maandag 30 april 2012

Koninginnedag 2012

De vlag hangt al uit!


Maar eerst is het tijd voor koffie met een heerlijke oranje Tompoes


We kunnen al lekker buiten zitten, het is heerlijk zonnig in onze ienie-mienie-achtertuin! Gisteravond hebben we voor het eerst buiten gegeten.. het lijkt wel, of de lente nu eindelijk echt gekomen is!


Als je de achterdeur uitstapt, betovert een heerlijke bloesemgeur al je zintuigen… alles staat in bloei…de Sering, de Acebia, de Viburnum, de Lijsterbes… heerlijk! En, al is het niet groot, toch is het hier in dit jaargetij zoooo genieten! De grond raakt langzaam helemaal bedekt met een kleed van afgewaaide bloesemblaadjes, het lijkt alsof er een bruiloft plaatsgevonden heeft ;)…!




Bovendien hebben we in het nestkastje, wat de Oudste ooit zelf gemaakt heeft en met veel klim- en klauterwerk in de Lijsterbes gehangen heeft,  jonge veugeltjes… oh, zo leuk!! Vader en moeder Koolmees vliegen af en aan om hun piepende jongen van voedsel te voorzien… Als je onder de boom staat, hoor je het constante gepiep van de kleine kwetteraartjes…


We moeten alleen Sybil nog leren, dat ze niet in de boom mag klimmen… tja, lastig hoor… Gelukkig helpt de tuinslang: even spuiten en weg is ze! Om vervolgens een heerlijk plekje binnen te zoeken!


Straks ga ik naar het Ringrijden in de binnenstad, een van de oude Zeeuwse tradities op Koninginnedag! Iedereen een héél fijne dag gewenst vandaag!!


zaterdag 28 april 2012

Heel veel.. uh… onderzetters?!

“Wat denk je, dat ik aan het maken ben?”, vroeg ik heel trots aan Manlief, net ettelijke uren nadat hij weer voet aan wal gezet had…


Gezeten te midden van al mijn gehaakte vierkantjes ofwel Grannys ’s keek ik hem vol verwachting aan…

Helaas, iets te veel verwacht blijkbaar…

“Uh, onderzetters?” was zijn aarzelende antwoord, terwijl hij enigszins onbeholpen naar al die Granny’s om me heen keek.

“Ja hoor schat! Eenenveertig onderzetters! Voor als we heeeeel veel visite krijgen, ha ha!”


Helaas voor mijn Lief, maar… het worden géén onderzetters! Of… één hele grote misschien…J!

vrijdag 27 april 2012

Heppie!!!

In een piepklein huisje is het altijd woekeren met ruimte! Wat droom ik vaak van een schuur. Of een bijkeuken, of… een werkkamer… of… allemaal!! Waar álles in kan, álles wat nu her door het hele huis verstopt en weggemoffeld is!

Hebben jullie ook zo veel handwerk- en knutselspullen?

*Stápels stof *Mand met bollen wol *Plastic bak met lapjes vilt *Zak met vul- en spinwol  *Mandje met borduurgaren en –linnen *Mand met breinaalden *Voorraadje sokkenwol *Laatje met quiltbenodigdheden *Bak met poppenmaakspullen *Lade met naaimaterialen (spelden, garen, naaimachinenaalden) *Mandje met zelfgemaakt vilt en droogviltmaterialen *Schoenendoos met verf en penselen…. help!!!

Wat zeg je… verhuizen? Tja, maar we willen hier eigenlijk niet weg! Want ondanks de beperkte afmetingen is het hier zo ontzettend fijn wonen… Dit huisje voelt als een heel warme, lekkere, vertrouwde en behaaglijke jas: steekje voor steekje opgelapt, versteld, gewassen en gestreken…

Mijn allergrootste wens was iets kleiner, al jaren droomde ik van… een handwerkkast! Ik zag hem al helemaal voor me: een mooie witte kast met allemaal dezelfde manden er in… Elke mand netjes gevuld, zodat ik, als ik iets zou willen gaan doen, alleen maar die ene mand uit de kast zou hoeven pakken! Nooit meer eindeloos zoeken naar die ene doos, bak of mand.. op zolder, slaapkamer, achter de bank, onder het bed en ga zo maar door…

En weet je, waarom ik zo heppie ben? Mijn ‘droomkast’ is werkelijkheid geworden!! 


