Mozaïek!

Bij de ingang van ons voortuintje liggen twee stoeptegels van mozaïek. Enigszins verweerd en bemost inmiddels…

De ene, een kat, is gemaakt door de jongste... 

… en de andere, een mandala, heeft ondergetekende zelf gemaakt!

Onze wijkvereniging organiseerde zo’n negen jaar geleden (voor een tweede maal trouwens) een stoeptegelactie, waarbij in drie avonden een mozaïektegel gemaakt kon worden. Met als doel mensen uit de wijk met elkaar in contact te brengen en de wijk fleuriger wat te maken. En met succes, want inmiddels liggen er verspreid over de verschillende straten zo’n tweehonderd kleurrijke mozaïektegels!

Ineens lijkt het wel, alsof ik de laatste week overal mozaïekwerk tegen kom… Het begon met Marloes, van wie ik een schattig klein tegeltje kreeg. Een lief vlindertje siert nu onze keuken…

Op de feestavond van ons koor, dat gehouden werd rond de oude boerderij van koorlid Maarten, zat de mozaïekverrassing in zijn onlangs gerenoveerde toilet…

En tot mijn grote verrassing zag ik onlangs in Buttinge een enorm gevaarte verrijzen langs de kant van de weg… over mozaïeken gesproken!

Kijk toch eens, wat er hier verscheen: een gigantisch groot dier (wij noemen het wat oneerbiedig koe, sorry!) die helemaal versierd wordt met mozaïek tegeltjes! 

Wow, wat een project, en wat ziet het er geweldig en kleurrijk uit!

En hij is leuk!! Ietwat verbaasd lijkt dit gigantische dier de voorbijgangers aan te kijken..

Hier moet werkelijk een heel kunstzinnig iemand aan het werk zijn ;)!

Achter de ‘koe’ zijn ook nog een aantal zitmeubelen in de maak…

Maakster van dit alles is Anke Elsen, leest Lupineke in de provinciale krant. Onder de naam MissMoza werkt zij als zelfstandig ‘mozaïekster’ tot ca eind augustus aan het drie meter hoge beest, dat een plaatsje gaat krijgen op het schoolplein van de nieuwe brede school ‘De Combinatie’ in Vlissingen. Wat een gaaf project!

Achter de huizen waar de ‘mozaïekkoe’ staat, moet een heel bijzondere tuin liggen, waar nog veel meer mozaïekwerk te vinden is, zeggen de ingewijden… Hoog tijd dus om binnenkort ook daar eens een kijkje te gaan nemen! Wordt dan ook vervolgd…!

Gaaischieten!

Vandaag is het weer zo ver… de Gaai wordt geschoten! Want vandaag… is het de eerste vrijdag na Sint Jan!

Met witte pakken aan en met oude geweren over hun schouders vieren de mannen uit het dorp-aan-zee dit oeroude kermisfeest!

De duinen zijn afgezet voor wandelaars… kruitdampen stinken in de zeewind… de geweerschoten klinken tot ver over het water…

Vandaag is het hún dag, de dag van de gaaischieters!!

Al vroeg zijn ze vandaag samen gekomen. De rekruten krijgen de zwarte snor opgetekend en verse koemelk te drinken. Da’s beter voor de maag weet je… Al vroeg gaan ze op pad, de gaaischieters, achter de tamboer aan, die al trommelend de stoet door het dorp leidt.. van café naar café, en dan naar de pit, bij ‘den Oogen Il’.

In de pit wachten de mannen tot ze aan de beurt zijn. Om het wachten te doden, drinken ze wat… zingen ze ouwerwesse… schor en onzuiver, maar vol van emotie..

Ieder probeert zo zuiver mogelijk te schieten met die oude voorladers.. op de troenken, of op het schipje, een nog mooiere prijs.. Wordt er gelachen om de poppetjes die dit jaar op de stiengen staan, een cynische noot om een dorpsgenoot of gebeurtenis van het afgelopen jaar..

Wordt er gejonasd, als iemand raak geschoten heeft! Wat een vreugde, wat een eer! 

Kun je het volgen, als buitenstaander? Vast niet! Want wat weet iemand van buitenaf nu van rollen openen en sluiten, kogels gieten.. Een buitenstaander weet niks af van de tamboer, de foerier, de kapitein.. allemaal namen uit een ver, ver verleden die tijdens dit volksvermaak nog steeds levend zijn! Maar ook al snap je het niet allemaal... bijzonder is het wel!!

