donderdag 31 januari 2013

Christian Birmingham

Ooit kochten we een kinderboek waarin de illustraties gemaakt waren door ene Christian Birmingham. Ik had nooit eerder van hem gehoord, maar wat me opviel was dat de tekeningen zó prachtig en gedetailleerd waren, dat ze bijna op foto’s leken. Nou is dat op zich niet bijzonder, zo zie je er soms wel meer, maar deze platen bezaten tevens zo’n kracht en warmte, dat ik er meteen helemaal weg van was! 


Het betreffende boek was een uitgave van The Narnia Cronicels , en de titel was: De leeuw, de heks en de Klerenkast. Met bewondering hebben we dit boek vaak gelezen, of beter gezegd bekeken!


De naam van deze illustrator bleef dan ook in mijn hoofd hangen, en al snel vonden we nog zo’n prachtig boek met illustraties van hem, het sprookje “Doornroosje’, ook zo’n juweeltje!


Vooral onze jongste was, als prinsessenmeisje, helemaal weg van dit boek.. geef haar eens ongelijk!






Maar ook de moeder van het prinsessenmeisje raakte helemaal in de ban van deze schitterende tekeningen!


Christian Birmingham bleek ook een Kerst-prentenboek geïllustreerd te hebben met de naam ‘Tim en de engel van de klok’ Ook dit boek ging mee naar huis!

Inmiddels was ik toch wel een beetje nieuwsgierig geworden naar deze Christian Birmingham. Hij lijkt een onbekende illustrator te zijn in ons landje…


Christian Birmingham werd in 1970 in Cornwall geboren, waar hij tot zijn dertiende jaar woonde tot hij naar de middelbare school ging. In zijn vakanties verdiende hij een zakcentje door op een camping te werken, maar al snel kwam hij er achter dat hij meer kon verdienen door de tekeningen, die hij in zijn vrije tijd maakte, te verkopen in de Galerie van zijn ouders in Polperro.

Christian had een grote inspiratiebron, namelijk Richard Scarry, die hij zeer bewonderde vanwege diens grote aandacht voor details. Christian was er dan ook zeker van dat hij in Scarry’s voetsporen wilde treden! Na de middelbare school ging hij naar het Exeter College of Art waar hij in 1991 cum laude afstudeerde. 


Vervolgens verhuisde Christian naar Londen en nam een agent in de hoop om middenin de uitgeverswereld aan opdrachten te komen. Inmiddels had hij een groot aantal teken- en schildertechnieken uitgeprobeerd, maar zijn agent adviseerde hem één techniek te kiezen die het beste bij hem paste en daar beroemd mee te worden. 


Christian koos voor werken met kalkpastel omdat hij hier heel intuïtief mee kan werken. Bovendien kon hij slecht het geduld opbrengen om met schilderen te wachten tot de verf droog was..!

Deze werkwijze leverde al bijna meteen een opdracht op. Een van de eerste boeken waarvoor Christian gevraagd werd, was The Magical Bicycle van Berlie Doherty en de illustraties hiervoor leverden ook nog eens een Award op! Vele succesvolle boeken zouden volgen…!



Veel van de boeken die Christian illustreert zijn sprookjes, hierin kan hij ál zijn creativiteit kwijt.
Het verhaal hoe hij zijn vrouw leerde kennen lijkt haast ook een sprookje! Myfanwy Bournan, een grote fan van Christians boeken, zocht via Internet contact met haar favoriete illustrator, wat uiteindelijk resulteerde in een live-ontmoeting. Ze begonnen te daten en hun romance bloeide op!


Na verloop van tijd is Christian ook landschappen gaan maken. Vooral de natuur van Derbyshire, waar Christian en Myfanwy wonen, is een grote bron van inspiratie voor hem. 




Maar… zijn echte liefde is Venetië! Het grootste deel van zijn vrije werk speelt zich hier af. Het magistrale Venetië is zijn wérkelijke sprookjesland…







en weet je… dat zie je!!

