vrijdag 30 november 2012

Project “de Zeeuwse visserstruien”

In vroeger tijden, toen de Zeeuwse eilanden nog niet door bruggen, tunnels en stormvloedkering met elkaar verbonden waren, was elk eiland een eigen, onafhankelijk levend geheel en kon het contact met de andere eilanden alleen maar plaatsvinden door middel van veerdiensten. Vele plaatsen en namen getuigen hier nog van..


Voor die eilandbewoners was het dan ook een hele onderneming om een reis naar een ander eiland, laat staan het ‘vasteland’ te maken! Het werd zeker wel gedaan, maar vergde veel tijd en redelijk afzien! Het zal dan ook geen verwondering wekken dat de leefwijze en cultuur op de Zeeuwse eilanden jarenlang hetzelfde is gebleven, weinig beïnvloed door invloeden van buitenaf!

Uiteraard had elk eiland ook zijn eigen visserdorp(en). De vissers leefden van voornamelijk de haring- en garnalenvangst, maar ook van de kweek van oesters en mosselen. In tegenstelling tot de eilandbewoners kwamen de vissermannen wel regelmatig in contact kwamen  met de ‘grote wijde wereld’! 


De bekendste Zeeuwse vissersplaatsen waren: Arnemuiden, Yerseke, Tholen, Breskens, Philippine, Cadzand, Veere, Brouwershaven en Vlissingen. Nog steeds hebben een aantal van deze plaatsen een eigen vissersvloot. 


Maar, hadden de vissers uit deze plaatsjes ook een eigen visserstrui? Dat is de vraag, die vriendin Anna en ik onszelf stelden.

Over Arnemuiden hoefden we niet te twijfelen, de Arnemuidse visserstrui staat, mede dankzij Jeanet Jaffari uit Arnemuiden, momenteel weer volop in de belangstelling. 



Het visserstruienproject dat in dit dorp uitgevoerd werd, resulteerde niet alleen in de herwaardering voor de visserstrui met het specifieke patroon uit Arnemuiden, maar binnenkort is hij ook 'gewoon' bij Jeanet in de winkel te koop! Super!!

fotograaf: Louis Drent

Al filosoferend vroegen we ons af, hoe het zat met de overige vissersdorpen in Zeeland.. Hadden díe dan geen eigen truien in het verleden?
En zo ja… wat voor visserstruien droegen de vissers uit Breskens dan? Of uit Yerseke?
Waren daar überhaupt wel eigen truien, of droeg met gebreide truien met patronen die afgeleid waren van andere vissersdorpen?

We besloten op onderzoek uit te gaan en doopten ons project: “Het Zeeuwse visserstruien-project”! 


Anna heeft inmiddels ontzettend veel werk verzet en via diverse bronnen een groot aantal oude foto’s opgesnord, waarop vissers te zien zijn met originele gebreide visserstruien aan. Probleem waar we tegenaan lopen is dat de kwaliteit van de foto’s vaak dermate slecht is, dat het moeilijk te zien is welk patroon de truien hebben…

Ook heeft er een interview gestaan in de Thoolse Eendrachtsbode, waarin Anna een oproepje heeft gedaan. 


Er zijn diverse reacties gekomen, waardoor nu duidelijk is geworden dat ook Tholen een ‘eigen’ visserstrui had. Er is er zelfs een authentiek exemplaar boven water gekomen via De Meesstoof.


Ook landelijk blijkt er een herwaardering te zijn voor de visserstrui, want ook Berthi plaatste een post waarin een oproep gedaan werd naar meer info over deze specifieke gebreide trui en met zijn unieke patronen, omdat er een nieuw boek over de visserstruien in de maak is...


En…  terwijl je zo bezig bent met dit alles, kom je er vanzelf achter, dat het gebruik van de specifieke patronen per vissersdorp helemaal niet zo strikt afgebakend was als wij nu denken..

Vissers waren buitengewoon mobiel, en hadden veel contacten met vissers uit andere dorpen, zelfs heel erg veel met Engeland en de Shetlands. Vissers trouwden ook in, in andere dorpen..

En wat te denken van de vissersvrouwen, die de truien breiden? Ook zij wilden met de mode meegaan, als ze iets zagen wat ze leuk of bijzonder vonden, dan breiden ze dat ook voor hun eigen man! 


Kortom: we komen allerlei interessants tegen, waarbij steeds meer duidelijk wordt hoeveel we nog niet weten!! Speciaal voor dit doel heeft Anna een nieuw blog gemaakt: Zeeuwse Visserstruien!


Mochten er mensen zijn, die meer informatie hebben over gebreide visserstruien uit de Zeeuwse  vissersdorpen van toen, dan horen we dat graag!