Eén dag per jaar is het feest! Het feest van het Gaaischieten!

Het Gaaischieten in Domburg is op 29 juni 2012. De vierdaagse Kermis start met hiermee in de Pit (aan einde van de Duinstraat bij de strandovergang). Morgen, zaterdag is er ringrijden op de Markt.

Lappendeken in wording..

Dankzij de vele regenachtige dagen van de afgelopen tijd ben ik al een aardig end op weg met mijn nieuwe quilt lappendeken. Het grappige is, dat, hoewel ik absoluut geen wiskundewonder ben, ik op een of andere onverklaarbare wijze bijna een vierkant heb weten te maken van een rechthoek J! Da’s toch knap he, hi hi!

Omdat ik normaler wijze zelf altijd graag met wat stoere en kleurrijke stoffen werk, zat ik eerst wel een beetje in mijn maag met al die zachte, tere stofjes, die eigenlijk voor de Floral Beauty bedoeld waren. 

Gelukkig lag er genoeg stof in mijn lappenkast... Het was wel even zoeken en puzzelen welke kleuren en motieven er bij elkaar zouden passen, en ik heb er ook nog wat stof bij gekocht ter aanvulling. Een reep beige met rode bloemetjes heb ik er inmiddels weer tussenuit gehaald. Wat een gepruts! Maar deze haalde de frisheid weg! De nieuwe kleur die ik er tussen wilde naaien was goed, maar het er tussen zetten bleek niet zo eenvoudig als had gedacht… ;)

Uiteindelijk heeft het me bijna vier dagen gekost om de nieuwe strook er fatsoenlijk tussen te zetten! Met de naaimachine hoor, niet met de hand!  De bloemenquilt is nu een – in mijn ogen – geslaagde combi van bloemetjes en wat steviger motieven in blauw, aquatinten en wat rood ter ondersteuning van al het blauwe. En, ik ben nog lang niet klaar ;)!

Meestal leg ik mijn werkstukken op de bank op zicht als ik er niet aan bezig ben. Dan kan ik de kleuren rustig op me laten inwerken.. en bedenken aan welke tint de quilt ‘behoefte’ heeft ;)

Maar, wat zie ik daar?

Ohh, Donald… jij smeerkees!!! Ga eens snel van mijn lap af!

“Maar… deze lap ligt zo lekker, vrouwtje! Ik kan het gewoon niet weerstaan..! Toe.. please??”

Ach… vooruit dan maar! Onze Doon wordt al zo oud… we zien hem langzaam veranderen in een oud poezenbaasje… Hij wordt strammer en stijver, is niet meer zo snel en ook het eten gaat hem wat minder goed af..

Nou, vooruit, blijf maar lekker liggen dan, voor deze keer! We moeten je tenslotte een beetje extra verwennen op je ouwe dag!

Het zijn hier overigens rare rommelige dagen zo vlak voor de vakantie… Met een jongste die niet overging naar VWO5 (ze had een 4 voor wiskunde en 0,4 punten tekort voor een 5), maar die van haar mentor haar laatste repetitie mocht herkansen, en uiteindelijk na een hoop stress en tranen tóch die 5 haalde J!! Die nu bepakt en bezakt op weg is naar Rock Werchter, om zich in haar allereerste popfestival ooit te storten…!

Met een oudste, die ijverig werkt aan zijn laatste blok van het eerste jaar HBO.. Die ik afgelopen week naar Yerseke vervoerde, omdat hij daar zijn zelfontworpen en gebouwde hovercraft moest gaan demonstreren in de oesterputten aldaar… (Wat een heerlijk middagje opleverde vol foto’s van dit bijzondere mossel-en oesterplaatsje… Maar, over Yerseke een andere keer meer..! )

Een oudste, die morgen zijn allerlaatste assasment heeft, waarbij hij de laatste felbegeerde punten kan krijgen die hem een plekje bezorgen in het tweede jaar…

Kortom: bijna vakantie!!

Visserstruien

Oude visserstruien staan tegenwoordig weer flink in de belangstelling!

Een aantal jaar geleden las ik in een tijdschrift het verhaal van Antoinette Charlie, die op een goede dag het boekje ‘Nederlandse Visserstruien’ vond op een rommelmarkt. 

Haar fascinatie voor de patronen die in dit boekje beschreven werden mondde uit in een heus bedrijfje, ‘Smocks’ genaamd,  dat vier soorten originele visserstruien levert: de visserstruien uit Pernis, Goedereede, Urk en Enkhuizen. 