Hoe heppie kun je zijn… ik ben als een kind zo blij met mijn nieuwe (ja, nieuwe!!) aanwinst! Ben eindeloos en gelukzalig bezig geweest om mijn handwerkspulletjes uit te zoeken, te selecteren.. En heb zeer zorgvuldig mijn nieuwe mandjes gevuld… wat een droom!
Nee, voorlopig verhuizen we niet! En... hoef ik ook geen nieuwe handwerkspullen te kopen, inmiddels weet ik ook weer hoeveel ik nog op voorraad heb, ha ha! 

donderdag 26 april 2012

Wol verven!

Deze week begon met een leuk experiment, namelijk wol verven! In een ver verleden had ik dit ook wel eens gedaan, maar daarvan kon ik me niet meer echt veel herinneren… (ouderdom waarschijnlijk, ha ha!!)


Ik moest er wel even een eindje voor rijden, want ik ging gezellig naar Ouwerkerk.  Alet had aangeboden om het verven bij haar, op haar idyllische boerderij, te komen ‘leren’! In haar wolwinkel heeft ze een keukentje, waar zij - bijna dagelijks - met wol en allerlei mooie verfjes in de weer is… Na een heerlijk bakje koffie gingen we aan de slag! De bolletjes die ik wou gaan verven had Alet al voorgeweekt in water, dus konden we meteen beginnen.
De wol, waarvan ik broekjes voor de drieling wil gaan maken, is van het Deense merk Semilla fino, 100% organic wool. 


Eerst maar eens kleurtjes kiezen... Alet werkt met de wolverf van Landscapes, en er zijn hierin ongelofelijk veel mooie kleuren… lastig kiezen! 


Het werden uiteindelijk de kleuren koraal en grijsblauw: drie bollen van 50 gram in elke kleur. Zo heb ik genoeg om twee broekjes te breien voor de jongentjes van de drieling, één oranje, en één blauw broekje.


We maakten eerste een verfoplossing met heet water. Die ging in een pan koud water, en daarna mochten de – uitgeknepen - bolletjes wol er bij. Vervolgens langzaam verwarmen tot 80˚C.


Op deze temperatuur gekomen mochten de bolletjes nog ca een half uur tot drie kwartier lekker zwemmen… je zag de kleur langzaam steeds intenser worden!
Inmiddels waren er nog twee ‘wolverfsters’ binnengestapt, namelijk Riet en Merian. Merian wilde graag twee strengen wol verven dmv een spuittechniek, met gebruik van de magnetron. Ik heb met studie staan kijken…


Eerst bekleedde zij een stuk regengoot met plastic. Hierin legde ze haar streng natgemaakte wol. Vervolgens ging ze met wolverf in een spuitflesje aan de slag, en door de wol meer of minder in te spuiten kun je spelen met de intensiteit van de kleur..


En zo creerde zij een prachtig gemeleerde streng wol, die daarna in de magnetron geverfd werd!



En terwijl wij buiten waren, zagen we niet alleen de pasgeboren lammetjes in de stal… maar ook de kleinkinderen van Alet die in de schapenwei paardebloemen plukten… wat een geweldig gezicht!!



Ondertussen was het verfresultaat van mijn drie koraalrode bolletjes prachtig geworden! Na het afkoelen en uitspoelen heb ik ze nog even in de Eucalan geweekt, zodat de wol heerlijk zacht is geworden. 
De drie overige bolletjes wol heb ik thuis blauw geverfd, en het is zo leuk om te doen! Over heksen gesproken J


Inmiddels staat het achterpandje van het eerste broekje al op de pennen… !


woensdag 25 april 2012

Eva Besnyö in Westkapelle deel 2

Eva Besnyö, de Hongaarse fotografe die vanaf 1932 in Nederland kwam wonen, maakte tijdens haar zomerse verblijven in het ‘Westkapelle-van-voor-de-oorlog’ een serie foto’s van Betje Louws. Dit dochtertje van geitenslager Johannes Louws was speciaal voor deze reportage een dag te gast bij het gezin van Joane en Janis Huibregtse.

