Lupineke

Uitwaaien aan het strand

2012-02-23T09:10:00.013+01:00

Vriendin Anke en ik gingen afgelopen weekend even heerlijk uitwaaien aan het strand bij Dishoek! De wind stormde, de wolken raasden, de golven beukten…

Een dappere kite-surfer voerde - vast speciaal voor ons ;) – een aardig stukje vermaak op, wat een held! En terwijl de lucht, zee en aarde elkaar raakten genoten wij van dit zilte natuurgeweld in grijs en blauw… heerlijk!!

Love is in the air!

2012-02-22T10:47:00.006+01:00

Oh, de liefde… de eeuwige liefde! En al is Valentijnsdag al weer even voorbij, toch moet ik hier mijn liefde bekennen…!

Wees niet bang, Lupineke gaat niet vreemd, maar is helemaal verliefd… op een quilt!!! Al dagen ligt het plaatje naast mijn handwerkplekje op de bank. Ik moet er steeds naar kijken, met een grote glimlach op mijn gezicht… Oh, wat is-ie mooi, die kleuren, die bloemenpatroontjes, zo mooi, zo lieflijk…!

Zal ik jullie hem wat beter laten zien? Dit is mijn nieuwe lief: ‘Floral Beauty’ !

Helaas is mijn nieuwe liefde Franstalig, en al kan ik daar wel een heel klein beetje mee uit de voeten, toch ben ik bang, dat wij onze relatie hierdoor wat moeizaam zullen opstarten…

Bovendien heb ik geen idee, of Floral (ja, als je je meteen zo vertrouwd bij iemand voelt, ga je vanzelf snel afkorten J)! helemaal is geappliqueerd, en zo ja, hoe je dat dan zou moeten doen met al die hoekjes en ronde vormen…!

Zal ik jullie vertellen, hoe we elkaar ontmoetten? Het was zó romantisch, ik zag Floral in het blad ‘Simply Vintage’. Het lentenummer ( het tweede nummer dat uit is!) zag ik bij een medeblogster, en hoewel het blad niet goedkoop was, fladderden de vlinders zo heftig dat ik hem mee naar huis moést nemen….!

Dus hier zit ik nu heftig te zwijmelen, en probeer onze band flink te laten groeien door heel vaak de Franse beschrijving door te lezen! En als extraatje ben ik begonnen met het uitzoeken van al mijn lapjes en stofjes … welke zouden goed bij Floral kunnen passen?

Ah, dit komt vast wel goed, deze liefde tussen Floral en mij! Het is tenslotte al weer bijna lente…. and... love is in the air!!

Variatie op een Baktus

2012-02-21T08:11:00.013+01:00

De Baktus-sjaal, die eigenlijk in een punt gebreid wordt, heeft bij mij een ietwat andere vorm gekregen. Ik wilde graag een heel lange sjaal, die ik zeker twee keer om mijn hals zou kunnen winden. In dit geval zou de punt dat wel heel erg groot worden…

Dus ben ik gestopt met meerderen op het moment dat ik hem breed genoeg vond. De sjaal heeft nu wel echte ‘punten’ gekregen aan de uiteinden, maar het middenstuk loopt recht.

Een klein picotje maakt hem af. En, hij is heerlijk om te dragen! Ik ben er dan ook helemaal blij mee!

Paris je ‘t aime…

2012-02-19T10:03:00.015+01:00

Parijs, Londen, Berlijn, Antwerpen, wat weten we veel van deze steden, wat zijn ze bekend, saai, ‘boring’… Iedereen is er al geweest, kent het goed, komt er vaak, weet er iets over te zeggen. Misschien Dublin dan, Stockholm, Lissabon of Milaan? Ook al achterhaald, niet meer hip, of hip genoeg. We gaan overal heen, de wereld ligt aan onze voeten… New York, Kaapstad, Singapore, Peking… wat is de wereld klein geworden…

Maar, als je vijftien bent, niet gewend aan verre reizen en grote budgetten, en de wereld nog aan je voeten ligt, dan is Parijs heerlijk ver en exotisch, opwindend, bruisend en gaaf! Ook al gaat je beste vriendin ‘even’ een weekje naar New York…

Maar ook als je zesenveertig bent zijn vijf dagen Parijs met een dochter van vijftien ongelofelijk leuk, heerlijk, ontspannend en bijzonder! Eerst urenlang speuren op internet naar een leuk, niet te duur hotelletje, treintickets zoeken, info, routebeschrijvingen… De spanning van het definitieve boeken… Het euforische als het gelukt is en dat we écht gaan… én naar het hotelletje dat dochterlief uitgekozen heeft!

Parijs was: groot, mooi, meeslepend, druk, warm (in de zomer!), lekker, duur, vermoeiend, opwindend en soms zelfs even heel erg spannend!

We hebben gelachen, gelopen, gepuft, genoten, gegierd, ons verwonderd, gesmuld, geslenterd, geshopt, gerelaxed, van live-muziek genoten en heel vaak uitgerust op een terrasje..!

En ongelofelijk veel foto’s gemaakt :)!

Waar we jullie nu mee opzadelen want ook het maken van de collages is ook zó leuk!

Meer dan een cadeautje…

2012-02-18T08:52:00.008+01:00

En net op het moment, dat je je vreselijk moe voelt…

… de tranen in je ogen springen van alle spanning van de afgelopen dagen

… van alle zorg en verantwoording voor je kinderen

… en je liefst even je bed in zou willen duiken

… met de dekens ver over je oren

… kleppert de brievenbus en valt er een dikke enveloppe op de mat!

Special Delivery!

Wordt je zomaar verwend met een geweldig lief en schattig cadeau

… van een medeblogster

… waar je meedeed aan een raadspel

… en tot je grote verbazing ook nog won…!

Je voelt de zorgen van je schouders glijden

… terwijl je de lieve en prachtige zelfgemaakte cadeautjes door je handen laat glijden

… de zachte geur van het zeepje

… het schattige linnen zakje met teer kant versierd

… de mooie kaart met lieve groet

… en een schitterende ‘diezak’ ofwel knijperzak die ik zomaar toegestuurd krijg!

Alsof ze wíst, dat ik zoiets net op dit moment even nodig had…

(… wat we allemaal wel eens hebben

… maar waar we zo vaak over heen stappen…)

En terwijl ik de mooie oude stof door mijn handen laat glijden…

… het weefsel in de stof bewonder

… het stikwerk van de zakopening

… en bedenk, dat ik nu mijn eigen zak heb (jippie!) voor bij de streekdracht die ik binnenkort mag gaan dragen bij een Kostuumgroep

… kijk ik naar mijn Oudste, die heerlijk op de bank hangt, met hangwangen als een hamster na de kaakoperatie, maar verder helemaal gezond en wel

… en voel me gekoesterd!

Lieve Nelly, dank je wel voor dit cadeautje! Het is meer dan dat… het voelde als een liefdevolle omarming terwijl ik die net even nodig had!

Boekenliefde…

2012-02-17T09:03:00.009+01:00

Zo leuk, sinds kort mag ik weer boeken inkopen voor de Boekentafel van de Schoolwinkel van de VSZ!

Járenlang heb ik dit met ontzettend veel plezier gedaan! Anderhalf jaar geleden heb ik afscheid genomen en het werk overgedragen aan een opvolgster. Onze jongste was tenslotte al weer twee jaar van school af… tijd voor vers bloed!

Dat ik nog zo lang was blijven hangen, lag ten dele aan mezelf (ik vond het zo ontzettend leuk!) en ook ten dele aan het feit, dat er heel lang niemand was, die het wilde overnemen… Gelukkig verscheen er een nieuwe moeder die met boeken werkte, en nadat we een jaartje samengewerkt hadden, nam ze ‘de Boekentafel’, zelfstandig over.

Onlangs hoorde ik, dat zij door omstandigheden helaas moest stoppen, en dus nu ga ik, als ‘ouwe-trouwe-rot-in-het-vak’ weer met de Boekentafel aan de slag! En leuk dat ik het vind!

Niet alleen het uitzoeken van de boeken bij mijn favoriete boekenwinkel is heerlijk, maar ook de contacten met de ‘meisjes’ van de Schoolwinkel is ontzettend leuk. Bovendien zie ik met enige regelmaat al mijn ‘oude’ collega’s, en de kinderen uit mijn toenmalige klasje weer! Gezellig dus!!

En niet te vergeten: ik ontdek weer allerlei leuke en mooie kinder- en prentenboeken! Waar ik binnenkort verslag van zal doen! Ik heb al een illustratrice op het oog die prachtige boeken maakt, die ik graag aan jullie wil laten zien…. nog éven wachten!

Misschien leuk om te weten: op zaterdag 21 april 2012 is er op de Vrije School Zeeland een Lentefair! Waar de Schoolwinkel en Boekentafel natuurlijk aanwezig zullen zijn met een uitgebreide collectie speelgoed, teken- schilder- en knutselmaterialen... en natuurlijk….boeken!

‘Liebster Award’

2012-02-16T08:38:00.019+01:00

Tot mijn grote verrassing kreeg ik gisteren - samen met vier andere bloggers -, een Award voor de

van Simone van De Sierkip!

Deze award wordt uitgereikt aan bloggers met minder dan 200 volgers om ze eens extra in het zonnetje te zetten!

Liebster is Duits, en betekent ‘liefje’ of ‘geliefde’ maar je kunt het ook vertalen als ‘favoriete’. Ik ben er superblij mee en voel me zeer vereerd, dank je wel Simone! Het is de bedoeling dat je deze Award zelf ook weer doorgeeft, en dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen!

Ik geef de Liebster Award met veel plezier door aan de volgende vijf bloggers! Ik vind deze blogs zelf heel leuk en bijzonder, en wil je graag vragen ook bij hen eens een kijkje te nemen!

De Liebster Award geef ik door aan:

Blij dat ik brei, de handwerkblog van Jeanet uit Arnemuiden, die vanuit haar handwerkwinkeltje onvermoeibaar het handwerken onder de aandacht brengt met dagelijkse patronen en ideeën!

l‘ Heure Blue, de blog van Elisabeth die me altijd weet te raken met haar bijzondere en poëtische kijk op het leven!

Het lieve leven, de blog van Petra, die met haar eenvoud en puurheid het dagelijks leven tot een feestje maakt!

Lida’s Weblog, omdat Lida, een zeer creatieve en ijverige bij is, die ons elke dag weer laat meegenieten van haar quilts, borduurtjes en dagelijks leven!

Balsemien, de blog van Mienke, die me in haar blog altijd zo laat genieten van het leven in Drenthe, haar dieren en haar prachtige quilts!

Gefeliciteerd meiden, jullie hebben hem verdiend!

En, terwijl ik al wankelend op mijn hoge hakken, gekleed in een dure avondjurk over de rode loper schrijdt (dank je Josee!) om de Award in ontvangst te nemen én uit te delen, keer ik daarna weer snel terug naar het dagelijks bestaan, waarin zoonlief gisteren geopereerd is aan zijn onderkaak en ik heel benieuwd ben hoe zijn eerste nacht in het ziekenhuis geweest is..! Dus als het de komende dagen wat stil is bij mij in Blogland, dan weten jullie hoe dat komt... dan is Zuster Clivia actief!

Would you be… my Valentine?

2012-02-14T07:35:00.012+01:00

Het sturen van Valentijnskaarten is een heel oud gebruik. De oorsprong komt niet uit Amerika, zoals vaak gedacht wordt, maar uit oude Engeland.

Een van de oudste vermeldingen over Valentijn die bekend is, is te vinden in het gedicht “Parlement of Foules” uit 1382 van de Engelse dichter Geoffrey Chaucer (ca. 1343-1400). Hij schreef in zijn gedicht onder andere over de vogels, die op Valentijnsdag voor het eerst weer gaan nestelen…

“Now welcome, somer, with thy sonne soften,

That hast this wintres wedres overshake,

And driven away the longe nyghtes blake!

Saynt Valentyn, that art ful hy on-lofte,

Thus syngen smal foules for thy sake:

Now welcome, somer, with thy sonne softe,

That hast this wintres wedres overshake.

Wel han they, cause for to gladen ofte,

Sith ech of hem recovered hath hys make;

Ful blissful mowe they synge when they wake:

Now welcome, somer, with thy sonne softe,

That hast this wintres wedres overshake

And driven away the longe nyghtes blake!”

Vanaf ca 1400 was het gebruikelijk om niet alleen gedichten en liederen voor geliefden te zingen of laten zingen, echt traditie in de Middeleeuwen, maar werden er ook geschreven kaarten verstuurd. Het oudst geschreven Valentijnsgedicht dat teruggevonden is, is gemaakt door Charles, hertog van Orleans. Charles zat vijfentwintig jaar gevangen in de Tower of London na de slag van Agincourt in 1415. In deze periode schreef hij ca 60 liefdesgedichten aan zijn vrouw, die hij ’Valentines’ noemde. Een van zijn oudste Valentijnsgedichten is te vinden in het British Museum in Londen.