Inmiddels is Lupineke echt een grote fan van deze fantastische kunstenaar geworden.. van hem zou er absoluut een mooi werk boven de bank mogen komen te hangen ;)


dinsdag 29 januari 2013

Komt een Konijn bij de Bakker…

Precies, jullie kennen hem vast allemaal!
Zo oud als Methusalem, maar hij blijft leuk… en lekker...

de Worteltjestaart!!!

Terwijl ik me afvroeg wat ik zou gaan bakken voor het Handwerkcafe, viel mijn oog op twee grote zakken winterwortelen, die even tijdelijk voor de vorst in de keuken stonden opgeslagen. Peeën, zoals we ze hier noemen, en daarvan heb ik er dus nog hoopjes op voorraad... en zo was de keuze snel gemaakt!!


Het gekke is dat Worteltjestaart voor veel mensen een volstrekt onbekende is. Mijn eerste kennismaking was op een bruiloft van een vriendin. Haar bruidegom had Amerikaanse banden en daarom stond er een giga Worteltjes-bruidstaart op het menu. En, ik vond het smullen J!


Benodigdheden:
(voor 1 normale taartvorm, voor deze ovenschaal is 1,5 keer dit recept gebruikt!)

·         sap en rasp van 2 sinaasappels
·         100 gr sultana rozijnen
·         300 ml zonnebloemolie
·         4 eieren
·         280 lichtbruine basterdsuiker of 125 ml agavesiroop
·         340 gr bloem
·         2 theelepels bakpoeder
·         4 theelepels speculaas- of koekkruiden
·         4 theelepels kaneel
·         280 gram geraspte wortels
·         100 gr walnoten, grof gehakt

Voor het glazuur:
·         kuipje zachte roomkaas (Philadelphia)
·         25 gr zachte boter
·         85 gr gezeefde poedersuiker

Werkwijze:
Rasp de sinaasappels, pers ze en week de rozijnen erin
Kraak de walnoten en hak ze grof


Verwarm de oven voor op 180˚C en vet de taartvorm in
Maak de wortels schoon en rasp ze


Mix zonnebloemolie en eieren goed door elkaar totdat de massa lichter is
Roer in een andere kom de suiker, bloem, kaneel, koekkruiden en bakpoeder goed door elkaar
(Als je in plaats van suiker, agavesiroop gebruikt, mix de agavesiroop dan door het eimengsel in plaats van door de droge benodigdheden)


Voeg hierbij de rozijnen plus sap en rasp, de geraspte wortels en walnoten


Voeg het olie-eimengsel toe en mix zachtjes tot een homogene massa
Stort het beslag in een ingevette bakvorm en bak de worteltjestaart ca 1 uur
Ter controle: een breinaald moet er droog en schoon uitkomen, bak de taart desgewenst nog 10 minuutjes langer

Als de taart afgekoeld is maak je het glazuur:
Mix de boter en roomkaas glad, voeg hieraan de poedersuiker toe en mix goed door
Breng het glazuur met een dikke laag aan op de taart, eventueel kun je de bovenkant nog versieren met walnoten


In het Handwerkcafe kon een aantal mensen niet geloven dat er wortels in dit gebak verwerkt zaten, hij ging er dan ook in als… zoete koek! 


zondag 27 januari 2013

Kilootje Kaas

Zo, de houtvoorraad voor volgende winter is alvast geregeld! 
Manlief kon aan een leuke klamp hout komen uit het Prinsenbos, 
en na een dag sjouwen en rijden ziet ons achtertuintje er nu zo uit!

Mooi zicht vind ik altijd.. plus het bevredigende gevoel 
dat we voor volgend jaar weer genoeg hout hebben 
om lekker ons eigen houtkacheltje te kunnen stoken!


Tja, en wat doe je dan nog meer op zo'n winterse zaterdagmorgen...
nou... kaas halen bijvoorbeeld!!