Zijn ze niet prachtig!

Want wat blijkt: elk vissersdorp had zijn eigen visserstrui, gebreid in zijn eigen, unieke patroon. Het verhaal gaat, dat als een visser overboord sloeg en hij ergens aan land aanspoelde, men aan zijn trui kon zien uit welk dorp hij kwam… Ik weet het niet, vind het een strak verhaal… zou het in werkelijkheid écht zo gegaan zijn? 

Vissers uit Vlaardingen

Wat wel als een paal boven water staat is dat elk vissersdorp zijn eigen breipatroon hanteerde. Die patronen werden gebreid als reliëfs en de voorstellingen hadden allemaal namen die met het dagelijks vissersleven te maken hadden!

Prachtige namen zijn het: visnet, visgraat, anker, ladders, vlaggen, kabels, Godsoog, golven, bliksem en ga zo maar door!

Het gebruik van vissers om hun wollen trui als bovenkleding te gebruiken is terug te voeren tot omstreeks 1860. Elke vissersvrouw breidde een trui voor haar eigen man, maar ook dochters leerden al vroeg om mee te breien voor hun broers of andere familie. Het verhaal gaat dat een meisje op de dag van haar ondertrouw begon te breien aan een trui voor haar aanstaande man en die moest dan op hun trouwdag klaar zijn!

De truien werden dusdanig gebreid, dat ze heel strak om het lichaam kwamen te zitten, dit was voor de veiligheid: zo konden ze nooit ergens achter blijven haken. Ook werden de truien soms te groot gebreid en later te heet gewassen, zodat ze verviltten, en goed waterafstotend werden.

Vaak werden de truien van boven naar onderen gebreid, vooral bij de mouwen. De steken voor de mouwen werden dan aan de armsgaten opgenomen. Was een trui te klein geworden voor een jonge visser in de groei, of de boorden versleten, dan konden ze gemakkelijk verlengd worden aan de boorden. Toch zie je op oude foto’s ook dat de mouwen van de truien erg kort zijn, dit werd speciaal gedaan zodat ze niet snel nat werden bij het werken. 

De wol waar vroeger mee gebreid werd, was Sajet, een van de goedkoopste soorten schapenwol. Sajet is een zuiver wollen garen met een korte wolvezel. Vanwege die korte vezel moest de wol sterk gedraaid worden en die sterke twist heette ‘sajet’. De traditionele kleuren waren marineblauw en zwart.

Maar nu komt het Zeeuws tintje… ook in Arnemuiden, vissersdorp op Walcheren, werd een eigen, unieke visserstrui gedragen.   

  

Op deze oude afbeelding valt met een beetje moeite nog te zien hoe deze vissers in hun originele truien poseren in de haven van Vlissingen. Het patroon van de Arnemuidse trui is ook terug te vinden in het boek ‘Nederlandse Visserstruien’. 

Foto Jeanet Jaffari

Onlangs is een geweldig leuk initiatief ontstaan om de Arnemuidse visserstrui nieuw leven in te blazen! Een ‘denktank’ die initiatieven ontplooit om het dorp te promoten, kwam met het idee om de visserstrui opnieuw in het zonnetje te zetten! Jeanet Jaffari heeft de patronen uitgewerkt en een groep vrouwen is ijverig met de breinaalden aan de slag gegaan om twaalf visserstruien te breien!

foto Jeanet Jaffari

En… deze keer niet alleen in de traditionele blauwe kleur, maar ook in elf andere, hippe kleuren! 

De Gemeente Middelburg zorgde voor een heuse professionele fotograaf, Louis Drent, die een spetterende fotoreportage van de truien maakte!

Wat een geweldige manier om een stuk cultureel erfgoed te promoten!

Het dorp zorgde voor de rekwisieten (zoals de auto en motor) en de modellen: zo zijn ook Jeanet, haar broer Jacco, en wethouder Johan Aalberts te zien als model.

Fotograaf onbekend

Het patroon van de Arnemuidse visserstrui en de wol hiervoor zijn te koop en te bestellen bij Atelier Jaffari. 

Foto Marloes Sterk

Jeanet heeft een prachtige merinowol uitgekozen, die in elke kleur besteld kan worden. Maar uiteraard zijn ook andere wolsoorten mogelijk!