Samen met de jonge Betje zoekt Joane schortenbont uit in de winkel van Joane’s moeder, om hier een schortje van te naaien. Terwijl zij hier aan bezig is, past Betje alvast een ondermuts voor de spiegel… Ook een beukje wordt gepast, en uiteindelijk wordt Betje helemaal door Joane aangekleed… en wat is ze ‘pront in haar Zeeuwse goed’!








Ik vind het prachtig, om dit tijdsbeeld te zien door de ogen van deze bijzondere fotografe. Naast deze foto’s van Zeeland heeft Eva Besnyö nog veel meer bijzondere foto’s gemaakt: van kinderen, in Hongarije, in Amsterdam van de Dolle Mina’s, van architectuur, van de Watersnoodramp…



Er zijn diverse fotoboeken van haar uitgegeven, die overigens niet altijd meer even makkelijk te vinden zijn…

En hoe verliep het leven van Eva Besnyö na de Oorlog? In 1945 scheidde zij van John Fernhout, waarmee ze in 1933 getrouwd was.  Een jaar later huwde ze met ontwerper Wim Brusse en met hem samen kreeg ze een zoon en een dochter.  Enkele jaren na de geboorte van haar kinderen pakte ze het fotograferen weer actief op. Zij bleef tot op hoge leeftijd actief in de kunstwereld, en ontving in 1994 de Piet Zwart Prijs voor haar gehele oeuvre.


Eva Besnyö overleed op 12 december 2003 in het Rosa Spierhuis te Laren, 93 jaar oud. In een interview met Ischa Meijer, kun je meer te weten komen over deze interessante en krachtige vrouw, die niet vanuit de techniek, maar vanuit haar gevoel fotografeerde …

dinsdag 24 april 2012

Uit de tuin in de fles…


In Haarlem vond ik onlangs dit geweldige boek:
Uit de tuin, in de fles, van aardbeienwijn tot vlierbloesemsiroop! Geschreven door Susy Atkins, uitgeverij Becht.

Ik kon het niet laten staan! Na jarenlang met veel plezier jammetjes en likeuren te maken, ben ik sinds vorig jaar begonnen een nieuw experiment: zelf wijn maken! Mijn eerste perenwijn is dan ook in wording…!
Ik had al eens een klein boekje gevonden in de 2e Hands Loods, waarin ongelofelijk veel recepten en tips om zelf wijn te maken in staan.


Het is echt een klassieker onder de Nederlandse boeken op dit gebied, maar dit nieuwe boek geeft zó veel meer inspiratie!


Het leuke vind ik niet alleen, dat er zo veel heerlijke recepten, ideeën en tips in staan, maar het is ook genieten van de vele mooie foto’s!


Er staan ontzettend veel lekkere recepten in, met, en zonder procentjes…! Naast de wijnen en likeuren, ook heerlijke kruidenthee, honingdrankjes, fruitdrankjes en ga zo maar door… jammie!


De plannen voor nieuwe wijn borrelen al in mijn hoofd, de flessen er voor zijn al besteld! Mijn eerst volgende wijn wordt Rabarberwijn en ik hoop ook binnenkort Vlierbloesemwijn te gaan maken! En wat te denken van Paardebloesemwijn… hoe zou dat smaken?


En over rabarber gesproken: de eerste jammetjes hiermee zijn ook al gemaakt! Ik vond in de vriezer nog een zak rode bessen, en deze kon ik prima combineren met de eerste verse rabarber! 


Af en toe voel ik me net een heks, ha ha! Al roerend en borrelend en pruttelend en kokend… heerlijk!!

zaterdag 21 april 2012

Groeten uit Urk!

Wat bijzonder om op een eiland te zijn, dat geen eiland meer is. Eigenlijk is het niet echt zo heel bijzonder, want Walcheren heeft eenzelfde geschiedenis… Maar bij Urk krijg ik toch een heel ander gevoel. Misschien komt dat, doordat het nog niet zo ontzettend lang geleden is dat Urk ingepolderd werd? Het was pas in 1939 dat Urk zijn status als eiland kwijt raakte en deel werd van de Noordoostpolder… 


Komend vanuit het Noordelijker Friesland rijdt je nu in een keer zo het dorpje binnen… niks overtochtje meer met een boot… 

Deze plaatjes van Internet geven een klein beeld van het oude dorp. Maar waarom toch naar Urk? Wat had Lupineke daar te zoeken?
Urk… is de woonplaats van Antje! Waar ik uitgenodigd was om gezellig koffie te komen drinken! Antje en ik delen namelijk dezelfde passie: oude streekdrachten! Antje is expert op het gebied van de Urkse dracht… en dit schept natuurlijk een band!


