke idee in ging, het was een fenomenale én aangrijpende voorstelling! Had ik voordien nog een beeld, van een toneelstukje met wat liedjes er bij, na afloop kan ik alleen maar diep onder de indruk zijn van de indrukwekkende wijze waarop het verhaal van de vijftienjarige Michiel van Beusekom en zijn belevenissen in WOII zijn neergezet! Niet in de laatste plaats door de fantastische 16-jarige acteur Soy Kroon die een zeer geloofwaardige en innemende Michiel neerzet!

Om heel eerlijk te zijn vond ik het verhaal héél heftig weergegeven. Maar tegelijkertijd deed dit recht aan ál het leed wat toen (en nog steeds?) geleden werd. En werd het niet ‘zomaar’ een leuk, muzikaal verhaaltje, maar kwam al het menselijk lijden in vele vormen en uitingen aan bod, zonder geïdealiseerd te worden overigens...

Want naast het - voor de meeste jongeren trouwens onbekende - verhaal, stonden vooral de emoties… de gewone, zo herkenbare emoties van de gewone mensen, centraal… En kwamen deze in de prachtige liedjes volop tot hun recht!

De emotie van een moeder, die ontdekt dat haar zoon van 15 zich inlaat met verzetswerk, en hem zo moeilijk los kan laten, hem blijft zien als het kind waar ze zo van houdt… De emotie van een jongen van 15, die geleidelijk aan ontdekt, dat de goede niet altijd goed hoeft te zijn, en de slechterik niet slecht… die zijn vader verliest bij een zinloze executie…en die beseft dat hij zijn verantwoordelijkheden moet nemen, en dat ook doet…

De creatieve mogelijkheden van een musical zijn bij deze voorstelling op inventieve wijze gebruikt om het vooral jeugdige publiek te laten zien, hoe het was, toen… Het podium was zowel een combinatie van toneelruimte als filmdoek. Het filmdoek werd afwisselend gebruikt om zowel originele beelden te laten zien van oorlogshandelingen, als dynamisch decor bij het toneelspel. Beiden maakten ze op mij enorm veel indruk, zowel qua gruwelijkheid van de filmbeelden als qua speelsheid als decor.

Maar ook de manier waarop de hoofdrolspelers hun verhaal neerzetten, vond ik indrukwekkend! Nou kende ík het boek van Jan Terlouw… maar hoe was dat voor mijn dochter, die deze voorstelling onbevangen bijwoonde?

Ze was er stil van. Werd op bepaalde momenten echt geraakt, vertelde ze me, en ze vond het een heftig, mooi en indrukwekkend stuk. Vooral de executie van de vijf mannen, met zakken over hun hoofd - zomaar, gewoon op het toneel – vond ze schokkend! Ik hoor nog de woorden van een jong meisje dat achter ons zat: “Mam, was dat echt?”

Na afloop van de musical stel ik mezelf opnieuw de vraag: “kun je een boek als Oorlogswinter, veertig jaar nadat het geschreven is door Jan Terlouw, als familiemusical ten tonele brengen?”

Volmondig zeg ik nu “ja”! Deze musical laat op ontroerende wijze de wereld tijdens de oorlog zien door de ogen van een vijftien-jarige jongen, en het is prachtige en integer gedaan! Het is een enorm toegankelijke manier om jongeren van deze tijd zich te laten inleven hoe het was, toen..!

Of het ook zo geschikt is voor de vele jonge kinderen die in de zaal zaten, vraag ik me echter af, twaalf jaar lijkt mij een betere leeftijd om dit te gaan zien dan acht!

zaterdag 10 maart 2012

Het stadhuis van Middelburg

Vandaag alweer veertien jaar geleden zijn we er getrouwd, mijn Lief en ik… samen met onze twee kinderen! Natuurlijk hadden wij onze relatie al eerder bezegeld, officieel zelfs, maar negen jaar samenwonen en twee kinderen later, kwam er dan toch dat boterbriefje…! En we trouwden niet zomaar ergens, maar in het mooiste stadhuis van Nederland!

Het is dan ook een monumentale blikvanger, ons Stadhuis. Al is de toren lang niet zo hoog als de Abdijtoren, toch zie je ook ‘Malle Betje’, zoals ze genoemd wordt, al van verre uit het vlakke land opdoemen.

Het Stadhuis kent een lange geschiedenis, die teruggaat tot in de late Middeleeuwen. In 1452 werd begonnen met de bouw van een nieuw ‘Stedehuus, waar in de Zeeuwse hoofdstad behoefte aan bleek te zijn. In het gebouw kwam niet alleen een bestuurscentrum, maar ook een Vleeshal, een Lakenhal en een Vierschaar - waar recht werd gesproken. Het gebouw werd gebouwd in laat Vlaams-Brabantse gotische stijl, door Vlaamse bouwmeesters.

Deze bouwmeesters waren leden van de beroemde Mechelse familie Keldermans. Tijdens de bouwperiode waren maar liefst acht leden van deze familie, verspreid over zeven generaties, bij dit project betrokken, niet alleen als bouwmeester, maar ook als steenleverancier, opzichter en steenhouwer.