De oudst bewaarde Valentijnskaart ter wereld stamt uit 1790. Het is een handgemaakte kaart die opengevouwen kan worden. De binnenkant is beschreven met een romantische hartenkreet:

“My dear, the Heart which you behold,

Will break when you the same unfold,

Even so my heart with lovesick pain,

Sure wounded is and breaks in twain.”

Vanaf de zestiende eeuw kwam het versturen van geschreven Valentijnskaarten in hogere kringen veelvuldig voor. In meeste gevallen werd de kaart anoniem verzonden. Vanwege de vele gearrangeerde huwelijken was de liefde vaak ver te zoeken binnen het huwelijksbed en werd deze dan ook gezocht bij geheime minnaars cq minnaressen. Uiteraard konden zij elkaar niet openlijk hun liefde verklaren, dus was een anonieme Valentijnskaart uitermate handig!

De kaarten in deze tijd werden met de hand gemaakt van gekleurd en wit papier, waterverf en gekleurde inkt. Aan het eind van de achttiende eeuw kwamen er ook machinaal vervaardigde kaarten op de markt. De Valentijnskaart werd hierdoor ook toegankelijk voor de ‘gewone mensen’, en het versturen van een anonieme kaart werd een regelrechte rage.

Rond 1850 kwamen er ook humoristische Valentijnskaarten op de markt. Op deze ‘Penny Valentines’ of ‘Penny Dreadfuls’ stonden grappige beelden en spottende versjes, die je voor een penny kon kopen. Omdat de afzender anoniem bleef, werden er met deze kaarten vaak grappen uitgehaald. Mikpunt van spot waren o.a. muurbloempjes en oude wijven… Deze weinig vleiende kaarten kenden echter een forse populariteit, maar al snel kwam er een tegenbeweging die dit soort kaarten ging boycotten.

De Britse kolonisten namen Valentijnsdag mee naar Noord-Amerika, waar het in de loop van de tijd immens populair is geworden. De Amerikaanse Esther Howland, geboren in 1828, was de grootste pionier op het gebied van de Amerikaanse Valentijnskaarten. In 1847 ontving zij een Engelse Valentijnskaart. Ze werd zó gefascineerd door het idee, dat ze kantpapier en bloemendecoraties uit Engeland importeerde, en besloot om zelf kaarten te gaan ontwerpen en maken. En met succes, al snel werden haar kaarten waanzinnig populair onder de Amerikanen, en verdiende zij ₴ 100 000 per jaar!

De duurste Valentijnskaart ooit werd in 1891 aan een Italiaanse prinses gegeven. Deze kaart was uitgekerfd in ivoor… De waarde wordt geschat op zo’n 225.000 euro!

In Nederland begon de traditie om Valentijnskaarten te versturen pas een jaar of tien geleden. Het vercommercialiseerde feest waaide vanuit Amerika pas heel langzaam over naar ook ons land. Nu worden er ieder jaar miljoenen kaarten verzonden, maar ook sms’jes en e-kaarten vinden hun weg naar geliefden… Hoewel Valentijnskaarten oorspronkelijk anoniem verzonden werden, zetten steeds meer mensen er een afzender op. En níet alleen geliefden wordt een kaart gestuurd, ook geliefde vrienden en familie kunnen tegenwoordig een kaartje ontvangen…!

Fijne Valentijnsdag! Enne… ik ben benieuwd of jullie een kaartje hebben ontvangen… laat je het me weten?

Vraag en aanbod!

2012-02-13T08:57:00.003+01:00

Moestuin vraagt houtsnippers…

… dus heb ik vorige week heerlijk houtsnippers gesjouwd! Ondanks alle sneeuw en vorst was het super lekker om alvast een beetje te sjouwen en scharrelen in mijn tuin! Mijn lieve oompje belde met de mededeling dat er bij hun op de boerderij gehakseld was, en of ik nog houtsnippers nodig had. Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen! Inmiddels zijn de kersen, kruisbessen en zwarte bessen voorzien van een dikke laag houtsnippers. Nu de rode bessen en frambozen nog…! En zo stiekem, hoeveel ik ook geniet van de winter, waar ik zó naar verlangde, gaat het toch al weer een beetje kriebelen…. J! Binnenkort eens kijken waar ik de zaadcatalogus gelaten heb…!

Nieuw paars winterjack vraag bijpassende muts…

… dus rolde er gisteren een paarse muts van de pennen! Hetzelfde patroon als de muts, die ik aan het begin van de winter al gebreid heb, maar dan met een ander motiefje en andere kleuren. Dit model is zo heerlijk! Je breit eerst een koker op vier naalden, en daarna een cirkel. Die rijg je aan elkaar: et voila… klaar is de muts! Het voordeel van dit model is dat ik er niet uitzie als een ei met een eierdop op (tja, ik heb nogal een rond hoofd en dan zien gewone mutsen er bij mij altijd zo vreselijk uit.. L!)

Nieuwe oven vraag recepten…

… tot overmaat van ramp zijn bijna alle lekkere baksels die ik uitgeprobeerd heb, niet naar mijn zin (lees: half mislukt!). In ieder geval zijn ze niet goed genoeg om op mijn blog te plaatsen… Speciaal voor vriendin Anne, waar ik afgelopen vrijdag zo heerlijk mee fietste en lunchte, en de wol voor mijn paarse muts mee kocht, en die vroeg of ik niet nog eens wat lekkere recepten had. Helaas Anne, ik moet blijkbaar nog erg wennen aan mijn nieuwe oven… of mijn nieuwe oven aan mij ;)!

Blauwe schoenen vragen bijpassende blauw-groene sjaal…

… dus ben ik al aardig op weg met de ‘Baktus’ sjaal! De wol breit ongelofelijk lekker, het patroon is simpel dus hoef je er niet bij na te denken, en dat is vooral handig met de spannende televisieserie die ik momenteel op DVD volg! Nee, deze keer niet in mijn favoriete romantische genre, maar een heuse Britse spionage-serie, Spooks genaamd. Echt verslavend!

Huishouden vraagt poets…

… maar vandaag lijkt juist zo’n uitgelezen dag om heerlijk te handwerken! Houtkacheltje aan, koffie erbij en de voeten in de warme wollen sloffen gestoken, wat wil je nog meer… J! Aj, helaas denk ik toch dat de quiltnaaldjes, borduurnaald en breinaalden nog éven moeten wachten… Badkamer vraagt sopje, was vraagt droogrek, vloer vraagt stofzuiger en …

Oh… ontwakende dochter vraagt koffie! Gezellig!!

Kerstcadeautje voor mijn moeder!

2012-02-12T09:29:00.005+01:00

Och, wat word ik toch af en toe vergeetachtig ;)!! Ik had beloofd om het kerstcadeautje wat ik voor mijn moeder gemaakt had, nog een keer te laten zien…

Komt-ie dan!

Ik heb voor haar een paar slaap- ofwel slobsokken gebreid, in een combinatie van een lichtblauwe draad angora, zijde en alpaca, en een witte draad 75% wol, 25% polyamide. Ik heb nog nooit zulke lekker zachte, dikke sokken gevoeld! Ze zijn gebreid op naalden vier.

Moedertjelief was er heel blij mee! Ze weet, dat ze hier geen kilometers mee moet gaan lopen, daar is deze combinatie van wol niet geschikt voor, dan vallen er snel gaten in. Maar voor ’s avonds op de bank zijn ze méér dan heerlijk!

Waarvan acte!

Het Walcherse beukje

2012-02-09T19:04:00.022+01:00

Bij de Walcherse streekdracht is het beukje een zeer gezichtsbepalend onderdeel van de vrouwenkleding: het beukje is het onderdeel wat de boezem van de dames bedekt! In overig Nederland wordt het ook wel kraplap genoemd.

Foto Co van Meur, bron Internet

Het beukje bestaat uit twee delen stof, die op de schouders aan elkaar bevestigd zijn; soms genaaid, soms met haakjes. De voorkant is vaak mooi versierd, de achterkant is wat eenvoudiger. Over het beukje heen komt het zwarte jak, dat met zijn lage uitsparing aan de voorkant de beuk alle ruimte geeft om gezien te worden!

Foto van mevrouw Joosse uit Domburg, gemaakt door André van de Velde, uit het boek ‘Ons bin de leste’

In de loop van de eeuwen is vooral het beukje onderhevig geweest aan modetrends. Want ook de vrouwen in streekdracht wilden laten zien wie zij waren, en vooral niet (of minder) op hun moeder lijken! Dus werden beukjes gaandeweg frivoler: kwam de halslijn lager te zitten, koos met voor nieuwe, moderne stofjes of werden ze op nieuwe manieren versierd.

Uit het boek: De Zeeuwse Streekdrachten 1800-2000, foto particulier bezit

Mooi om de verschillen te zien bij deze vier generaties vrouwen! Overgrootmoeder draagt een zwarte hooggesloten rouwbeuk, grootmoeder een iets lagere, ongeplooide beuk versierd met een rand kant, moeder draagt een geplooide beuk van gedessineerde stof waarvan de halslijn nog iets lager ligt, en het dochtertje… draagt geen streekdracht meer!

In het verre verleden sloot de voorkant van het beukje hoog aan de hals. De stof was vaak glad, zonder plooitjes, en versierd met kant, borduurwerk of gemaakt van stof die gedessineerd was, zoals sits. Op deze manier gedragen leek de beuk vaak onlosmakelijk onderdeel van het jak. Er werd een doekje rond de hals gedragen waarvan de randen langs de rand van het jak en beukje naar beneden gingen.

Mijn bet-overgrootmoeder Maatje Sinke, geboren in 1827 (en nee, we lijken niet op elkaar!)

Voor bijzondere gelegenheden, zoals bruiloften, werden de beukjes speciaal versierd. Een redelijk unieke versiering die o.a. op beukjes, maar soms ook op manchetten werd toegepast, was het zgn. geparelde borduurwerk. Hierbij werd op witte stof met witte draad geborduurd. Nog steeds is niet achterhaald waar deze techniek vandaan kwam… Zie ook de blog van Berthi waar een oproepje gedaan naar de herkomst.

Gepareld beukje

Op Walcheren was het bij de rijke boerinnen in een bepaalde periode mode om bij speciale gelegenheden geborduurde beukjes te dragen. Ze werden prachtig in kruissteekmotieven versierd, waarbij veel motieven gebruikt werden die ook voorkwamen op merklappen.

Bij dit prachtige voorbeeld is de voorkant origineel en de achterkant nieuw gemaakt in dezelfde stijl.

Geborduurd beukje uit de collectie van Museum ‘de Schotse Huizen’ in Veere, eronder liggen heel oude beukjes van sits met geplooide randen.

Mijn over-overgrootmoeder Zoetje Roose uit 1851 draagt hier een prachtige witte, met meerdere rijen kant versierde beuk.

De volgende drie beukjes zijn trouwbeukjes van Johanna Kodde-Verhage uit Biggekerke. Eén ervan droeg ze op haar bruiloft in 1937. De prachtige stof is versierd met een grote kanten rand en een bandje met glazen kraaltjes.

Vanaf ca 1925 kwam de geplooide beuk in de mode. De bovenste stofrand werd ruimer genomen en daarna geplooid met smokwerk, waarna er versieringen in deze rand aangebracht werden. Deze beukjes zie je tegenwoordig nog steeds, zowel bij de dames die de streekdracht nog dragen, als bij de klederdracht- en zanggroepen.

Werd voor bruiloften altijd gekozen voor een witte beuk, tijdens de rouw werden er zwarte beukjes, rouwbeukjes gedragen. Vaak van effen zwarte stof, als de rouw wat lichter was, dan kon daar ook een geweven streepje in zitten, en werden ze af en toe versierd met een kanten randje.

Deze vier gezusters Huibregtse dragen hier geplooide rouwbeuken die versierd zijn met een zwarte rand van kant.

De stofkeuze van de gerimpelde beukjes veranderde in de loop van de tijd van eenvoudig wit, of wit met een ruitje of streepje, naar de meest prachtig glanzende zijdes en polyamides.

Hoewel de Walcherse dracht na ca 1950 niet echt veel meer veranderde, gingen de beukjes nog steeds met de mode mee. De boerin van wie deze beukjes waren had er minstens 35! Sommige werden gedragen tijdens het dagelijkse – vuile - werk, andere waren voor in de namiddag, als het werk gedaan was en de men er wat netter uit wilde zien.