Wat was het geweldig leuk om elkaar nu eindelijk eens te ontmoeten! Want al roep je dat zo vaak en zo snel: “Als je in de buurt bent, kom je maar eens langs!”, toch is het heeeeel bijzonder om dat in het echt te doen!


Kijk de dames nou eens zitten poseren voor de fotograaf! Antjes oudste bleef geduldig foto’s maken omdat we telkens dachten niet tevreden te zijn, ha ha!!
Tot mijn grote verrassing had Antje de prachtige Urkse damesdracht voor me klaargezet op een paspop, echt geweldig mooi!!


Je snapt wel, dat het uurtje koffiedrinken heel veel langer werd ;)! Nadat ik Antjes lieve kinderen had ontmoet, gingen zij mee met Oma, ofwel Bessien (als ik het goed onthouden heb), zodat wij heerlijk de tijd hadden om eindeloos te kletsen!!

De Urker streekdracht is een prachtige dracht, die in sommige opzichten veel lijkt op de Zeeuwse en Walcherse, maar toch ook een aantal heel andere onderdelen kent. Zo lijken de Urkse kraplappen erg veel op onze ‘beukjes’, ze hebben bijna geheel dezelfde vorm. Meestal hebben ze een mooi borduurwerk in het midden.

Maar een heel ander onderdeel is het corset! Dat kennen ‘wij’ Walcherse boerinnen niet!


Dit corset, geheel op traditionele wijze door Antje zelf gemaakt, heeft verstevigingen (baleinen) waardoor de vrouw een mooie ‘pasvorm’ kreeg. Waar de baleinen ophouden zitten leren stukken verwerkt, zodat de punten niet door de stof steken.
Opvallend zijn ook de prachtige sieraden, die op verschillende plaatsen van de kleding de aandacht trekken..



Alhoewel deze foto iets onscherp is, kun je hier ook de prachtige stoffen zien die voor de rokken gebruikt worden!

Wat ik ook heel bijzonder vond, is het Urker mutsje! De brede rand kantwerk werd vroeger bij open vuur gemaakt, waardoor het er ietwat gelig uitzag nadat het nieuw gemaakt was. Om oude kantjes een zgn. ‘nieuw uiterlijk’ te geven, werden ze daarom ook geel geverfd… zo zag elk kantje er uit, alsof het net nieuw gemaakt was…!

Op deze foto van Internet zie je hoe de muts gedragen wordt. Het oorijzer klemt dusdanig om het hoofd, dat de uiteinden precies op de wangen komen.


Op deze ansichten uit vroeger tijden, waarop de Urker dracht nog dagelijks door iedereen gedragen werd, zie je ook hoe sober de kleding was… Het vissersleven was zwaar en armoede was overal…

Antje vertelt dat de Urkerdag dè dag is, om heel Urk in volle glorie te zien! Bijna het hele dorp is dan gekleed in de Urker dracht, en overal zijn activiteiten en feestelijkheden! (Ook Antje en haar gezin zullen die dag in Urkse streekdracht getooid zijn… wat een werk om iedereen in het ‘goed’ te steken… maar wel superleuk!) De Urkerdag wordt gehouden op Pinksterzaterdag, dus als je dit eens wil meemaken…!!


Inmiddels was de middag bij Antje werkelijk omgevlogen!! Ik vond het reuzejammer dat ik geen tijd meer had om het oude dorp te gaan bezichtigen, maar ons uurtje koffiedrinken was ‘ietsje’ uitgelopen, ha ha! Voor de avondmaaltijd werd ik namelijk in… Drenthe verwacht, dus moest ik toch echt op pad om daar op tijd aan te komen!
Met een geweldig lief cadeautje, wat Antje speciaal voor me gemaakt had van de originele Urker schortenstof, namen we afscheid van elkaar…


Het was een geweldige middag, en wat heb ik genoten!! Dank je wel lieve Antje, voor je gastvrijheid en gezelligheid, en je enthousiasme om de mooie Urker streekdracht zo uitgebreid aan me te laten zien! Enne… ik hoop jou en je gezin beslist eens in het Zeeuwse te mogen verwelkomen!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...