Goodday and… goodbye!

Niet te geloven, dat ik eergisteren nog in Cornwall was..! Op bezoek bij mijn nichtje en haar gezin, iets, wat er tot nu toe nog nooit van gekomen was. ’t Is dan ook nog al een behoorlijke afstand om even 'a cup of tea' te gaan drinken ;)!

Maar nu ineens kwam de kans om met mijn oom en tante mee te reizen, die besloten hadden om er onverwacht ‘even’ heen te gaan…

Nichtje woont in een schattig charmant dorpje in een valleitje aan een kleine rivier. Het stereotype Engeland, oh sorry Cornwall, wat ik alleen kende van Midsomer Murders, bestaat hier echt!! Zo ontzettend leuk om te ontdekken dat het land werkelijk zo is, als in films te zien is..

Het was jammer, dat de pond zo ongunstig staat voor ons Hollanders.. want in de leuke kleine dorpswinkeltjes kwamen we ogen en ponden te kort J! In allerlei kleine pandjes die volgepropt stonden met brocante en antiek was het echt smullen. Niet te betalen, maar de foto’s en herinneringen bieden weer leuke interieur ideeën voor thuis! 

Een van de hoogtepunten van ons bezoek aan Cornwall was toch wel een prachtige wandeling door het glooiende landschap, waarbij we enigszins de weg kwijt raakten “Are you lost?”, vroeg de boer, die op zijn ‘quad-met-aanhangertje-met-hond-erin’ over het land kwam scheuren omdat hij wel eens wilde weten wat die mensen daar op zijn land liepen te doen..! Dat dus in plaats van: “Wat doen jullie op mijn land!” J

Maar ook het bezoek aan een oude kasteelruïne Restormel Castle, dat we tijdens onze wandeling tegen kwamen, was geweldig mooi… 

En wat te denken van een echt oud Engels landhuis, Lanhydrock, dat we bezochten…

Compleet met origineel interieur! Hier keken we urenlang onze ogen uit!!

Maar eigenlijk vonden wij de keukens (jawel, er waren er ongeveer 7!!) het leukst J!

En als afsluiting hielden we ook een stop bij het enige, echte en originele Jamaica Inn van Daphne du Maurier!

Jawel, en dat allemaal in drie dagen J!

Tel daarbij op het gezellige bezoek aan Nichtje, haar hubby and kids, die ons gastvrij onthaalden, en je snapt wel hoe moe, maar voldaan wij weer huiswaarts keerden..!

Cornwall is een land, waar ik zeker nog eens terug wil keren! Opvallend waren niet alleen de vele natuurstenen huizen, muren, trappen en omheiningen, die het gebied zo rustiek maken, maar ook de vriendelijkheid van de mensen maakte indruk. 

Zo kwamen we buiten het dorp onverwacht een bowlingbaan tegen. Niet bowlen, zoals wij dat kennen, maar het echte (snobistische, zoals de Jongste verwoordde) Engelse bowling waarbij met afgeplatte ballen gerold wordt. Het lijkt nog het meeste op jeux de boules..

Men kwam meteen een praatje met ons maken, het spel werd uitgelegd en daarna werd ons een heel fijne dag gewenst.. very nice indeed!

Met deze laatste fotocollage neem ik voorlopig even afscheid van Blogland. De werkzaamheden in huis beginnen nu echt serieus aanvang te nemen.. En omdat ik alles nog steeds heel rustig aan moet doen, ga ik me voorlopig hierop concentreren!

Bye bye… see you later!!

Wede.. verfplant uit een ver verleden..!

Wel eens van wede gehoord? De officiële naam is Isatis tictoria, en het is de plant waar in een ver verleden blauwe verfstof uit gewonnen werd in onze Noordelijke landen. Dit alles gebeurde voordat Indigo als kleurstof naar Europa geïmporteerd werd, om wol en stoffen mee te verven..

In wede zit namelijk eveneens de kleurstof indigo, maar dan in een veel kleinere hoeveelheid, 40 keer zo weinig als in de officiële Indigo. Onze voormoeders hadden er dus heel veel van nodig om wol en linnen een blauw kleurtje te geven.