Mailadres voor dit project is:


dinsdag 27 november 2012

Oh, Kom er eens kijken..!


… is de titel van een geweldig leuk Sinterklaasboek, wat al jaren bij Lupineke in de kast staat. Gelukkig nog steeds te verkrijgen, want veel écht leuke Sinterklaasboeken blijken over het algemeen maar een paar jaar in de boekhandels te verkrijgen te zijn..

Dit boekje, gemaakt door Catharina Fredriks en Ietje Rijnsburger, mag van mij onder de noemer schattig! En staat dus ook dit jaar weer, in deze donkere dagen voor 5 december, op de kast vanwege de mooie illustraties en het leuke verhaaltje.


Het boek is in eerste instantie uitgegeven door de SchoolTV en werd een aantal jaar geleden uitgezonden voor groep 1 en 2.


De uitgave die nu te koop is, is uitgegeven door Uitgeverij Ploegsma en bevat tevens de dvd met deze schoolteevee serie. En dat voor € 14,95!

Over het verhaaltje…
Het is een lief verhaaltje over een kleine das, die vanuit zijn holletje in het donkere bos Sint en zijn Piet voorbij ziet komen met een zak vol pepernoten. Die pepernoten, daar gaat het verhaaltje over, want uit de zak, waar een klein gaatje in zit, verliest Zwarte Piet per ongelijk wat pepernootjes. 


Kleine das ruikt die nootjes en gaat op onderzoek uit… Hij komt er, na een speurtocht door het bos,  op een heel leuke manier achter, dat als je iets in je schoen doet, je dan die overheerlijke pepernoten zo maar kan krijgen!
En zo ontspint zich een klein verhaaltje over de capriolen die kleine das moet uithalen om aan een schoen en een wortel te komen..!


Hoe het afloopt? Heel lief natuurlijk: het gulzige dasje wordt per ongeluk meegenomen in de zak van Zwarte Piet, die daar natuurlijk al snel achter komt. Natuurlijk brengen Sinterklaas en Zwarte Piet kleine das weer terug naar zijn holletje, waar hij van Piet een grote berg pepernootjes krijgt.. Eind goed, al goed!
Het hele verhaaltje wordt beschreven vanuit het perspectief van kleine das, wat het erg aandoenlijk maakt en heel erg geschikt voor jonge kinderen.
Geen ingewikkelde problemen, geen enge situaties, nee, een heerlijk en lief verhaal wat voor jonge kinderen heel herkenbaar is…

Want… wie is er nou níet dol op pepernoten J?



zondag 25 november 2012

Het is volbracht!!!

Met een krakerige rug en zeer veel voldoening is gisteren het allerlaatste plankje van onze ‘nieuwe’ vloer gelegd!! 
Zo….


begonnen we, met…  enorme hoeveelheden dozen pitloze druiven van de AH!

Geintje, hierin zaten de eindeloze hoeveelheid eikenhouten plankjes verstopt, die we tweedehands gekocht hadden!
Nadat al het schilderwerk en het onzichtbare werk onder de vloer klaar was, mocht Lupineke dan eindelijk aan de slag met het leukste werk van allemaal, nl de nieuwe vloer leggen!
(Dat die eikenhouten plankjes eerst ontdaan moesten worden van laagjes lijm, olie en viezigheid van de vorige gebruikers, zullen we voor het gemak maar vergeten.. toch?)


En… kwam ik er ook achter, dat parketvloeren leggen toch echt een vak apart is ;)!

De Stuurman ( hi hi, wat kent hij me toch goed) zei na enig nadenken: “Jij bent zo kritisch, leg jij die vloerplankjes zelf maar! Als ik het doe, gaat het toch niet naar je zin ;)”
Zoals meestal gaat Lupineke geen uitdaging uit de weg! Dus was ik de afgelopen anderhalve week parketlegster!

Het bleef spannend met die plankjes, tot de laatste meters, maar… gisteren was het dan eindelijk zo ver: het laatste plankje werd gelegd, we hadden genoeg en het paste ook nog eens! Had ik 9 plankjes over... hoe is het toch mogelijk :)!

We zijn hélemaal blij met het resultaat, tuurlijk hier en daar wel eens een kiertje en ‘harretje’. Als je 30 m2 koopt, en je woonkamer is 29 m2, dan kun je je het niet permitteren ook maar een stukje hout te verliezen en moet er wel eens geïmproviseerd worden ;)!


Nadat we gisteravond het heuglijke feit van ‘het laatste plankje’ gevierd hadden met lieve vrienden die kwamen toosten op ‘de nieuwe vloer’, konden we vandaag langzaam aan beginnen met het opnieuw inrichten en het leeghalen van de dozen die in de opslag staan.