Wie weet, gaat Lupineke haar eigen stuurman ook ooit wel in een zelfgebreide visserstrui hullen! Hij is ten slotte getogen in Arnemuiden..! Wat zou leuker zijn, dan de breinaalden ter hand te nemen om zo’n prachtige trui voor hem te breien…

Foto Marloes Sterk

Het boek over de visserstruien is inmiddels onderweg naar huize Lupineke… waar Internet toch weer niet allemaal goed voor is! Ik ben er reuze benieuwd naar!

Op de blog van Erkenraadje zag ik de patronen van de visserstruien ook in sokken verwerkt, wat een originele uitwerking! 

Foto Erkenraadje

Zij heeft al diverse patronen toegepast, kijk er maar eens rond, ze zijn erg leuk!

En... vers van de pers, vanaf vandaag verkrijgbaar: de gloednieuwe 

Glossy over Arnemuiden! 

Met uiteraard de Arnemuidse visserstrui in een hoofdrol!

Het laatste blogbezoek van mijn Rondreisje Nederland…

Waarom speciaal vandaag een logje over het allerlaatste Blogbezoekje van mijn Rondreisje Nederland? Wat is er zo bijzonder dan, aan 24 juni? Het is een lang verhaal!!

Het begon allemaal een paar jaar geleden, toen ik op zoek ging naar een inbrei patroon via google. Trefwoord intikken, daarna op afbeeldingen klikken, en dan gaat er een wereld voor je open… Een foto van een paar oude, prachtige ingebreid wanten bracht me op een ‘blog'. 

Daar had ik eigenlijk nog nooit van gehoord.. een blog.. weer wat nieuws, hi hi! Want de computer was vooral voor praktische zaken zoals de mail, financiën en google, en meer eigenlijk niet.

Mijn hart sprong wel meteen op bij het zien van de naam van die blog: Tjorven! Oh, wat vond ik dat leuk, Tjorven is namelijk de zweedse naam voor Mops, van de geweldige boeken en films van Astrid Lindgren: ‘Samen naar het eiland Zeekraai’. 

Daar groeiden wij als kind mee op, met die films.. Ik vergeet nooit de gevleugelde woorden die mijn vader regelmatig door het huis riep: “Pelle, witte wa!” Afkomstig uit de film, waarin het meisje Mops (of eigenlijk Tjorven dus) samen met haar hond Bootsman de hoofdrol speelden…

Maar, terug naar de blog Tjorven..! Er ging werkelijk een nieuwe wereld voor me open, eenblogwereld wel te verstaan ;)! Eerst keek ik zo eens per week of die blog er nog was en of er wat nieuws op verschenen was, maar steeds vaker kon ik het niet laten om elke dag even een kijkje te nemen. Waarbij ik me dan vreselijk teleurgesteld voelde, als er geen nieuw berichtje stond.. 

Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en besloot, heel stoutmoedig, een berichtjeachter te laten bij de reacties! Waarop prompt een antwoord kwam van de blogmevrouw… oh, wat spannend, ik zat met kloppend hart achter de computer! Dat zij zich zo maar vervaardigde om mij antwoord te geven..

Na nog een paar soortgelijke ervaringen, waarbij ik het steeds minder eng begon te vinden om een reactie achter te laten, kregen we steeds leuker mailcontact. Wat een aardige vrouw was dat, die vrouw achter Tjorven… ze heette Willy en was super vriendelijk, behulpzaam en lief! Volgens haar zou ik zelf ook een blog moeten beginnen, ze liet me weten dat ze er van overtuigd was, dat ik genoeg te vertellen had.. J! En ze bood me aan, me er bij te helpen!

Nou, voordat het zóver was ging er nog aardig wat tijd overheen …! Want spannend dat ik het vond! Alleen het idee al, dat ik mijn zielenroerselen, foto’s en belevenissen op het Enorme Wijde Web zou gaan gooien, gaf me al hartkloppingen! Maar het leek me ook een geweldige uitdaging!

Met hulp van Willy, die me eindeloos foto’s toestuurde waarop stond hoe ik alle technische handelingen moest verrichten om een blog te maken met kolommen, zijfoto’s, leuke lettertiepjes enzovoort, verscheen uiteindelijk op24 juni 2010 mijn allereerste logje: Welkom bij Lupineke.

Juist… precies vandaag, op 24 juni, exact twee jaar (en 402 logjes) geleden… wat een mijlpalen J!