Ansichtkaart van twee dames met prachtige glanzende beukjes

Er waren natuurlijk beukjes voor de kerkgang, voor de rouw, maar ook voor feestelijke gelegenheden of om mee te pronken naar andere boerinnen! Met je beuk liet je eigen identiteit zien! De techniek om ze te versieren kwam grotendeels neer op handmatig of machinaal smokken, en vervolgens versieren met kant, band, lint, knoopjes en/of kraaltjes. Met de komst van buitenlandse vrouwen in Nederland kwam er een breder aanbod glanzende stoffen op de markt, waar menig boerenvrouw een mooi beukje van maakte!

Na het overlijden van veel vrouwen in streekdracht kwamen er grote hoeveelheden beukjes te beschikking aan o.a. klederdrachtgroepen. Zoveel zelfs, dat eens een medewerker lijdzaam verzuchtte: “oh, beukjes, daar hebben we er zo veel van, daar kan je wel een gracht mee dempen!”

Lupineke hoopt binnenkort eens zelf een beukje te gaan maken… wie weet lukt het, voorbeelden genoeg!

Nieuwe steekjes…

2012-02-08T07:40:00.007+01:00

Inmiddels ben ik op handwerkgebied voorzichtig aan een nieuw project begonnen. Nee, nog geen eigen Schoollapje, maar dat komt beslist! Zo leuk trouwens, al de leuke en interessante reacties die ik kreeg n.a.v. het gevonden Schoollapje! Ik heb een heleboel bijgeleerd over hoe de meisjes hun alfabet leerden borduren en lezen, dank hiervoor!

Helemaal lief was het borduurpakketje wat ik via de post ontving van Lies H! Zo maar een cadeautje, omdat ze het nog had liggen…

Ik kreeg een lapje borduurstramien, rode borduurzijde en patroontjes van haar toegestuurd, om zelf een eigen Schoollapje te kunnen borduren! Super bedankt Lies, wat ontzettend lief!!!

Maar nog even terugkomend op mijn gevonden lapje, het lijkt me inderdaad een erg aannemelijke veronderstelling, dat de maakster M. Coppoolse heette. De onderste letters lijken daar op te wijzen, en het is een naam die hier op het eiland, vooral in het dorp Oostkapelle, vaak voorkomt. Zeker weten doen we het natuurlijk niet, maar het klinkt heel erg logisch. Ik word steeds nieuwsgieriger… wie was Maatje (?) Coppoolse…?

En dit zijn de nieuwe steekjes, die ik tot nu toe zelf heb gemaakt op het lapje linnen, wat ik in het najaar op de handwerkbeurs kocht.

Ik vind het een schitterend patroon, het lijkt wel kantwerk… Gevonden via de schitterende borduurblog van Marijke, waar ik weer kon doorlinken op een Franstalige blog. Ook hier zag ik de meest prachtige patronen, het ene nog mooier dan het andere.

Aangezien het linnen heel erg fijn is en de steekjes navenant dus ook, doe ik alleen bij helder daglicht wat kruisjes (tja, mijn ogen zijn ook niet meer wat het geweest is, ouderdom komt… met een hoop lol… maar ook met gebreken J!)

Imbolc

2012-02-07T09:38:00.013+01:00

Het voelt wel heel bijzonder om op een dag zoals vandaag, terwijl de witte sneeuw alles bedekt, en de vorst het land in zijn wintergreep houdt, te bedenken dat op deze dag Imbolc gevierd wordt, de terugkeer van de lente...!

De Keltische volkeren vierden van oudsher hun lente- en reinigingsfeest tijdens de volle maan aan het begin van februari . De naam Imbolc betekent in het Iers ‘in de buik’, en die naam heeft zowel te maken met de lammertijd bij de ooien die rond deze periode gaan werpen, als met de vruchtbare buik van Moeder Aarde zelf. Nu we hier momenteel volop winter hebben met veel sneeuw en ijs, is het wat moeilijk voor te stellen misschien, maar het beeld van de zaden die opgeslagen in de vruchtbare aarde wachten, tot de lentewarmte ze zal doen ontkiemen, is een prachtig en hoopvol beeld..!

Met Imbolc (spreek uit Immolk) werd het land na de winter ritueel gereinigd en zo opnieuw vruchtbaar gemaakt als voorbereiding op het ploegen en zaaien. Tijdens deze ceremonie trok het hele dorp langs de akkers met poppetjes of kruizen die gevlochten waren uit het graan dat vorig jaar was geoogst.

Het symbool voor Imbolc is een amulet van geweven riet of stro, in de vorm van een kruis met een geweven vierkant in het midden en vier gelijke armen. Dit symboliseert de omwenteling van het wiel van het jaar.

De Godin Brigid trad op als beschermvrouwe van het graan. Brigid werd gezien als een archetype van de drievoudige Godin, die overigens niet alleen in Ierland en Engeland, maar overal ter wereld, in vele vormen, vereerd wordt. Maagd, Moeder en Grootmoeder zijn de drie vormen die deze universele Godin in zich draagt.

In latere tijden vereerde men St. Brigid die- naar men aanneemt- de dochter was van een Ierse druïde, die de komst van het christendom voorspelde. Zij werd non en later abdis van het klooster van Kildare in Ierland, waarna ze door het Vaticaan heilig werd verklaard. In de vorige eeuw verwierp Kerk haar heiligheid omdat er twijfels waren gerezen over haar heiligheid en zelfs over haar bestaan!

De oude Germanen hadden hun eigen vruchtbaarheidsgodin, Nerthus, of ook Herta of Aertha genaamd, waar de naam van onze planeet Aarde is afgeleid. Een beeltenis van haar werd voor een rituele reiniging naar het water van de rivier gedragen en ondergedompeld, waarna het beeld op een ossenkar rond de velden gereden werd om deze te zegenen en vruchtbaarheid te vragen.

Niet alleen in de Keltische en Germaanse streken, maar ook in het oude Rome werden in deze periode van het jaar reinigingsrituelen gehouden. De naam Februari komt van het Romeinse ‘februa’, wat zuivering betekent. De priesters van Pan renden bij deze viering, Lupercalia genaamd, gekleed in een geitenvel door de straten van de stad en sloegen de vrouwen met een roede of gesel. Deze symbolische geseling diende om de levenskrachten en vruchtbaarheid te stimuleren. Het Lupercalia feest werd rond half februari gehouden, maar later door de Christelijke Kerk naar voren geschoven zodat het op 2 februari kon versmelten met Maria Lichtmis.

Ook in het oude Schotland werd reikhalzend uitgekeken naar Imbolc. Februari was bijna altijd een schrale en bitter koude maand, deze periode werd dan ook wel de Wolfsmaand of Doodsmaand genoemd, en niet voor niets... Maar hoe koud en moeilijk deze periode ook was, toch waren er altijd wel heel kleine, maar vastberaden tekens die het begin van nieuwe leven lieten zien: lammetjes werden geboren en de koude regens lieten de eerste groene grassprietjes ontspruiten..

“The Maiden comes to bring us light!

The winter dies, and all is bright!

The frozen ground shall disappear –

And all shall sprout, for Spring is near!”

En, hoe vind je dit prachtige Imbolc-symbool! Niet van stro, maar van stof! Ik vond hem op de weblog van Carin!

Hier hangt een laatste bosje tarwe al sinds Kerstmis in de lijsterbes, voor de vogels… Ik zal er vandaag wat strootjes uithalen om er een klein Imbolckruisje van maken, voor de moestuin…!

Drieling!!! ...en over hoe het verder gaat met het zwerfkatje!

2012-02-05T09:17:00.013+01:00

Ik zit hier met tranen in mijn ogen van ontroering, want ik krijg net een mailtje dat gisterochtend rond kwart over negen de drieling is geboren, waar ik hier al eerder over schreef!

Lukas (1890 gram), Benjamin (1885 gram) en Jasmijn (2345 gram) zijn in Rotterdam, via een keizersnede, ter wereld gekomen en maken het, naar de eerste berichten zich laten aanzien, alle drie goed! Wat een vreselijk goed en gelukkig nieuws!Lieve mama en papa van Lukas, Benjamin en Jasmijn, heeeeel erg gefeliciteerd met komst van deze drie wondertjes! Ik wens jullie ontzettend veel geluk met jullie ‘spruitjes’, hoop natuurlijk dat alles goed gaat met Aurora... en dat de babietjes het heeel goed doen!!

He he, nog helemaal een beetje ontroerd door deze blijde boodschap was ik van plan om jullie vanmorgen wat meer te vertellen over ons kleine zwarte zwerfkatje! Want al is het er maar ééntje, en geen drie, ook zij heeft het leventje - van vooral Til en Donald - behoorlijk op z’n kop gezet J!

Het kleine, zwarte monstertje is inmiddels omgedoopt tot Sybil!

Voor dit poesje geen Blackie, Dropje, Zwartje, Moortje of ga zo maar door. Iets ‘aparts’ moest het worden, passend bij het poesje en ook wel een beetje bij onze andere twee poezenbeesten, vond de jongste…

En moeilijk dat we het vonden! De oudste bedacht Sirius (Blacks), van Harry Potter, maar dat is meer een naam voor een katertje. En de dierenarts vertelde toch echt dat dit een vrouwtje is…

Alle namen die ik leuk vond, vond de jongste ouderwets, en zelf kon ze het ook zo 1-2-3 niet bedenken. We bekeken alle dvd’s, boeken en aftitelingen, maar we kwamen er niet uit. En het kleintje ondertussen maar genieten van aandacht, aaitjes, brokjes en lekker warme plekjes, zo schattig! Totdat een van onze oude favoriete series voorbij kwam: ‘Fawlty Towers’, met John Cleese als hotelier Basil en zijn bazige vrouw Sybil… En yes dat was het: Sybil!

Het bezoek aan de dierenarts om ons kleine zwarte monster te laten onderzoeken verliep verder trouwens prima. Sybil blijkt ongeveer een jaar oud te zijn en kerngezond. Uiteraard volgden de onvermijdelijke antivlooien en –wormen kuur, plus entingen tegen nies-en kattenziekte - al la raison de tachtig euro! Over drie weken herhaling van de entingen…. “En oh, ja, ze is nog niet gesteriliseerd, dus als u geen nestje wil hebben mevrouw….” Toch maar snel een nieuw baantje zoeken geloof ik!

Het evenwicht tussen Doni en Tildie en de nieuwe indringster verloopt nog niet helemaal vlekkeloos, maar gaat opvallend goed. Gelukkig heeft Sybil een eigen plekje gevonden boven op een van de slaapkamers, waardoor de andere twee langzaam aan weer hun eigen vertrouwde plaatsen in de woonkamer innemen. Ook het eten is nog een spannende aangelegenheid, want Sibby zou liefst alle bakjes leegvreten, wat geen goed idee is, zowel voor haar als voor de andere twee… Dus nog even wisselen met bakjes, deuren dicht, ene kat hier en andere kat daar, en alles wat niet opgegeten is wegzetten op een Sybilbestendig plekje…!

Kortom: alles prima hier! En... wat ben ik superblij dat de drieling veilig en gezond ter wereld is gekomen!

(...en dat we Sybil een lekker fijn en warm huis hebben kunnen geven :)!!!

Fijne zondag allemaal,

Onaardse schoonheid op ’t Walchers Land…

2012-02-04T10:49:00.016+01:00

Eíndelijk dan echt winter hier op ons eiland! Als laatste in ons kikkerlandje kwamen wij aan de beurt…! De mist die vanmorgen vroeg laag over het land hing, liet een onaardse schoonheid zien! Alsof je in een sprookje liep… Het knerpen van de sneeuw onder je voeten, de intense stilte… het was een haast mystieke ervaring…

Voor wie er nog op uit moet: een veilige reis. Voor wie alleen maar hoeft te genieten: geniet ze! Fijn weekend en

Breimiddag op Schouwen

2012-02-03T08:02:00.013+01:00

Op Schouwen-Duiveland - twee eilanden boven het onze - middenin de prachtige polders vlak bij Ouwerkerk, woont Alet.

Een duizendpoot op handwerkgebied, met haar eigen handwerkwinkeltje-aan-huis, genaamd ‘Wol en zo…’

Het leek me erg leuk om er eens een kijkje te nemen! Bovendien bofte ik, want er werd een breimiddag georganiseerd! Twee vliegen in één klap dus!

Alet heeft zó ongelofelijk veel in huis dat je van de ene verbazing in de andere valt!

Ik wed dat we meer dan de helft van alle wol, garen, boeken enz niet konden zien. Veel stond ingepakt en er was gewoonweg zó ontzettend véééél van alles! Wat ik vooral fijn vond was dat bijna alle wol pure wolcombinaties waren met haast geen 'synthetische toevoegingen'!

Uiteraard bleef er toch nog wat aan de strijkstok hangen: een streng prachtige blauw-groene wol voor een sjaaltje. Ik had nog een restantje blauw-groene sokkenwol dat er mooi mee combineerde.