Al tijdens de bouw van het Stadhuis in 1458, werd er door het stadsbestuur vergaderd … al was het Stadhuis toen nog lang niet af! De Lakenhal, wat nu de huidige burgerzaal is, werd in 1492 aangebouwd en in 1512 werd de toren gebouwd, die overigens pas rond 1560 de vorm kreeg die het nu heeft.
Ook in 1512 kwam de gevel aan de Marktzijde gereed, waarop de beelden zijn aangebracht van de graven en gravinnen die over Zeeland hebben geregeerd.

Deze prachtige beelden, die bij plaatsing volledig gekleurd waren in voornamelijk rode, blauwe en vergulde tinten, waren gemaakt door steenhouwer Michiel Ywijnszn uit Mechelen en werden in kisten naar Middelburg vervoerd.


Uiteindelijk was het hele gebouw pas in 1784 helemaal voltooid. Men bleef het Stadhuis echter constant verfraaien en verbouwen.


Bovenop de Stadhuistoren staat een grote windwijzer in de vorm van een zeeridder. Deze Neptunus houdt een drietand in zijn hand. In 2007 was er ineens paniek in de stad: het leek het er op, dat de drietand van Neptunus op onverklaarbare wijze verdwenen was. Dit raadsel werd gelukkig opgelost door medewerkers van de firma Jobse, die na inspectie ontdekten dat de drietand afgebroken was en ondersteboven aan de staart van Neptunus was blijven hangen… een geluk bij een ongeluk dat het ding niet naar beneden was gevallen!

Vier jaar nadat het uurwerk was aangebracht, werden in 1529 ‘twee mans te paerde en twee te voeten’ aangebracht. Deze vergulde ‘mennekes’ kregen in 1590 versterking van nog wat metgezellen. En het zijn niet zo maar beeldjes: als het carillon de hele uren slaat, bestrijden de mannekes elkaar! Een bijzonder gezicht, waar veel toeristen dan ook speciaal op blijven wachten…!

In 1910 werd hoog boven de Vleeshal aan de linkerkant van het stadhuis een beeld geplaatst van koningin Wilhelmina met prinses Juliana op haar arm. Dit beeld wordt soms door toeristen als beeld van Maria met het kindje Jezus aangezien, die daardoor denken dat het stadhuis een Rooms-Katholieke kerk is…


Maar de meest fatale dag in de historie van het Middelburgse Stadhuis was 17 mei 1940… Terwijl de rest van Nederland zich op 14 mei na de inval van de Duitsers had overgegeven, moest de provincie Zeeland op last van de regering door blijven vechten. De stad kwam middenin de vuurlinie te liggen en drie dagen na het bombardement op Rotterdam werd het grootste deel van het historische hart van Middelburg door beschietingen en brand verwoest! Ook van het prachtige Stadhuis bleef weinig over…

Schilder Reimond Kimpe maakt er dit schilderij van, dat in de voorhal van het stadhuis hangt.

De verwoesting was immens en enorm


Gelukkig viel het aantal burgerslachtoffers mee, omdat de meeste inwoners op tijd gewaarschuwd waren en konden vluchten. Al snel werd besloten om de binnenstad, en ook het Stadhuis, compleet te herstellen. Van beton werd een casco neergezet van het originele gebouw, en dit werd zoveel mogelijk met oude en originele materialen afgewerkt. De gevel werd in oude staat gelaten en compleet gerenoveerd. Aan de achterzijde kwam meteen een ‘modernere’ aanbouw om het gemeentebestuur meer ruimte te bieden. Op 18 augustus 1950 opende Koningin Juliana het herstelde gebouw met een feestelijke bijeenkomst.

Aan de binnenzijde van het Stadhuis kun je het beste zien, dat het niet meer om het originele gebouw gaat. Bewust is er voor gekozen om het beton zichtbaar te laten, als herinnering aan de verwoesting en wederopbouw.






De Middelburgers zijn nog altijd erg trots op ‘hun’ Stadhuis, en nog steeds is men heel erg blij dat er indertijd voor gekozen is om het stadhuis na de verwoesting te herbouwen!



En niet alleen de bewoners vinden hun Stadhuis mooi… In 2007 haalde het zelfs een tweede plaats bij een verkiezing van het mooiste gebouw van Nederland, georganiseerd door het dagblad Trouw.

Sinds 2004 doet het Stadhuis geen dienst meer als bestuurscentrum van de gemeente Middelburg. Het gebouw voldeed uit praktisch oogpunt steeds minder aan de moderne eisen van de tijd, en werd te klein om alle medewerkers te huisvesten. Het gemeentebestuur betrok een nieuw pand aan het Kanaal door Walcheren, en verhuurt het Stadhuis nu aan de Roosevelt Academy.

Foto: Hans Bonema Fotografie

De Vleeshal wordt verhuurt aan de Stichting Beeldende Kunst Middelburg, die er interessante tentoonstellingen houdt…

Foto van Mirthe Duindam bij de tentoonstelling ‘Innere Stimme’

Nog steeds kan er getrouwd worden in de Trouwzaal van het Stadhuis… Bløf-zanger Pascal Jacobsen trouwde er zijn Doortje…

foto: Lex de Meester

… en worden er bijzondere gasten ontvangen…

Foto: ANP

… of worden er acties gevoerd! En dat zal waarschijnlijk altijd wel zo blijven…

Foto: Greenpeace

…het Stadhuis blijft het kloppend hart van Middelburg!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...