Dat wede blauwe verfstof bevat, was bijvoorbeeld al bekend bij de oude Picten, een van de oorspronkelijk Britse volkeren, die deze kleurstof gebruikten om zich mee te beschilderen bij aanvallen en oorlogen. Een feitje, waar bijvoorbeeld Mel Gibson gebruik van maakte in zijn film Bravehaert!

Vriendin Heleen, die imker is, had afgelopen voorjaar wedeplantjes gezaaid in haar tuin als bijenplant. Maar de hoeveelheid zaailingen was inmiddels zo groot geworden dat we haar een groot plezier zouden doen door ze te komen plukken ;)

Dus besloten collega Marije en Lupineke er een verfdagje van te maken!

Wat is er leuker dan de dag beginnen met het oogsten van jonge wedeplantjes! Het grappige was, dat de blaadjes er precies uitzagen als spinazie, en ook zo roken..!

We hadden al snel een vuilniszak vol!

Nadat we de wedeplantjes gewassen hadden en verdeeld over twee bakken, ging er kokend regenwater overheen en moesten ze een uur trekken.

Ondertussen lagen de strengen wol en lappen stof al in water te weken. 

Even tussendoor: had ik trouwens al verteld, dat er, ongelofelijk maar waar, een prachtige kaardenmolen gearriveerd was in Huize Lupineke? Op dezelfde dag, dat ik mijn vorige logje postte en mijn oproepje plaatste, liet Ria uit Valkenburg me weten dat haar ongebruikte kaardemolen met de post naar me onderweg was! 

Wat een schat van een vrouw, om me deze zo maar aan te bieden!! Het is een prachtige molen waar ik de afgelopen dagen al heel veel gebruik van heb gemaakt! O.a. door het kaarden van de wol voor twee van deze strengen..! Ria, bij deze nogmaals super bedankt voor dit geweldige aanbod!!

Maar goed, we dwalen af..

Nadat de wedeplantjes een uur geweekt hadden, werden ze uitgeknepen in een doek en kreeg de overgebleven wede-thee een beetje soda, zodat het langzaam een echt verfbad werd.

Eerlijk gezegd sloegen op dat moment toch echt wel even de twijfel toe.. waren de plantjes echt wel wedeplanten die we geplukt hadden? Want zowel de geur als blaadjes deden zo vreselijk aan spinazie denken, dat we er bijna honger van kregen..

We besloten maar gewoon het proces te volgen, spinazie of wede.. of niet.. ;)!

Nu moest er zuurstof aan het verfbad toegevoegd worden en dit deden we door ca een kwartier lang met de garde in de vloeistof te kloppen.

Gelukkig hield Marije, als ervaren plantenverfster, nauwkeurig alles bij in haar logboek: hoeveelheden,  zuurtegraad en temperatuur!

Als laatste stap in het voorbereidingsproces moest de zuurstof weer uit de verfbad gehaald worden door het toevoegen van hydrosulfiet en daarna werd alles verwarmd in grote weckketels op 40 graden.

En toen was het zo ver… witte lap stof in het verfbad..

.. die er na 20 minuten uit mocht. En toen begon het toveren… je zag de stof onder de invloed van zuurstof in je handen verkleuren..

eerst geel…

toen groener…

.. en tenslotte turquoise! 

Prachtig om te zien!! Wat een kick dat je met die wedeplantjes  zulke mooie tinten blauw-groen kan verven! En dat het lukte zonder ingewikkeld proces van urine sparen, fermenteren, drie weken drogen en meer van dit soort stinkende processen die we op het www gevonden hadden..!

Vervolgens waren mijn wolstrengen aan de beurt.

In het verfbad werden ze intens geel..

Na 20 minuten mochten ze er uit… en onder invloed van zuurstof werden ze razendsnel zeegroen!

Ze verkleurden waar je bij stond! Het was zo ontzettend leuk, we bleven onze lappen en wol maar terug in de verf dompelen om het proces te intensiveren!