Marianne, een van de creatievelingen die ik al eerder had ontmoet, was een ribbelsjaaltje in twee kleuren aan het breien, ‘Baktus’ genaamd, wat ik erg schattig vond. Nu weet ik wel, dat ik langzaamaan wat ouder ;) aan het worden ben, maar toen ik het patroontje afgelopen week wilde opslaan in mijn breimap op de computer…. kwam ik het nóg keer tegen J! Oeps, had het dus al eerder een leuk sjaaltje gevonden blijkbaar… vergeten!

Inmiddels was iedereen lekker aan de slag met diverse breiprojecten, grote pot thee er bij, en er scheen een heerlijk zonnetje door de ramen. Wat kan het leven toch relaxed zijn!

Nee, af is mijn sjaal nog niet af, dit zijn de eerste ribbeltjes op de pennen…!

En er staan nog meer leuke activiteiten op het programma de komende maanden bij Alet! Ik zou wel aan alles wel mee willen doen ;)! Voorlopig maar eerst eens lekker verder breien aan mijn sjaaltje, doorpitten aan de quilt en ik ben ook weer aan het borduren gegaan! En… binnenkort begint het werk in mijn moestuin ook weer J! Ik kijk er nu al naar uit!

Maria Lichtmis

2012-02-02T08:18:00.015+01:00

Buiten wordt het langzaamaan steeds weer langer licht. Vooral tijdens het koken merk ik dat nu duidelijk, heerlijk! De knoppen in de struiken, die afgelopen tijd al fors aan het zwellen waren, blijven echter nog steeds gesloten… De sneeuwklokjes in de voortuin bloeien inmiddels, en laten hun witte klokjes zachtjes tingelen. De eerste lammetjes zijn geboren in de stallen, ik zag ze een paar weken geleden al… En net, als je de lente bijna voelt komen, is het ineens toch weer, echt winter, met nachtvorst, een venijnig koude noordoosten-wind en af en toe een winters bui.

Twee Februari is de dag van Maria Lichtmis. Op Vrijescholen en in de Katholieke Kerk wordt aandacht geschonken aan dit laatste Lichtfeest in de cyclus van de Kersttijd, die vanaf Sint Maarten begon.

Een van de tastbare rituelen om hier vorm aan te geven is om drijfkaarsjes te maken van alle restjes en stompjes kaarsen die overgebleven zijn uit deze donkere tijd. Zo sluiten we de wintertijd af om langzaam weer te kunnen genieten van het toenemende zonnelicht!

Drijfkaarsjes zijn een klein en mooi symbool voor al het licht wat in de afgelopen periode ontstoken werd, in en buiten onszelf!

Maar, waar komt Maria Lichtmis eigenlijk vandaan?

Volgens de Joodse traditie ondergaan vrouwen 40 dagen na hun bevalling een reiningsritueel, waarna ze weer aan het dagelijks leven mogen deelnemen. Ook tonen ze dan hun kind voor het eerst in de tempel. Volgens de Christelijke Kerk was de datum waarop Maria deze reinigingsriten zou hebben ondergaan na de geboorte van Jezus, 2 februari. Deze gebeurtenis wordt sinds de komst van het Christendom als Maria Lichtmis gevierd.. Precies in dezelfde periode, waarin voorchristelijke culturen hun eigen vruchtbaarheidsgodinnen vereerden en reinigingsrituelen uitvoerden…

Toen het Christelijke geloof de oude natuurgeloven overnam ging de verering van Godinnen van Moeder Aarde, zoals Nerthus en Brigid, over in de Mariaverering, en werd Maria het symbool van alle Godinnen. Mooi om te zien dat Maria Lichtmis, het zuiveringsfeest ter ere van Maria, min of meer samenvalt met de oude reinigings-en vruchtbaarheidsfeesten, zoals het Keltische Imbolc. Dit Keltische lentefeest valt dit jaar op 7 februari 2012, met volle maan (op díe dag hierover meer).

In de Middeleeuwen was 2 februari, ook wel Maria Reiniging genoemd, vooral een lichtfeest, waarbij in de kerk kaarsen werden gewijd en aangestoken. Deze brandende kaarsen werden in processie in en rond de kerk gedragen. Na de processie werden ze mee naar huis genomen en werd met het kaarsvet een kruis aangebracht boven de deuren van huis en stallen, zodat deze een heel jaar lang beschermd zouden zijn. Je hoort dit nog terug in de namen van Maria Lichtmis in onze buurlanden: de Engelse naam is Chandlemas, de Franse Chandeleur, de Zweedse Kyndelmisse.

Maria Lichtmis in de Santa Maria Maggiore, Rome (foto Lidy Peters)

De bloemen die bij uitstek horen bij Maria Lichtmis zijn sneeuwklokjes. Zij zijn de voorbode van de naderende lente. Hun witte kleur staat voor zuiverheid en symboliseren de rituele reiniging van Maria. De tere witte bloempjes worden gezien als teken van hoop en moed in barre omstandigheden. Mooi om met Maria Lichtmis wat sneeuwklokjes binnen in een vaasje te zetten…

…of een sneeuwklokjeskindje van vilt te maken!

Het patroontje van dit viltpopje komt uit het boekje: "Een heel jaar rond", van Mieke Stender-Eijssen.

Het rituele van de 'reiniging' kun je niet alleen in symbolische zin, maar ook in praktische zin terug zien in het gebruik om voor Pasen een voorjaarsschoonmaak te houden! Ook al zijn er tegenwoordig steeds minder vrouwen, die dit volgens oud gebruik doen, toch is het echt iets wat bij deze tijd van het jaar past. Maar ook weer alles flink opruimen, kasten uitpluizen, kleding die niet meer past weggeven, en ga zo maar door, hoort helemaal bij deze voorjaarstijd! Heerlijk! Zelfs al sneeuwt en vriest het ineens weer…!

Verrassing!!

2012-01-31T10:09:00.008+01:00

Het leven kan toch vol verrassingen zitten… Op maandagmorgen ga ik altijd een klein uurtje naar pianoles, bij een lieve juf in een dorp verderop. Een mooi ritje op de fiets van ongeveer 20 minuten. Maar, ben je wel eens naar pianoles gegaan en met een kat terug gekomen?

Nee? Nou, mij overkwam het gisteren!

Dit kleine zwarte monster is een week of zes geleden samen met een gecyperde kat, gedropt in de tuin van vrienden van ons. Die ze wel wat eten gaven, en warme plekjes om de koude nachten door te brengen, maar ze zelf niet in huis konden nemen.

Dus toen ik gisteren na mijn pianoles bij ze langsfietste, en even binnen wipte, vroegen ze, of ik toevallig geen kat wou adopteren…! Want deze twee zwervertjes hadden dringend behoefte aan een warm tehuis!! Ik hoefde er niet heel erg lang over na te denken. Besloot nog diezelfde middag dat in ieder geval één katje welkom was, en heb vervolgens het zwartje opgehaald…

… die alleen maar eten en aaitjes wou… zo zielig! Ze viel op de brokjes aan, niet normaal meer!

Liep verder constant achter me aan, kopjes gevend en spinnend… tot ze uiteindelijk op de bank ging liggen voor een slaapje, moe van alle belevenissen…!

Vannacht heeft ze in de woonkamer doorgebracht, en gelukkig is ze zindelijk, dus dat ging prima zo. Vanmiddag ga ik even met haar naar de dierenarts voor een check-up… zowel voor haar, als voor onze andere twee poezenbeesten.

Die deze actie trouwens heel wat minder geslaagd vinden…!! Tildie is tot diep in haar wezen beledigd door de aanwezigheid van dit kleine zwarte monster, en probeert dit goed duidelijk te maken door af en toe eens flink te blazen en grauwen. Donald kijkt het voorzichtig aan, snuffelt eens wat, en loopt dan met een grote boog om het kleintje heen.

So far so good…! Het voelt goed om dit kleine katje een warm tehuis te geven! Tenslotte, waar plek voor twee, is ook voor drie! Maar vier is toch wel erg veel, dus moet ik nog wel steeds denken aan het andere zwerfkatje… dat nu hopelijk een warm plekje in de schuur van B heeft…

Dus… als je nog een goede daad wil doen? Laat het me maar weten!

Nu alleen nog een leuk naam verzinnen… we weten al wel een leuke naam voor een katertje, maar zo te zien is dit een poesje, dus… zoeken we nog even verder!

Steekjes van toen…

2012-01-30T10:07:00.009+01:00

De stekenlapjes die meisjes vroeger moesten borduren zijn bijzondere handwerk-monumentjes van voorbije tijden… Ook in onze familie zijn er een paar van deze lapjes die gekoesterd worden.

Dit mooie lapje is gemaakt in 1922 door Zoetje Steijn, de zuster van mijn oma, toen ze tien jaar oud was.

Aan dezelfde muur hangt ook dit schattige letterlapje.

Een iets modernere variant is geborduurd door mijn tante. Hier geen jaartal, maar het is ongeveer gemaakt in 1956/1957, toen zij negen à tien jaar oud was. Is het geen schatje?

En om heel eerlijk te zijn, eigenlijk ben ik altijd een beetje jaloers op mensen, bij wie deze tastbare herinneringen uit hun familieverleden bewaard zijn. En vond ik het bovendien jammer, dat ik zelf nooit zo’n lapje heb mogen borduren - of kon erven van mijn moeder! Ik heb wel eens gelezen, dat het borduurlinnen voor deze lapjes nog gewoon te bestellen is, wie weet, ga ik dat alsnog wel eens doen!

Maar nu heb ik toch een geweldige vondst gedaan! In de 2^e hands loods vond ik een echt, oud stekenlapje! Wat gefrommeld en smoezelig, en bovendien niet afgemaakt. Lupineke was als een kind zo blij en kon dit lapje natuurlijk niet laten liggen!

Het is naar mijn idee wel een raadselachtig lapje. Eerst dat bijzondere, door elkaar gehusselde alfabet. Het ‘echte’ ABC komt pas na de cijfers. Ook de onderste regel met letters (moet dit een jaartal gaan worden?) roepen bij mij behoorlijk wat vragen op! En waarom dan ineens blauwe borduurgaren?

Wie kan me meer vertellen over dit lapje?

En nog een overpeinzing: zal ik dit lapje zelf afborduren, of niet? Wat vinden jullie?

Fruittoetje uit de oven!

2012-01-29T11:31:00.008+01:00

Wat maak je van drie plakjes bladerdeeg (over van een hartige taart) en drie overrijpe peertjes?

Precies: een fruittoetje uit de oven! Niks spectaculairs, maar leuk en lekker genoeg voor in het weekend!

Benodigdheden (voor drie personen):

· per persoon een ovenschaaltje en een plakje bladerdeeg
· 3 rijpe peertjes
· 1 appel
· 1 banaan
· kaneel en vanillepoeder
· vijgenjam ( evt. zonder suiker van het merk St. Dalfour, verkrijgbaar bij Jumbo)
halve citroen

Werkwijze:

Vet de schaaltjes in met een beetje boter

Ontdooi de plakjes bladerdeeg en rol ze per stuk uit op een met bloem bestoven werkblad tot ze elk in een ovenschaaltje passen

Prik met een vork gaatjes in de bodem van het bladerdeeg

Schil en snijdt de peertjes, appel en banaan in kleine stukjes

Meng het fruit in een bakje en bestrooi met kaneel, vanillepoeder en wat citroensap

Vul de ovenschaaltjes met het fruit

Doe hier een dot vijgenjam overheen

Dan ca 25 minuten in een voorverwarmde oven op ca 210˚C

En... smullen maar! Superlekker, superzoet, en zonder suiker!

Fijne zondag!

Astrid Lindgren

2012-01-28T10:22:00.023+01:00

Op 28 januari 2002, vandaag precies tien jaar geleden, overleed in Stockholm de beroemde Zweedse schrijfster Astrid Lindgren. Na een lang en creatief leven kwam er op 94-jarige leeftijd een einde aan het leven van een bijzondere en zeer levenslustige vrouw.

Astrid Lindgren is vooral wereldberoemd geworden als geestelijk moeder van Pippi Langkous.

Wie is niet opgegroeid met de verhalen en films van Pippi! Astrid Lindgren verzon de verhalen over Pippi ter plekke aan het bed van haar dochtertje Karin van zeven, die destijds longontsteking had. De zieke Karin vroeg haar moeder of ze iets over Pippi Langkous wilde vertellen, een naam die ze spontaan verzon…

Drie jaar later schreef Astrid Lindgren de verhaaltjes op, als cadeautje voor Karins tiende verjaardag. De eerste uitgeverij die Astrid Lindgren aanschreef om de verhalen over Pippi te publiceren, stuurde haar manuscript terug… Niet lang daarna won ze een prijs in een Kinderboekenwedstrijd en werd haar boek alsnog gepubliceerd.

Inger Nilsson en Astrid Lindgren

Ook de boeken van Michiel van de Hazelhoeve zijn in Nederland bekend geworden, niet in de laatste plaats door de geweldige verfilming.