En weten jullie, wat nou zo leuk is? Het laatste blogbezoekje tijdens mijn ‘Rondreisje Nederland’, dat ik in maart maakte, was… precies..  aan Willy! Die lieve vrouw, die mij in Blogland deed belanden! Willy van de blogs ‘Hej Tjorven’ en ‘De tante van Tjorven’! 

Bij haar, in haar gezellige huis aan de rand van de Veluwe, werd ik die laatste twee dagen van mijn Rondreisje, hartelijk verwelkomd! En wat was het superleuk om haar, na twee jaar digitaal contact, nu eindelijk eens in het echt te ontmoeten! 

Om samen onze ervaringen te delen over het Blogse leven.. om haar prachtige borduurwerken te mogen bewonderen, haar enorme en bijzondere collectie boeken van o.a. Astrid Lindgren, Elsa Beskow en Karl Larsson… om eindeloos te mijmeren over Zweden, het land waar we beiden zo dol op zijn… en om samen te handwerken aan haar keukentafel met een heerlijke pot thee er bij ;)!

In het echt is Willy net zo lief, zo niet liever, dan ik al dacht! En ik vond het echt een geweldige afsluiting van mijn Rondje Nederland, om Willy en haar man nu eindelijk te leren kennen! Want zonder Willy… precies! Was Lupineke’s blog er nooit geweest! Dank je wel Willy.. voor… alles!!

Vogeltjes prikken!

Het begon allemaal met de schattige vogeltjes die Marloes geprikt had van lontwol en die ze op haar blog liet zien…

Foto Marloes Sterk

“Misschien ga ik je wel nadoen!”, had ik als berichtje achtergelaten, want Lupineke is dol op vogeltjes! Waarop Marloes riep, dat ze me anders wel even een keer kwam laten zien, hoe het moet…!

Tja, en hoe gaat dat dan… Van het één kwam het ander.. en zo stond ik afgelopen donderdag op de trein uit Amsterdam te wachten, waarmee Marloes naar het Zeeuwse land kwam reizen met een tas vol wol en priknaalden…  Om vogeltjes te komen prikkenJ!  Leuk he!

Het was, alsof we elkaar al jaren kenden! Nou hadden we elkaar al eens een keer eerder ontmoet, in een breicafe in Haarlem, dus helemaal nieuw waren we niet voor elkaar, ha ha!

Na een kleine wandeling door de Middelburgse binnenstad, en een overheerlijke lunch…

… besloten we eerst te gaan genieten van het mooie weer! Bovendien wilde Marloes graag een bezoekje brengen aan Jeanet en haar winkeltje in Arnemuiden..! Logisch, als je ziet, wat zij aan het breien is ;)!

Via het Walcherse land… 

fietsten we richting Veere…

waar we over de sluizen naar de andere kant van het kanaal door Walcheren gingen. De wind was inmiddels fors aangewakkerd, zodat we het laatste stukje naar Arnemuiden dan ook flink op de pedalen moesten!

Gelukkig kregen we bij Jeanet een gastvrij onthaal in het gezellige atelier, en konden we even uitpuffen! Als promotor van de Arnemuidse visserstrui (waarover binnenkort meer bij Lupineke!) vond Jeanet het natuurlijk superleuk om Marloes’ vorderingen te zien! Want... Marloes is een originele visserstrui aan het breien met wol en patroon van Jeanet!!

Gelukkig hadden we na dit gezellige bezoekje op de terugweg windje mee.. en zeilden we in no-time de Zeeuwse hoofdstad weer binnen!

Als afsluiting van de dag heb ik daarna met bewondering, tussen het koken van de avondmaaltijd door, gekeken naar hoe Marloes nou zo’n vogeltje prikt! Wat een leuk werkje is dit! En eigenlijk best simpel, maar je moet net even weten hoe het gaat… zoals met alles, hi hi! Lief dat Marloes een beginnetje voor me opzette, wat ik zelf af kon maken. Het is vooral veel kijken naar de vorm en kleuren van zo’n vogeltje… en oppassen dat je niet in de vingers prikt ;)!

Dit schattige koolmeesje is nog niet af, maar dat zal niet lang meer duren! We hadden een bijzonder gezellige dag samen, Marloes en Lupineke… en natuurlijk ook met Jeanet…  echt een dag met een gouden randje!

Waar zo’n vogeltje toch al niet goed voor is.. J!

Morgen vertel ik over nog zo’n leuke Blogontmoeting, maar dan van een tijdje geleden al… maar dit verhaal wil Lupineke perse op 24 juni vertellen! Nieuwsgierig?