(Eén ding weet ik nu zeker,  mocht er ooit nog eens een nieuwe vloer gelegd moeten worden, dan koop ik heeeeeeel grote en brede planken, en nooit meer van die kleine lamelplankjes J!)

Morgenochtend dan gaat Lupineke wederom leuke dingen doen..!
Want dan begint Het Walchers Costuum met een inventarisatie-project, en wordt alle kleding die ze in de loop van de jaren verzameld heeft, geïnventariseerd en vastgelegd. Of Lupineke daar aan mee wil werken..
Hi hi, wat een vraag! Fototoestel in de aanslag, en dan duik ik in de wereld van de oude en antieke Walcherse streekdracht! Jullie horen er van!


dinsdag 20 november 2012

Dag dag, lieve Sybil…

Pas een jaar was je bij ons..  een kleine zwarte olijke pluizenbol! Bijzonder lief en aanhankelijk, speels en érg ondernemend J


Ik adopteerde je vorig jaar november, omdat je geen thuis had en de koude winter er aan kwam. Je was een poesje van nog maar een jaartje oud..

Je vond al snel je plekje binnen onze poezenbende, en het was alsof je al járen bij ons woonde.. Zelfs Til, die normaal iedere kat binnen een straal van tien meter van onze tuin wegjaagt, accepteerde je spinnende aanwezigheid al buitengewoon snel, en met enige regelmaat lagen jullie zelfs samen te snorren op ons bed..!


Vrijdagavond nog klom je vol bravoure in de lijsterbes in onze achtertuin, wat moesten we lachen om je capriolen. Niet wetende, dat je diezelfde avond nog dodelijk aangereden zou worden aan het einde van de straat..
Tja, zwart is natuurlijk ook wel een beetje gevaarlijke kleur in het donker.. L


Na drie dagen zoeken en roepen heb ik vanmorgen Amivedi ingeschakeld.. en daar vond ik het berichtje dat er vlak bij ons een aangereden poesje was gevonden.. helaas overleden.

En nu net heb ik je opgehaald, kleine Sybil… en huil ik tranen met tuiten..!

We gaan je een mooi laatste rustplaatsje geven in de moestuin.
We zijn blij dat we een jaar voor je hebben mogen zorgen en genieten van je luid spinnende en geweldige aanwezigheid.. maar… een jaar was wel een beetje kort…!

Zou het daarom zijn, dat we zo vreselijk verdrietig zijn?

Dag dag, lieve Sybil, we zullen je enorm missen!!

Dag lieve Sibje…


zondag 4 november 2012

En hoe is het nu met…

Jullie denken natuurlijk, dat die Lupineke helemaal van de aardbodem verdwenen is..  Tja, daar is het inmiddels wel een beetje op gaan lijken ;)!
Bloggen stond namelijk de afgelopen tijd niet echt meer op mijn ‘to-do-lijstje’, dan klopt helemaal..

Maar, als jullie denken, dat ik die weken helemaal niks gedaan heb, en het bloggen niet gemist heb? Oei oei, integendeel!!!

Waar zal ik eens beginnen… het Handwerkcafe?
Okee, het Handwerkcafe!! Oh meiden, wat is dat leuk! Elke week is het weer afwachten wie er die dinsdagmiddag naar de Schotse Huizen in Veere komen, en tot nu toe worden we heeeeel blij van de opkomst! Zoveel leuke en lieve vrouwen (en één keer een Heer, namelijk Heer Bommel uit Friesland!) die vol enthousiasme komen handwerken, kletsen, patronen uitwisselen, werkstukken laten zien, ideeën komen opdoen, boeken en tijdschriften komen snuffelen… kortom: alles komen doen, waar vrouwen die van handwerken houden, graag doen!!


De ruimte waar we - tot nu toe - mochten zitten is echt heel bijzonder, nl de Alma-kamer, en dat inspireert natuurlijk ook! Je waant je toch zo in de 19e eeuw tussen alle prachtige meubels en schilderijen..? 


Vanaf volgende week verhuizen we echter naar een heel andere ruimte, nl de atelierruimte op de eerste verdieping. Het museum gaat nl dicht voor de winterstop, en de vloer van de Alma-kamer krijgt een opknapbeurt, waardoor we voorlopig boven gaan bivakkeren.  De uitdaging hiervan is dat we hier niks hoeven opbergen en onze werkstukken ook tentoon kunnen stellen aan de wanden… oh, ik heb er al helemaal zin in!

Verder nog wat leuks gedaan Lupineke?
Nou, wat te denken van drie dagen Handwerkbeurs in Rotterdam? Vriendin Alet vroeg hulp bij de verkoopstand van haar wolwinkel, en dat is nou precies waar ik helemaal blij van wordt!! Dus drie dagen lang vroeg op pad vanuit Zeeland naar de Ahoy, en drie dagen lang genoten! 