Wie herinnert zich niet het blonde, ondeugende jongentje Emil, die zichzelf telkens opnieuw opsluit in zijn timmerschuurtje om houtpoppetjes te snijden om op deze manier zijn boze vader te ontlopen? De verhalen van Michiel en zijn kleine zusje Ida, knecht Alfred en de driftige vader zijn ook vandaag de dag nog steeds geweldig leuk!

Astrid Lindgrens verhalen vallen op door de enorme geestkracht waarmee ze haar hoofdpersonen neerzet. Je kunt aan alles merken, dat Astrid Lindgren dol was op kinderen. Eigenlijk is zij heel haar leven zelf kind gebleven. Dit merk je het beste in de boeken van Pippi, die eigenlijk een heel onaangepast en excentriek persoontje is. Maar ook de kwetsbaarheid van Pippi is voelbaar, waardoor je des te meer van haar gaat houden…! De mensen die Astrid kenden, vertellen dat zij tot aan haar dood toe het kind in zichzelf had behouden en kon genieten van het leven met kinderlijke spontaniteit…

Bijzonder was, dat Astrid Lindgren in een aantal van haar kinderboeken schreef over verdriet, het kwaad en de dood. Zeker voor de tijd waarin zij haar boeken schreef was dit vernieuwend en controversieel. “Dood en verdriet zijn aanwezig in het leven, en kinderen kunnen daar op - hun eigen niveau - heel goed mee omgaan”, aldus de schrijfster. De boeken: ‘De gebroeders Leeuwenhart’ en ook ‘De Rode Vogel’ gaan o.a. over deze thema’s. Hierdoor werden deze boeken niet overal altijd even goed ontvangen, en werd gezegd dat Astrid in deze boeken de dood idealiseerde...

De meeste boeken van Astrid Lindgren spelen zich af op het Zweedse platteland, de plek waar zij zich als kind enorm gelukkig voelde.

Astrid Lindgren heeft een zeer groot aantal boeken op haar naam staan, waarvan de meeste ook in het Nederlands vertaald zijn.

Zij heeft veel nationale en internationale prijzen mogen ontvangen, o.a. de Hans Christian Andersen-medaille, de Vredesprijs van de Duitse Boekhandel, de Grote Gouden Medaille van de Zweedse Academie, de Tolstojmedaille en de Right Livelihood Award. In 1997 werd ze “Zweed van het jaar”. Zweden was en is nog steeds erg trots op haar, en… terecht!

Behalve Pippi, Bolderburen en Zeekraai is er nog een boekje van Astrid Lindgren, wat mijn hart gestolen heeft!

Dit is het verhaaltje over een kleine, zorgzame kabouter die voor de boerderij en de dieren zorgt tijdens de koude winternacht. Het is zo puur, lieflijk en oprecht, dat ik er altijd weer door geraakt wordt… De prachtige illustraties van Harald Wiberg helpen hier natuurlijk ook aan mee!

Het is mede de kracht van Astrids schrijverschap die dit prentenboekje tot één van de meest geliefde maakt!

Het tweede deeltje heet: Tomte en de vos. Wederom een lief verhaal met schitterende prenten.

Het laatste boek wat van Astrid Lindgren in Nederland uitkwam, is Verhalenreis. Hierin wordt je aan de hand van prenten van Marit Törnqvist, in combinatie met teksten van Astrid Lindgren, meegenomen door het museum Junibacken in Stockholm.

Junibacken is het kinderboekenmuseum van Astrid Lindgren. De originele tekeningen die Marit Törnqvist in samenwerking met Astrid Lindgren maakte, zijn hier als enorme decors neergezet, en zo kun je als bezoeker een echte treinreis maken door al Astrids boeken.

De bij het boek geleverde cd bevat de tekst zoals die ook te beluisteren is voor de Nederlandse bezoekers aan het museum. Dit zou de laatste tekst worden, die Astrid Lindgren schreef…

Voor mijn dochter...

2012-01-26T09:22:00.005+01:00

NB Klik op de foto voor een grotere afbeelding.

Haagse Dames

2012-01-25T08:40:00.006+01:00

Afgelopen zondag kreeg Lupineke hoog bezoek. Uit Den Haag nog wel…! Met een prachtige mand narcissen en Haagse broodjes kwamen ze het hele eind vanuit de Randstad naar het verre Zeeland gereden…!

De Twee Haagse Dames, die al langere tijd een gezellig blogcontact onderhielden met ondergetekende, kwamen eens controleren of het allemaal wel waar was wat die Lupineke in haar blog schreef! (Dus werd het huis vooraf flink gepoetst, de kids geïnstrueerd en waren de katten aan een kleine cursus “hoe behaag je Haagse Dames’ onderworpen, dat snap je wel!)

En natuurlijk waren het heeeele aardige en leuke en gezellige en lieve Haagse Dames! Genoten we van eindeloze gesprekken, heerlijk uitwaaien in Veere en gezellig samen steekjes doen!

Lunchten we pas om half vier (omdat we nog zo vol zaten van de koffie en taart ;), bekeken we foto’s van elkaars kinderen en raakten we niet uitgepraat!!

Lieve Petra en Josee, het was een superleuke dag! Gezellig dat jullie er waren!

Hulptroepen

2012-01-24T09:00:00.006+01:00

Tijdens het doorpitten van de rood-witte quilt komt Mathilde me regelmatig helpen. Gelukkig maar, want het is een hele klus!

Tildie is mijn trouwste hulp, zij kruipt, als het even kan, liefst zo dicht mogelijk bij me op de quilt! Ze geeuwt eens wat, fluistert wat tips in mijn oor en wijst af en toe de plekjes aan, die ik niet mag vergeten!

Maar nu laat ook Donald merken, dat hij deze deken wel interessant en lekker zacht vindt! En dat is toch redelijk bijzonder! Normaal heeft hij zijn vaste route, plekjes en dagindeling. Daar voelt deze voormalige zwerver zich altijd het fijnst bij… Wijzigingen in dit ‘menu’ worden niet erg gewaardeerd!

Maar kijk nu toch!

Ineens verliet hij zijn vaste plekje voor de kachel en heel behoedzaam kroop hij op de deken… nog eens snuffelen, daarna zijn achterste laten zakken, en tot onze grote verbazing ging hij er heerlijk op liggen!

Okee, dat is duidelijk dus! Quilt goedgekeurd door Donald! Nog een helper er bij! Wat zal het nu snel gaan met doorpitten J!

Lammertijd…

2012-01-22T20:12:00.014+01:00

Sinds mijn spinavonturen aanvang hebben genomen, ben ik druk aan het rondkijken waar en hoe ik aan fijne schapenwol kan komen. Al lopend met vriendin Anke in de heerlijke vrieskou vorige week (yes, eindelijk!!) kwamen we op een doodlopend weggetje langs een grote stal. We hoorden geblaat, en besloten even een kijkje nemen… En jawel, we hadden het goed gehoord, hier stonden hoopjes schapen! En helemaal schattig, ook al kleine lammetjes…! Over schapenwol gesproken ;)!

Vol verwondering hebben we eventjes kunnen genieten van deze hele speciale sfeer bij de stal.

Helaas mochten we niet naar binnen, omdat er momenteel een ernstig virus rondwaard bij een aantal schapenhouderijen, het Schmallenbergvirus. Dit virus is 18 november 2011 ontdekt in het Duitse dorpje Schmallenberg, en begin december ook bij Nederlands vee. Naast de besmetting bij koeien, bleek het ook schapen te treffen: het veroorzaakt misvormde lammeren.

Tot nu toe zijn alle lammeren bij deze schapenhouder gezond en wel, al worden er wel onderzoeken naar het virus gedaan. Het idyllische plaatje waar wij zo van genoten, is voor deze man, die met hart en ziel verbonden is aan zijn schapen, een heel spannende tijd!

Eind februari is er, als alles goed gaat natuurlijk, een Open Staldag, waarbij belangstellenden de lammetjes mogen komen bewonderen.

Super, dat wij toch alvast heel even konden genieten van deze gezonde lammetjes! En ik hoop, dat ook bij alle andere schapenhouders hun lammetjes gezond en virusvrij ter wereld mogen komen!

Dol op wol!

2012-01-21T09:04:00.011+01:00

Dacht ik altijd, dat ik een van de weinige schapenwol-liefhebbers was hier in de regio, nou, echt niet dus! Van een aantal mensen weet ik wel, dat ze graag breien, af en toe spinnen, en met enige regelmaat zelf hun wol verven. Maar dat er hier in de buurt zoveel wol-enthousiastelingen zijn, is voor mij een aangename ontdekking!

Afgelopen woensdagmiddag was ik door Riet uitgenodigd voor een bijeenkomst van de Spingroep Walcheren/Zuid-Noord Beveland. Hoe ik haar blog op het spoor was gekomen weet ik niet meer, maar naar aanleiding van haar blog hadden we een aantal keer heel gezellig gemaild. Met mijn mislukte ‘spinavontuur’ van afgelopen zomer nog in gedachten, wilde Riet mij wel op weg helpen, en was ik van harte welkom op hun maandelijkse bijeenkomst.

De middag begon met een kruip- en sluiptocht op mijn koude donkere zolder J, waar ik mijn spinnenwiel diep weggestopt had… met het idee dat ik toch nooit meer zou gaan spinnen! Mijn arme spinnenwiel was bijna veranderd in een spinnenweb, maar dat mocht de pret niet drukken! Tasje met hulpstukken mee, bloemetje voor Riet, en op naar de spindames!

En, wat een heerlijke middag was het! Er waren een stuk of tien vrouwen, allemaal superactief in spinnen, verven en breien!

Foto Riet Andreas

De meeste gingen ook daadwerkelijk met het spinnenwiel aan de slag en een aantal waren bezig aan werkstukken van zelfgesponnen (en soms ook gekochte) wol. Ik heb met studie zitten kijken naar een bijzondere ‘twee-trapper’, en ook was er een elektrisch spinnenwiel, had ik nog ook nooit eerder gezien!

Ook gingen er prachtige werkstukken rond, werden er patronen uitgewisseld en kwamen er tips en anekdotes voorbij…! Ik was zeer onder de indruk van de creativiteit en moeilijkheidsgraad van wat deze dames maken! Leuk is ook de diversiteit van hun creaties, zo zag ik bijv. Noors inbreiwerk, grove baretten, diverse sjaals en omslagdoeken in kantwerk, een hele serie popjes, spiraalsokken, een gebreide jurk met bijpassend baret en… genoeg ander moois!

Opvallend detail: bijna iedereen droeg zelfgebreide kleding, van een schitterend handgeverfd rood bolerootje, tot een donkergrijs lang kabelvest; een met walnoten geverfde bruine twinset en een heel mooi geel/zwart gemeleerd wijd vest (geverfd met solidago!)… Zat ik daar in mijn gekochte Didi-vestje ;)!

Foto Riet Andreas

Gelukkig werd mijn spinnenwiel door vakkundige handen nagekeken en ingevet door Hetty, en daarna werd ik geweldig op weg geholpen door mijn buurvrouw Sanny, die zelf bezig was met het spinnen van roze wol (zelf geverfd met cochenille).

Er stonden allerlei leuke mandjes met werkstukken op de grond; het zag er inspirerend uit!

En of er ook nog wat uit mijn eigen handen is gekomen? Jazeker, ik ben heerlijk aan het spinnen geweest, het ging supergoed! Tot mijn eigen verrassing heb ik toch zeker een half klosje met verschillende kleurtjes en soorten wol gesponnen, vooral om het weer wat ‘in de vingers’ te krijgen.

Het leukste vond ik, dat ik er weer zo blij van werd! Toen ik thuis kwam voelde ik me zowel heel relaxed als actief, iets wat ik me weer herinnerde uit de periode toen ik vaker spon. Het doet iets met je, het spinnen… de pure wol geeft het gevoel dat je met iets heel wezenlijks bezig bent… !

En: natuurlijk de aardige en inspirerende dames niet te vergeten, die voor deze gezellige middag zorgden!

Met dank aan Riet voor haar lieve uitnodiging! En: mijn spinnenwiel staat nu weer in de woonkamer, en dit keer echt niet voor de sier!

De Tassen van Margot!

2012-01-19T08:41:00.009+01:00

Jaaa! Ik heb er één! En echte, originele Tas van Margot! En ik ben er superblij mee!!

Hij is mooi, handig, groot en: zelfgemaakt! Origineel handgemaakt design van Zeeuwse Bodem!

Voor diegene, die de Tassen van Margot nog niet kennen, neem ik jullie vandaag graag mee naar het lieflijke stadje Veere…

… want hier woont en werkt Margot. Elke woensdagmiddag kruipt zij achter de naaimachine, en werkt ze hard aan haar uitgebreide collectie zelfgemaakte tassen! Niks vrije middag, niks afspreken met vriendinnen…!