Er was duidelijk verschil te zien in tinten tussen de twee verfbaden.

En met deze prachtige wol ging Lupineke na een heerlijke en gezellige dag zeer tevreden huiswaarts! Nu maar eens bedenken wat voor moois ik hier mee kan breien!!

Met uiteraard… dank aan Ria, voor de geweldige kaardemolen waar ik mijn schapenwol mee kon bewerken; Heleen voor het aanbod om plantjes te komen oogsten en Marije, ervaren wolverfster die haar kennis met me wilde delen en dit experiment met me wilde aangaan!

Lol met wol

Tuurlijk weten we allemaal, hoe belangrijk de allereerste herinneringen in het leven van een mensenkind zijn.. Ze vormen je voor de rest van je leven, en hoe oud je ook wordt, je hebt maar een geur nodig, of die allereerste momenten zijn ineens weer bij je…

Mikkie, Mekkie en Makkie waren drie schaapjes, die vrolijk rondgraasden in de wei bovenop de berg, vlak naast de boerderij waar mijn grootouders vroeger hun zomers doorbrachten. Bijna dagelijks gingen we even bij de schaapjes langs, en mocht ik ze verwennen met wat grote plukken gras.. Die grote bolle ogen, die mijn handjes volgden, die duwende koppen tegen het gaas; meer gras, meer gras..!

De pluisjes wol die van hun vachten kwamen, die ik van de omheining af trok en koesterde in mijn handen.. zo zacht.. zo vet..heerlijk!

En dan liepen we weer terug de berg af, de steile trappetjes af naar beneden, waar ik, gekoesterd in de warme zorg van mijn opa en oma, eindeloos speelde en genoot…! En de plukjes wol als een geheime schat met me meedroeg..!  Ik ruik nog de diepe geur van de wol, het kruidige gras, een vleugje scherpe aslucht van het vuur dat opa eerder stookte naast het moestuintje.. voel weer de warme zon op mijn blote armpjes en herinner me vooral de liefde.. de liefde van deze mensen voor mij!

Het waren idyllische zomers daar in het Luxemburgse land, en ze hebben me niet alleen een levenslange liefde voor Luxemburg opgeleverd, maar ook voor…  wol! Want zodra ik in mijn latere leven schapen of wol rook, was ik weer even klein meisje, daar op die prachtige plek bij mijn lieve grootouders, die ik nog altijd mis!

Ook de afgelopen maanden is Lupineke, tussen alle praktische zaken door,  weer heerlijk met wol in de weer geweest! Zo zijn inmiddels mijn eerste twee strengen zelfgesponnen wol klaar om geverfd te gaan worden. 

Ik vind het altijd een ongelofelijk proces, van vacht tot wol..

Als je die grove zak wol ziet staan kun je haast niet geloven dat er uiteindelijk zo’n mooie draad uit kan komen ;)!

Omdat mijn gekaarde wol inmiddels allemaal op was, ben ik superblij  dat ik de kaardemolen van Sanny mag lenen. Dat is ook het leuke van een spinclub, je stimuleert elkaar niet alleen met spinnen en breien, maar ook wordt er met gemak en plezier van alles onderling gedeeld! Gelukkig hielp Sanny me even op gang en inmiddels liggen de eerste gekaarde rollen klaar om gesponnen te worden!

Het gaat supersimpel:

Plukje wol uitpluizen…

Onderin de kaardemolen voeren..

..en draaien maar!

De wol komt er als een lap uit..

..waarna hij er nog een keer doorheen mag!

Resultaat: prachtige zachte, losse wol waar je heerlijk mee kan spinnen!

Dus dat ga ik de komende dagen dan ook lekker doen!

En.. mocht iemand een kaardemolen ter overname hebben, dan hou ik me erg aanbevolen.. nieuw zijn ze hartstikke duur, dus hoop ik dat er iemand is, die er niks meer mee doet, en waarvan ik hem kan overnemen voor een redelijk bedrag!! Zegt het voort.. J!!