Het was niet alleen leuk om Alets prachtige wolletjes aan iedereen te laten zien, maar ook om zoveel bekende, aardige en kleurrijke mensen te ontmoeten! Hi hi, natuurlijk heb ik regelmatig mijn eigen rondkijk- en inkooprondjes gedaan, en is er weer flink wat aan de strijkstok blijven hangen… Tjonge, geloven jullie dat ik de dagen daarna gewoon heimwee had en iedereen vreselijk mistte?


Mijn wol- en stofmanden zijn door de beurs weer heerlijk aangevuld…  niet dat ik nog niks had natuurlijk ;))

En het huis dan Lupineke, hoe zit het met de vloer?

Oh dear, de vloer…!! We wonen nu al weken in een behoorlijk kale, lege ruimte, en elke dag verdwijnt Manlief de Stuurman onder de vloer om daar allerhande onzichtbare werkzaamheden te doen! Die vreselijk nodig zijn blijkbaar en hoopjes geld kosten maar die je niet ziet! En zelf ben ik op het gemakje bezig met schilderwerk, veel leuker natuurlijk, want dat zie je wel! Het plafond is gewit, de houten lambrizering heb ik ge-white-washed (is dat een woord?) en het blauw aan de wand is verdwenen en vervangen door heel zacht lichtgrijs… en oh, ik vind het vreselijk mooi worden!!!  

Een geweldige foute groen-gele aardewerken schaal die ik in Cornwal kocht vormt nu het uitgangspunt voor mijn nieuwe kleurenpallet in de woonkamer, en ik word er helemaal vrolijk van!


Voorlopig zijn we nog wel even bezig, want door mijn nek- en schouderblessure kan ik elke dag maar een paar uurtjes wat doen. Veel braaf rusten tussendoor helpt overigens verrassend goed J!

En of ik zelf nog aan handwerken toe kom? Echt wel!! Ik zou toch niet zonder kunnen!
Er is een leuk vest in de maak, van wol die ik kocht in Tholen. 


Hoezo Tholen? Via Blogland kwam ik in contact met Anna, die een vriendinnetje van me bleek te zijn van heeeeeeeeeeel vroeger, toen we vier jaar oud waren! Is het niet geweldig om elkaar zo maar, via onze blogs, weer ontmoetten? Een bezoekje bij haar thuis, om oude herinneringen op te halen, leverde meteen nieuwe wol op voor een vest! Geweldig hoe dit soort dingen toch kunnen lopen ;)

Verder ben ik aan de haak! Bloemetjes deze keer.


De kleurrijke wol van Invicta Colour, waar ik ook de Herfstkol van Jeanet van haakte, nodigde uit tot meer! Ik scharrel momenteel allerlei bloemenpatroontjes op en samen worden ze uiteindelijk een sjaal. Een Hippiesjaal, zoals de jongste, met gefronste wenkbrauwen, verwoordde… ;)

Het doorpitten van mijn Kaffe Fassetquilt nadert ook langzaam zijn einde! Dit is zo’n heerlijk werkje om te doen als je ’s avonds moe op de bank hangt voor de buis…


Mijn aanvankelijke plannen om een ingewikkeld bloemenpatroon te gaan bedenken om de stroken door te pitten heb ik laten varen. Ik zag ineens in dat de eenvoud van de stroken genoeg hadden aan de doorgepitte lijnen zoals ze in het boek staan. Nog een strook of zeven, dan ben ik er mee klaar. Er zwerven inmiddels ook al lapjes rond voor een volgende quilt, die een echte uitdaging voor mij gaat worden.. maar: first things first!!

En verder… geniet ik van de herfst, een prachtige tijd om heerlijk buiten in de natuur te zijn! Op een of andere manier is deze periode van het jaar er een, waar ik altijd heel erg van geniet.. Gisteren nog, toen we met ons koor een uitstapje maakten naar het Verdronken Land van Saeftinghe. Helemaal aan de rand van ons landje aan de Belgische grens, waar zee, lucht en aarde elkaar ontmoeten..!



Waar we ploeterden in de blubber en zongen in de regen…geweldig!!!



… en na afloop van onze ontmoeting met de elementen genoten we van een heerlijke lunch!


En bloggen, Lupineke?
Helaas... dat blijft voorlopig op een laag pitje staan! Ik zal proberen met enige regelmaat wat van me te laten horen, maar computeren blijft voorlopig iets, wat ik zo veel mogelijk moet beperken.. ;(((!

Allemaal een heel fijne zondag gewenst, en tot blogs!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...