Uit vele stofjes kiest ze gezellige combinaties en daarna begint het knippen, spelden (!) en naaien.

Een hele klus, maar Margot weet er weg mee! Soms maakt ze wel acht tassen op één middag…!

Margot maakt verschillende modellen tassen, van een relaxte body bag tot een grote boodschappen- of strandtas.

Je kunt Margots Tassen bekijken op de site van “Opgeven is geen optie” en een bestelling plaatsen kan via Margots mail.

Margot is een leuke, levenslustige jonge meid twaalf. Ze heeft zichzelf ten doel gesteld om 1000 euro verdienen met de verkoop van haar tassen. Ook laat zij zich met haar familie sponsoren om al fietsend de Alp d’uez te beklimmen. Dit alles om geld in te zamelen voor de Kankerbestrijding. En, dit doet ze niet voor niets… !

Wil je ook een originele, zelf ontworpen en -gemaakte Tas van Margot? Kijk dan op deze link ! Jouw geld gaat dan naar een supergoed doel, en je steunt Margot’s actie! Het aanbod tassen varieert per week, dus heb je belangstelling, dan is even een mailtje naar Margot wel zo handig!

Ik vind Margot een kanjer! En… ben superblij met mijn mooie tas!

Het meisje met de parel…

2012-01-17T08:39:00.017+01:00

Ome Arie was een kunstzinnig man. Als beroep was hij orgelbouwer, ik geloof niet, dat dit nu nog bestaat. In zijn vrije tijd schilderde hij en timmerde hij meubelen, die hij daarna versierde met ingelegd hout, een enorm precies werk. Als ik als jong meisje bij hem en tante Truus in Utrecht kwam logeren, zat hij meestal in het berghok onderin hun flat te werken, alleen met koffie- en etenstijd kwam hij dan naar boven. Behalve in de winter, dan was het beneden te koud en schilderde hij in de achterkamer, tussen de eettafel en het opklapbed…

De oude meesters waren zijn favoriete onderwerp. Hun flat hing dan ook vol met stillevens en landschappen…

Daar, bij mijn geliefde oom en tante, inmiddels al weer jaren overleden, heb ik kennis gemaakt met een schilderij wat ik nog steeds het allermooiste vind: het meisje met de parel. Wat ik later pas begreep, toen ik wat ouder werd, was dat het wel door mijn oom geschilderd was, maar niet ‘van hem’ was… de oorspronkelijke schilder was Johannes Vermeer.

‘Het meisje’ hing in de gang, vlak naast de voordeur, en altijd als ik bij mijn oom en tante binnen kwam keek ze me aan… Het schilderij intrigeerde me: ik vond het prachtig, de kleuren, de manier waarop ze keek… het was zo anders dan alle schilderijen die ik tot dan toe gezien had (dat waren er niet zo heel veel overigens!).

Toen ik deze zomer een paar dagen naar Den Haag en Delft ging, greep ik mijn kans aan om ‘het meisje’ eindelijk in het echt te gaan bewonderen. In het prachtige Mauritshuis heb ik haar dan eindelijk gezien, dringend tussen een grote groep Japanners. Want ik was uiteraard niet de enige bewonderaarster! ‘Het meisje’ intrigeert velen, net als de Mona Lisa… Wie was ze, waarom deze bijzondere pose, blik, houding? Vragen genoeg, die onbeantwoord blijven…

Natuurlijk heb ik het boek van Tracy Chevallier verslonden. De interpretatie van de schrijfster is heel aannemelijk en makkelijk te aanvaarden. De film ‘Girl with the pearl earring’ is één van mijn favorieten! Bijzonder vind ik de vertolkingen van Scarlett Johanssen als Griet en Colin Firth als Johannes Vermeer. Het zijn prachtige beelden in de vorm van de levend schilderij, die het verhaal echt laten leven.

Omdat dit alles zich afspeelt in het mooie Delft, verheugde ik me er op ook deze stad te bezoeken en een indruk te krijgen van de wereld van Vermeer. En wat is Delft charmant, en leuk!

Natuurlijk veel aandacht voor het Delfts Blauw…

…en veel informatie over Johannes Vermeer in het Vermeer Centrum Delft. Hier vond ik nog meer vrouwen van Vermeer, hoewel niet de originele versies.

En wat is Delft mooi! Ik heb er genoten!

En niet alleen ‘het meisje met de Parel’, maar ook Oom Arie was op deze boeiende dag veel in mijn gedachten. Dankzij zijn talent en passie voor schilderen wist hij mij als jong meisje nieuwsgierig te maken naar de oude meesters, iets waar ik hem nog altijd dankbaar voor ben!

Fijne dag, Lupineke

Rondje Bolwerk...

2012-01-15T21:43:00.013+01:00

Lekker een rondje over het Bolwerk gelopen vanmorgen vroeg…

Het was zo heerlijk stil… Enkel wat mensen die al vroeg hun hond uitlieten… een puffende jogger… (was ik even blij, dat dát mijn goede voornemen niet was ;))

Zomaar wat onverwachte ontdekkingen…

Ondanks de prikkelende frisheid van de eerste nachtvorst, leek het net lente met de zon en kwetterende vogeltjes...

Via de jachthaven weer terug naar huis; de koffie riep en mijn rug vond het wel welletjes

...waar de kinderen nog sliepen en de katten wachtten tot ik de houtkachel aan zou doen,

en waar mijn rood-witte lappendeken al klaar lag om doorgepit te gaan worden J!

Liefs van Lupineke

Bye bye, love...

2012-01-14T15:41:00.007+01:00

…zo, en nu een bakkie ‘Troost’!!

't Is altijd weer even wennen zonder... :(

Gelukkig komen mijn vrienden vanavond kaasfonduen! Lief he, van ze!

Fijn weekend allemaal!

In weer en wind…!

2012-01-13T20:19:00.006+01:00

Je had me gisteren moeten zien, zeulend door de krachtige westenwind en ploeterend door de modder… Lappendeken in mijn armen, fototoestel in de aanslag. Want ik had bedacht, dat de lappendeken voor Koen ( die nu eindelijk klaar is!!!) wel een bijzonder plekje verdiende om gefotografeerd te worden!

Bij Supergoof zag ik dat zij één van haar quilts gefotografeerd had bij een Oer-Nederlands bruggetje, en dat leek me ook wel wat! Leuker in ieder geval dan saai op de bank…

Met mijn autootje scheurde ik over allerlei B-weggetjes, op zoek naar een mooi plekje! Vond ik een mooi hek, waaide de wind precies verkeerd, zodat de deken alle kanten op wapperde… Dus hup, deken weer bij elkaar geraapt, terug door de slik naar de auto, op zoek naar een ander plekje!

Vond ik een hek aan de goede kant van de wind, stond er weer zo’n lelijke windmolen op de achtergrond… ook niet goed! Wederom een terugtrekkende beweging… sop sop daar ging ik weer door de blubber!

Toen ik dan eíndelijk een goed hek gevonden had, ging de zon, die net even door de wolken gepiept had, spontaan weer weg… tja, wat nu?

Ik moest gewoon heel hard om mezelf lachen terwijl ik daar in de harde wind stond te ploeteren!! Toch maar een foto gemaakt, met – als je heel goed kijkt – de Middelburgse Lange Jan op de achtergrond. Tja, het leven gaat niet over rozen J!

Ik kreeg zelfs meewarige blikken van enkele fietsers, die nog eens achterom keken en zich duidelijk afvroegen, wat dat rare mens met die deken aan het doen was…!

Maar: de foto is gemaakt, en de lappendeken ligt inmiddels te pronken op het bed van Zoonlief! Hij heeft er héérlijk onder geslapen, zei zelfs, in dagen niet zo lekker! Precies, komt natuurlijk enkel en alleen door die deken!!

Lieve groet Lupineke

Kersttrui voor Krisztian

2012-01-12T08:52:00.006+01:00

Van Frouke uit Groningen ontving ik een heel lieve en bijzondere mail. Zij is de vrouw, die het initiatief genomen heeft om de kersttruien-actie te organiseren voor de kinderen uit het Hongaarse dorp Bódvalenke, waar ik hier al eerder over schreef.

En wat vond ik het ontroerend, om al die foto’s te zien, die zij bijgesloten had! Eindeloos veel kinderen, allemaal van die mooie, donkere koppies, blij en/of verlegen in een nieuwe, zelfgebreide (of –gemaakte) trui!

Hier de foto van Krisztian, in de trui die we voor hem gekocht hadden bij de handwerkdames van Terre des Hommes in Middelburg. Is het geen snoepie?

Frouke schreef:

"De volgende ochtend kwamen de moeders met de kleintjes, de andere kinderen waren grotendeels naar school. Druk en vol werd het in het kleine kantoortje, en de meeste kinderen kregen hun trui direct aan. Sommige zijn wat aan de grote kant, een enkeling wat krap (niet meer dan 1 of 2 hoor...). Te groot is niet erg, daar kunnen ze nog in groeien. De krappen kunnen waarschijnlijk nog onderling geruild worden. Dat is ook met Eszter (coördinator) afgesproken. Komt helemaal goed. Dat is natuurlijk het probleem als je niet de exacte maten hebt van alle kinderen individueel. Iedereen vond het gewoon geweldig, en aan de hier bijgesloten foto's kun je dat ook wel zien, het was echt een feestochtend!

Van alle truien een foto kan ik nog steeds niet garanderen, maar ik hoop dat iedereen van me aan wil nemen dat deze actie zeer geslaagd is, dankzij de inzet van zo veel breisters!

Ik stuur hierbij dus een kleine selectie om een idee te geven van de blije koppies en de eens even niet treurig ogende mama's.

De vrouwen van het dorp vonden het fantastisch en ook bijna ongelofelijk dat volledig onbekende vrouwen in een ver land voor hun volledig onbekende kind een trui hadden gebreid. Een paar kinderen krijgen hem later, want in die gezinnen heersen mazelen, dus die waren niet present. Komt allemaal in orde!

Misschien fijn om te weten: door m'n actie hebben we contact kunnen leggen met een NL Stichting (de Poorters van Naarden) die al jarenlang bezig zijn met hulptransporten naar dit soort arme dorpen in Hongarije en niet alleen met 'consumptiegoederen', maar ook met zaken die structureel verandering brengen. Door ons contact en onze verhalen staan Bodvalenke nu ook op hun lijst! Dat betekent, dat Eddy inmiddels voor 40 gezinnen ook pakketten met groentenzaden meegenomen heeft, bekostigd door de Stichting. Dit zijn speciale pakketten (van Mercyseeds) waarin alles zit waar een gezin een jaar lang groenten van kan eten. Helemaal gericht op dit deel van Europa, met aanwijzingen in de taal van het betreffende land (van Polen tot Bulgarije), een zaaikalender en... het zijn zaden die voor export gebruikt mogen worden (dat mag niet zo maar met elk zakje zaad uit de winkel) en die weer gewonnen mogen worden (ook dat is niet met elk zaad toegestaan) om opnieuw te zaaien. Dit soort dingen heeft het voor mij extra de moeite waard gemaakt om zo'n spontane actie te ondernemen. Het balletje rolt!"

Het voelt zo ongelofelijk goed, om op deze kleinschalige, directe wijze bij te hebben kunnen dragen aan een betere wereld! Frouke, dank je wel voor al je inzet!

Lupineke

Wit!

2012-01-11T08:59:00.017+01:00

Buiten geen wit? Dan maar binnen, is het motto van deze week!

Dus is hier de afgelopen dagen in Huize Lupineke flink geschilderd en gepoetst, noem het maar een uitgebreide voorjaarsschoonmaak of zoiets!

De helft van onze woonkamer is inmiddels weer heerlijk fris, schoon… en wit! Ineens zag ik pas goed, hoe grauw en smerig alles was, en vond ik mezelf ineens een ongelofelijke smeerpoets! En niet alleen de muren, of het houtwerk van het raamkozijn, maar… ECHT ALLES was hard aan een opfrisbeurt toe !

Dus heb ik de raamkozijnen lekker wit geschilderd, kregen de muren een nieuw wit sausje, en zelfs de oude, smeedijzeren lamp kreeg een nieuw laagje verf (precies, wit dus!!).

Gelukkig doet vriendje Hammerite wonderen!

Inmiddels is de voorste helft van de woonkamer weer spic en span!

Ik geniet van het lege, het frisse en het witte…!

En denk, dat ik mijn blauwe Indiase kussenhoezen voorlopig niet meer terughang aan de muur.