Uhhh.. kaas halen Lupineke?
Tuurlijk kun je kaas gewoon kopen in de supermarkt.. maar.. dat doen we níet ;) 
Kaas halen we bij Liesbeth

Omdat zij van die heerlijke bio kaas verkoopt, en zo’n leuk boerderijwinkeltje heeft, en.. 
omdat het altijd zo’n fijn gevoel geeft om juist de kleine biologische boeren en ondernemers te steunen!

Met een big smile ging Lupineke dan ook, helemaal ingepakt, 
door weer en wind op pad om dat kilootje kaas…  


Het werd een barre fietstocht door de sneeuwstorm, 
die het Walcherse land onder een nieuwe dikke laag sneeuw bedekte! 
Eerst de stad uit…


..langs die ene mooie oude boerderij aan de linkerkant.


Linksaf…. de Hoogelandseweg in… die haast niet meer te zien was.. wat een uitdaging!

Dan weer links, langs Roriks Hil, de oude vliedberg, die haast onzichtbaar 
met het omringende landschap versmolten was…


over het bruggetje.. 


waar de gierende wind voor forse sneeuwhopen zorgde en waar haast niet meer te fotograferen viel!

Eindelijk bij Liesbeths erf… he he!!


Even bijkomen en de benodigde boodschapjes uitzoeken…


niet te vergeten natuurlijk… het kilootje kaas J!


De terugtocht verliep iets lichter, met ‘sneeuwstormpje mee’ en iets meer beschutting..


Al merkten deze schapen daar geloof ik weinig van..!


Maar goed dat ze van die dikke vachten hebben… 
schapenwol is niet-voor-niets zo’n super isolerend materiaal!!

En als je dan thuis komt, en de houtkachel is aan, de koffie staat klaar…



…en de poezen liggen heerlijk op hun warm plekjes op je te wachten…
ach, dan is het leven toch goed, niet waar!! 

Enne... niet te vergeten...
fijne Imbolc allemaal vandaag!


vrijdag 25 januari 2013

Iese...

Vorig jaar moesten we er toevallig een keertje heen, de Oudste en ik.
Naar Yerseke, bakermat van de mossel- en oesterteelt. 

Oudste had er een presentatie en het leek Lupineke leuk om mee te gaan.

 foto Internet, fotograaf onbekend

Gek eigenlijk, dat ik er nog nooit geweest was, want uit stamboomonderzoek was naar voren gekomen dat de hele stamlijn van mijn grootvader van moederskant uit Yerseke kwam.. 


… hoog tijd dus, om er eens een kijkje te nemen J!


De meeste mensen zullen Yerseke vooral kennen van de oester- en mosselcultuur. Als sinds de 15e eeuw ‘telen’ de Yerseke vissers hun zilte lekkernijen in het vruchtbare water van de Oosterschelde. Eerst met houten zeilscheepjes, zoals de hoogaars en de hengst. 


Maar,.. dat tijdperk is voorbij. Het verstrijken der tijd heeft gezorgd voor grotere en moderne schepen!


Vooral ook de oestercultuur is nauw verbonden met Yerseke. Al ging dat er in vroeger dagen toch heel wat anders toe dan vandaag de dag!


Nee, zo zien we de vrouwen die in de oesters werkten er niet meer bijlopen!
Maar, de beroemde oesterputten zijn er nog steeds!




Lupineke vond het een aangename kennismaking… met Iese. 
Niet in de eerste plaats vanwege de rust, ruimte en het heerlijke vissoepje aan de haven.. 


 Met een fantastisch uitzicht over de Oosterschelde…




Waar de kotters in- en uitvoeren…
de pieren gestoken werden...


de touwen en fuuken te drogen hingen…


...en het zeewater, naar gelang het tij, in en uitstroomde…!


Sporen van mijn illustere voorvader heb ik niet gevonden. 


Als we de verhalen moeten geloven was hij een ‘niet zo makkelijk mannetje’! Ik had altijd gedacht, dat hij zoals de meeste mannen uit Yerseke, op de vissersboten voer, maar onlangs hoorde ik dat dit niet het geval was. ‘Over-opa’ voer als stoker op een raderboot tussen Vlissingen en Engeland, evenals een aantal van zijn – vele – zonen.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...