Kreeg zelfs tijdens het schilderen het voorzichtige idee, om een echte quilt te gaan maken die ik dan boven onze bank kan hangen… ! (Ha, ha dat kan dan nog wel even duren voordat díe af zal zijn, er komt deze dagen behalve schilderen geen steek uit mijn (zere) handen! En onze oudste maar wachten op zijn lappendeken J)

Ook de gordijnen moeten er aan geloven! Ze waren al flinke tijd hard aan vervanging toe, maar tot nu toe stelde ik dat steeds uit. Nee, nu alles zo heerlijk opgefrist is, komen deze ouwetjes niet meer terug! Ik ga lekker op zoek naar nieuwe! (uh, waarschijnlijk geen witte, ik heb hele mooie zandkleurige gezien bij Aurora…!!)

Het schilderij wat altijd boven de schoorsteen hangt, wacht misschien hetzelfde lot, dat is nog een twijfelgeval… Voorlopig geniet ik even van het witte hart wat normaal in de gang hangt!

Zo dadelijk eerst maar eens kijken, of ik de witte muurverf ook uit mijn vloerkleed kan krijgen… daar viel per ongeluk de verfroller op, en nu zitten er drie witte vlekken in L echt balen!!

Vanavond gaan we eerst genieten van het werk van de afgelopen dagen met een glaasje rode wijn bij kaarslicht…!

En morgen? Gaan we gewoon lekker verder, want de achterkant van de woonkamer moet ook nog gebeuren!

Zeeuwse Stikken

2012-01-09T09:56:00.017+01:00

Bij hoeveel mensen liggen er geen oude sieraden in laatjes, zakjes en doosjes? Gekregen, geërfd, gekocht misschien? Van ouders, grootouders, of andere familie met meer of minder binding…?

Hoeveel jonge mensen van tegenwoordig halen hun schouders op bij het zien van die oude sieraden, die hun (groot-) ouders droegen, en waar ze absoluut geen weg mee weten? (Ook ik heb nog een broche liggen van mijn grootmoeder, die ik nooit draag en waar ik niet eens blij van wordt…)

Gelukkig beleven Zeeuwse sieraden momenteel een ware opleving, en zijn ze hartstikke populair! Niet bij iedereen natuurlijk, maar wil je een beetje laten zien, dat je Zeeuws bent, dan draag je op z’n minst toch een mooie, grote Zeeuwse Knop rond je hals!

Ook Caroline de Ligt uit Baarland (Zuid-Beveland) liet zich inspireren door oude, Zeeuwse sieraden, die ze had liggen in doosjes en laatjes en die ze op oude foto’s terug zag … alleen op een heel ander manier!

In de brasserie van boekhandel De Drukkerij in Middelburg kun je tot eind januari 2012 zien, waar dit toe leidde.

Als je langs de brasserie loopt, wordt je nieuwsgierigheid al snel gewekt bij het zien van de bijzondere achterwand…

Want wat heeft Caroline gedaan: van papier-maché heeft zij prachtige, heel grote kunstobjecten gemaakt om aan de wand te hangen, geïnspireerd op de oude Zeeuwse Knoppen. Geen sieraden dus die je kan dragen, maar sieraden die je als kunstobject kan ophangen. En mooi dat ze zijn!

Ik heb met grote bewondering staan kijken! Elk object is uniek en de maten variëren van zo’n 20 tot ca. 50 centimeter in doorsnee.

De naam Zeeuwse Stikken herinnert aan de oorijzers, die de vrouwen in klederdracht dragen bij hun muts. Ook de grote broekstukken bij de mannendracht worden 'stikken' genoemd, vertelt Caroline in een interview in de Provinciale Krant.

Het papier-maché, waar deze bijzondere kunstvoorwerpen van gemaakt zijn, zorgt er voor, dat de ‘stikken’ relatief licht van gewicht zijn en makkelijk op te hangen.

En echt, heb ik ademloos staan kijken naar deze indrukwekkende knoppen. Met, eerlijk is eerlijk, een beetje ‘buikpijngevoel’ vooraf, omdat de Zeeuwse Knop momenteel wel heel erg populair is. En uitgebuit lijkt te worden… Na de bakvorm, de zeepjes en chocolade is nu er zelfs kaas in de vorm van een Zeeuwse Knop…Tja, hoever kun je gaan…?

Caroline de Ligt is jarenlang werkzaam geweest in het basisonderwijs en heeft een achtergrond als docente Tekenen, Textiel en Handvaardigheid.

Foto Ronald den Dekker, PZC

Sinds anderhalf jaar werkt zij als zelfstandig ontwerpster in haar eigen atelier. En met succes!

Ik vind het mooi, wat zij maakt! Vooral omdat het handgemaakt is, origineel, en authentiek, met liefde voor ons cultureel erfgoed. En prachtig om naar te kijken!

De Zeeuwse Stikken zijn momenteel alleen te bewonderen in Zeeland. Behalve in de Drukkerij tot eind januari 2012, zijn haar objecten binnenkort ook te zien in het Museum voor Noord- en Zuid Beveland in Goes, bij de expositie ‘Boerenbling’ en in restaurant De Kleine Toren in Baarland.

Groetjes van Lupineke

Winterblues…

2012-01-08T09:59:00.014+01:00

Ik blijf naar de winter verlangen… Naar sneeuw, ijs, schaatsen, kou en alles wat er bij hoort! Ik wil nog geen krokussen, uitbottende knoppen, blote handen aan mijn fietsstuur en wandelen zonder wollen muts…! Voor Lupineke graag nog een paar weken écht winter, met heerlijke sneeuwwandelingen, eindeloos genieten van een witte wereld, veel foto’s maken en schaatsen bij Veere… Koek en zopie, snert met worst, gloeiende wangen van de kou en niet naar buiten kunnen zonder mijn snowboots…!

Daarom mocht Koning Winter van de zolder komen, om zijn plaatsje in de woonkamer in te nemen. In de hoop dat zijn aanwezigheid de winter nog kan doen terugkeren…! Maar oh jee, wat ziet hij er uit, die arme…

Zijn verblijf op onze zolder heeft hem niet echt goed gedaan. Zijn haar en baard zitten los, zijn kroon en staf zijn verdwenen en ook zijn kleding is niet helemaal zoals het hoort. Hoog tijd dus om hem een flinke opknapbeurt te geven!

Gelukkig zijn de sneeuwkindjes de lange opslag wel goed doorgekomen!

‘Koning Winter’ komt uit het boek “Olle’s skitocht”, geschreven door Elsa Beskow. Het is een echt winterprentenboek, voor kinderen in de kleuterleeftijd t/m ca 9 jaar.

In dit nostalgische Zweedse boek( uit 1960!) gaat Olle, een klein Zweeds jongentje, er op uit op zijn nieuwe ski’s. In het bos ontmoet hij Oom Rijp, die hem mee neemt naar het slot van koning Winter.

Ze komen bij de geweldige sneeuwburcht, waar Koning Winter woont.

Olle ontmoet de strenge koning Winter, en mag rondkijken in zijn slot. Hij ontmoet er allerlei hulpjes van de koning, die helpen met het maken van kerstgeschenken…

Na een wild sneeuwballengevecht met de winterkinderen van koning Winter, brengt Oom Rijp Olle weer terug naar de rand van het bos, waar ze afscheid nemen. Olle heeft werkelijk een fantastische dag gehad!

Tot zijn grote verrassing ontvangt Olle met Kerstmis een paar nieuwe schaatsen van koning Winter, waar hij heel blij mee is! Jammer genoeg komt aan het begin van de lente Vrouwtje Dooi haar neus om de hoek steken, die geen rust heeft, zolang ze nog ergens een beetje sneeuw vindt.

Olle en zijn broertje zijn boos op haar: zij jaagt de winter weg!

Maar als hij daarna de Lentefee ziet , beseft hij dat Vrouwtje Dooi toch niet zo dom was… ze moet alleen goed onthouden, wanneer het haar tijd is om te komen!

Eksa Beskow (Zweden, 1874-1953) heeft nog veel meer prachtige prentenboeken gemaakt, maar dit is echt één van mijn favoriete boeken in de wintertijd!

Om verzekerd te zijn van nog een poosje ‘echte winter’, heb ik koning Winter maar eens een flinke opknapbeurt gegeven! Nu is de kans op een echte winter volgens mij een stuk groter J!

Groetjes van Lupineke - met excuses voor de ‘niet-winter-liefhebbers’!

Driekoningen…

2012-01-06T12:06:00.005+01:00

Vandaag, 6 januari, is het Driekoningen. We zijn aan het einde gekomen van de Twaalf Heilige Nachten. Op de laatste dag van deze periode wordt gevierd dat de Drie Koningen Balthasar, Casper en Melchior na een lange reis op zoek naar het Koningskind, bij de stal aankomen en Jezus kunnen aanbidden.

Wat een mooi verhaal vind ik het!

Drie Koningen ontdekken ieder in hun eigen land een bijzondere ster aan de hemel. Zij raadplegen hun astronomen, die duiden dat dit een koningsteken is; er is een bijzonder Koningskind geboren! De Koningen kiezen ieder een passend geschenk uit en gaan op weg, op zoek naar deze nieuwe koning…

Nadat zij elkaar ontmoet hebben, komen ze bij het paleis van koning Herodes. In de veronderstelling, dat ze hier het koningskind zullen aantreffen, kloppen zij bij hem aan. Herodes raakt ontzet bij het bericht dat er een nieuwe koning is geboren. Hij laat echter niks merken, en vraagt of de koningen, als zij het Koningkind gevonden hebben, hem bericht willen sturen, zodat ook hij dit kind kan aanbidden.

Nadat de Drie Koningen de ster gevolgd hebben komen zij bij een schamele stal, waar zij Jezus vinden, liggend in een kribbe en bedekt met wat hooi.

De Koningen aanbidden deze nieuwe Koning, en bieden hun gaven aan: goud, mirre en wierrook, stil en vol verwondering… Zij besluiten de volgende dag terug te reizen naar Herodes om hem van dit wonder te vertellen.

Die nacht echter komt tot hen een Engel in een droom, die vertelt dat zij niet terug moeten gaan naar Herodes. Deze koning, bang zijn macht te verliezen, is in de ban van het kwade gekomen en besluit zijn soldaten opdracht te geven alle kinderen onder de drie jaar om te brengen… zo denkt hij zijn macht veilig te stellen. Nadat ook Jozef en Maria dit gehoord hebben, vluchten zij met Jezus naar Egypte, en de Drie Koningen reizen weer huiswaarts. De boze koning Herodes beseft dat zijn macht gebroken is…!

Elk jaar probeer ik het Driekoningenspel te bezoeken uit de Oberufer Kerstspelen, waar ik hier al eerder over vertelde. Het is een indrukwekkend toneelspel, waarin de strijd tussen goed en kwaad op Middeleeuwse wijze weergeven wordt.

Dit jaar is de opvoering op donderdag 12 januari 2012 om 20.00 uur op de Vrije School Zeeland te Middelburg. Maar ook op veel andere Vrijescholen wordt dit spel opgevoerd, dus kun je in je omgeving kijken of er ergens een opvoering plaatsvindt!

Ik wens iedereen een fijne Driekoningen toe!

Groetjes van Lupineke

Quiltcadeautje

2012-01-05T13:11:00.010+01:00

Als niet-quiltster kan ik enorm genieten van alle ijverige wel-qiltsters! Het is ontzettend leuk om via Blogland de meest creatieve en ijverige vrouwen digitaal (en soms gezellig live, zoals Lida!) te ‘ontmoeten’. Vol bewondering en – soms enige afgunst – zie ik regelmatig de meest prachtige en ingewikkelde quilts voorbij komen…!

Het intrigeert me, hoe zij allemaal op hun eigen, verschillende wijze, met lapjes, patroontjes, blokken, doorpitten -kortom quilten- in de weer zijn. En, eerlijk is eerlijk: niet alles wat voorbij komt, spreekt me even veel aan. Gelukkig maar, want smaken verschillen! en: zoveel mensen, zoveel mogelijkheden… J!

Op de blog van Renske, “Quiltvitrine”, reageerde ik op een logje waarin ze dubbele quilttijdschriften aanbood. En laat ik nou toch door haar uitgekozen worden om er ééntje te krijgen! Dus viel er afgelopen week een zeer inspirerend tijdschrift in de brievenbus, waar ik heerlijk van genoten heb! Dank je wel Renske!!

En het gekke is, dat tijdens het lezen en doorkijken ik steeds meer zin krijg om wat ‘meer ingewikkelds’ te gaan maken. Niet, dat ik niks meer te doen heb op lapjesgebied… integendeel!

Er ligt nog steeds mijn rode lappendeken, die doorgepit moet gaan worden (inmiddels ietwat gefrommeld van het lange liggen in de kast...)

Ik ben momenteel nu druk bezig aan de lappendeken voor de oudste, die gaat nu even voor.

De buitenste rand is verrassend rood geworden, gedeeltelijk uit nood (stof tekort, en dit oude flanellen laken had ik nog liggen J) en gedeeltelijk omdat ik er zo vrolijk van word! Hij geeft de hele top een aardige oppepper!

Daarna ondersteboven uitleggen en spelden

omkeren, opnieuw spelden (dit kan vast handiger, maar ik wist even niet hoe) en nu kan ik beginnen met doorstikken. Ja, op de naaimachine, anders duurt het voor zoonlief véél te lang!

Mathilde heeft besloten gezellig mee te helpen, zij gaat, wáár ik de deken ook neer leg, er meteen pontificaal bovenop liggen!

Dus op deze stormachtige dag, terwijl de ijle geur van de net geopende wilde hyacintjes de kamer in zweeft, de pubers voor de buis hangen en manlief de stormschade in de tuin inspecteert, ga ik heerlijk verder met doorstikken! Met al weer allerlei nieuwe ideeën voor lappendekens in mijn hoofd!

Fijne dag!

Kasteel Westhove

2012-01-03T09:46:00.022+01:00

In de mooie bossen en duinen, vlak bij waar Lupineke opgroeide, staat een echt Kasteel. Met torentjes, kantelen, een slotgracht en, zo fantaseerde ik als jong meisje, een’ geheime tunnel’…! Hier woonden ridders en jonkvrouwen…! Hier ontstonden spannende en romantische verhalen, die je als kind fantaseert en naspeelt, en waarbij het Kasteel zowel toneel als decor was!

Nog steeds kom ik er graag, bij ‘mijn Kasteel’! Op de eerste dag van het nieuwe jaar heb ik er heerlijk gewandeld, even uitgewaaid van alle oliebollen- en vuurwerk- en champagnedampen!

Kasteel Westhove is gelegen aan de rand van bossen en duinen, vlak aan zee, in het natuurgebied dat ‘de Manteling’ heet, tussen de plaatsjes Domburg en Oostkapelle. Van ver al kun je het kasteel zien liggen, prachtig gelegen aan de rand van het bos…

Ooit moet Kasteel Westhove een veel groter en machtig kasteel zijn geweest, met een voorburcht, hoofdgebouw, slotgrachten, vallen, bruggen, poorten en torens…

Westhove is waarschijnlijk gebouwd in de dertiende eeuw. Wie de oorspronkelijke opdracht voor de bouw gegeven heeft, is nooit achterhaald. De naam ‘Westhove’ doet vermoeden, dat er ooit een hoeve of boerderij gelegen heeft met de naam Westerhoeve…

Graaf Floris V vermeldt in 1277 in een oorkonde, dat het kasteel eigendom is van de Abdij van Middelburg. De Abt was in die tijd zéér machtig, hij was niet alleen kerkleider, maar tevens voorzitter van de Staten van Zeeland en Walcheren. Het kasteel werd tot half in de zestiende eeuw gebruikt als gast-, zomerverblijf en jachtslot van de Abdij. Zo brachten o.a. Graaf Floris V, Karel de Stoute, Philips van Oostenrijk en zijn echtgenote, Karel V en zijn zuster Maria van Hongarije een bezoek aan dit imposante kasteel.

Tijdens de tachtigjarige oorlog was het Westhove in handen van de Middelburgse Abt Nicolaas de Castro. Aangezien Middelburg en de Abdij spaansgezind waren, werden er ook op Westhove Spaanse soldaten gelegerd. Het overige Walcheren was aanhanger van Willem van Oranje, en zowel Middelburg als Westhove werden dan ook door de Watergeuzen belegerd.

In 1572 werd het kasteel veroverd door de Watergeuzen, die het bevrijdden van de Spaanse overheersing. Hierbij werd het kasteel in brand gestoken, waarbij o.a. een zuidelijke vleugel en de donjon werden verwoest. Deze zijn nooit meer terug gebouwd. In de loop van de eeuwen is het kasteel ontelbare malen her- en verbouwd, waardoor er van de oorspronkelijke burcht niet heel veel meer overgebleven is.

Nadat Willem van Oranje de stad Middelburg had veroverd, en het hele eiland Walcheren in zijn handen was gekomen, werden alle kerkelijke bezittingen van de Abdij, waaronder ook Kasteel Westhove, verkocht.

Er volgde een lange reeks nieuwe eigenaren uit de Middelburgse regentenfamilies. Een van de bekendste eigenaren van het kasteel was Johan van Reigersberg. Van hem is de windwijzer met de reiger afkomstig die nog steeds één van de torens siert.

In 1889 werd Westhove door de toenmalige eigenaren, de familie de Bruin- Boddaert en later mw. Van Lynden, ingericht als ‘Herstellingsoord voor Zwakke Kinderen’, waarna het als instituut overgenomen werd door ‘Kinderzorg’. ‘Bleekneusjes’ uit Middelburg en Vlissingen konden hier toen op krachten komen.

Voor de verzorging van deze kinderen werden ongetrouwde meisjes uit de omgeving aangenomen. Leuk detail: van de werkmeisjes op deze foto, hier staand op de brug van het kasteel, is het voorste meisje mijn oma…

Na de bezetting door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog, waarbij het kasteel ook weer behoorlijk beschadigd raakte, is er aan de uiterlijke vorm van het kasteel niets meer veranderd.

In 1948 is men begonnen met het renoveren van de buitenzijde, en in 1977 heeft men de hele binnenzijde opgeknapt. Sinds 1985 is het kasteel als jeugdherberg ingericht en tegenwoordig is het onderdeel van ‘Stayokay’.

Op het voorplein staat de oudste bewoner van Westhove, een heel bijzondere, eeuwenoude Lindeboom.

Men zegt dat deze boom zo’n 700 jaar oud is, en in ca 1309 is geplant. Alle gebeurtenissen die in en rond Westhove hebben plaatsgevonden, heeft deze boom zo’n beetje meegemaakt… De monumentale Linde heeft inmiddels al wel aardig wat ‘hulpmiddelen’ gekregen om de gespleten stam bij elkaar te houden, maar… hij bloeit nog steeds elk jaar!

De orangerie van het Kasteel is ingericht als Museum: Terra Maris. Hier is niet alleen een heel leuk en speels educatief Natuurmuseum gevestigd, maar kun je ook genieten van een zeer interessante landschapstuin van 2,5 ha groot. Erg interessant voor jong en oud!

Jaren geleden, tijdens één van de onderhoudsbeurten in het kasteel, had ik eens het genoegen om tot in het topje van de grootste toren te mogen klimmen (handig hè, met een vader die er schilderde!). Vanuit het raampje had je een spectaculair uitzicht tot ver over zee… helaas heb ik deze foto’s niet meer kunnen terugvinden… L

Zoek je nog eens een héél bijzondere plek om te overnachten? Dan is Kasteel Westhove beslist een aanrader!

groetjes van Lupineke!

P.S. ik heb heerlijk zitten ‘spelen’ met de foto’s die ik eergisteren gemaakt heb van het kasteel… ! Ze zien er nu expres wat gedateerd uit, maar ze zijn echt nèt gemaakt! Op mijn gepimpte computer zijn leuke nieuwe snufjes toegevoegd, waar ik dit soort dingen allemaal heerlijk mee kan uitproberen…J!

Wintertulband

2012-01-01T11:14:00.007+01:00

Gisteren heb ik een lekkere wintertulband gebakken, voor vandaag, op Nieuwjaarsdag, bij de koffie...

Tussen al het oliebollen en appelflappen bakken door, kon ik hiermee tevens mijn nieuwe oven uitproberen en inwijden! Want niet alleen de computer vertoonde de laatste weken kuren, ook mijn ouwe trouwe oventje (pas 17 jaar oud!) besloot op Tweede Kerstdag de Geest te geven… net toen heel mijn hele familie over de vloer was, die allemaal hun kerstgerechtjes nog even wilden opwarmen… L

Gelukkig vonden Manlief en ik na twee dagen intensief ‘ovenonderzoek’ een fijne nieuwe, die nu staat te blinken in mijn keukentje!

Ik durfde er gisteren niet op te gokken, dat er vandaag nog een schaal oliebollen en/of appelflappen over zou zijn van Oudejaarsavond… Zowel zoon- als dochterlief vierde deze avond samen met vrienden, en iedereen weet, hoeveel jonge mensen op die leeftijd kunnen eten (beter gezegd 'wegwerken')!

Het werd een chocolade-cranberry tulband, en straks bij de koffie gaat het mes er in!

Ruiken doet hij in ieder geval geweldig!

Recept Chocolade-Cranberry Tulband:

Benodigdheden:

· 200 gr bloem of speltbloem
· 50 gr cacaopoeder
· half zakje bakpoeder
· 250 gr zachte roomboter
· 200 gr witte basterdsuiker of 300 gr rijststroop
· 2 zakjes vanillesuiker of ¼ theel vanillepoeder
· 4 grote eieren
· 250 gr in stukjes gebroken pure chocolade
· 75 gr gedroogde cranberry’s
· 75 gr sultanarozijnen
· scheutje rum of rum-aroma
· 125 gr poedersuiker
· half eiwit
· 1 eetl water
· tulbandvorm
· evt versierselen zoals bigarreaux of zilveren pailletten

Werkwijze:

Voorbereiden:

Oven voorverwarmen op 175˚C

Week de rozijnen in een schaaltje rum of rum-aroma aangelengd met water

Laat de rozijnen uitlekken en droog ze af

Cranberry’s, rozijnen en stukjes chocolade omscheppen met ca 1eetlepel bloem

Vet de tulbandvorm goed in met boter

Bereiden:

Klop boter, suiker (of rijststroop) en vanille met de mixer tot een romige massa

Klop er 1 voor 1 de eieren door, het volgend ei pas toevoegen, als het vorige helemaal opgenomen is

Meng de bloem met het bakpoeder en de cacao

Voeg bloemmengsel in drie a vier keer met de zeef toe aan het beslag, spatel het er luchtig door

Spatel rozijnen, cranberry’s en chocolade voorzichtig door het beslag

Bak de tulband in ca 1 uur in het midden van de oven tot hij gaar is

Laat de tulband ca 10 min afkoelen en stort hem op een mooie schaal

Afwerken:

Roer een glad en glanzend glazuur van de poedersuiker, het halve eiwit en ca 1 eetl water

Giet dit glazuur over de bovenkant van de tulband

Versier evt met bigarreaux, pailletten of ander gezelligs en laat de tulband minstens 1 uur opstijven in de koelkast

Fijne Nieuwjaarsdag!

Lieve groet Lupineke

Einde van weer een jaar…

2011-12-30T19:05:00.029+01:00

En weer floepte er zomaar een jaar voorbij…!

En wat voor jaar!!

Mijn ‘hoogtepunten’ van dit afgelopen jaar hingen samen

met de geweldige, leuke, lieve, inspirerende, creatieve,

levenslustige, warme, gulle en krachtige mensen

die ik

(eindelijk) ontmoette:

en waar ik

mee samenwerkte:

mee kampeerde:

heerlijk mee bijkletste:

mee zong:

mee feestte:

mee handwerkte:

zo ontzettend lekker mee dineerde…

mee wandelde:

geweldig mee kon lachen…

stambomen mee uitzocht:

nog meer mee dineerde:

spontaan mee in de regen ging zwemmen:

mee optrad:

lekker mee uitwaaide:

mee naar Parijs ging:

en het leven mee deelde!

Al deze lieve mensen in mijn leven,

- en natuurlijk ook álle, álle anderen -

wens ik een nieuw jaar toe vol:

moed, kansen, liefde en tevredenheid…

en dat het leven je mag brengen wat je wenst!

EEN MOOI 2012 GEWENST!

liefs van Lupineke!

Mijn eerste ‘Zeeuwse’ polswarmer…!

2011-12-29T20:07:00.005+01:00

Onlangs, tijdens de cursus Zeeuwse Kerstballen Breien, leerde ik hoe je de motieven van Zeeuwse schortenstof kan omzetten in brei (of borduur-)patronen. Juf Sylvia had al een aantal breipatronen ontworpen, zodat we meteen met het breien van een Zeeuwse kerstbal aan de slag konden gaan.

En al vond ik het breien van de kerstbal heel erg leuk en leerzaam, meteen al tijdens deze middag zag ik voor mijn geestesoog nog veel meer creatieve toepassingen met deze patroontjes opdoemen!

Want hoe grappig die kerstballen ook zijn, nu Kerstmis weer voorbij is, zie ik mezelf toch echt geen Zeeuwse paaseieren of iets dergelijks breien… :)

Zie hier mijn eerste creatie: een ‘Zeeuwse’ polswarmer!

De tweede staat al op de pennen!

Nu mag het alleen nog echt winter gaan worden…!

groetjes van Lupineke

Zingen voor de koeien en de bijen…

2011-12-28T11:36:00.006+01:00

Zo lang we al op boerderij ‘Ter Linde’ komen, en dat was deze zomer toch al weer zo’n veertien jaar, zijn we op kerstavond deelnemer geweest van een heel bijzondere traditie!

Op deze avond, de avond voor Kerstmis, wordt er door allen die zich betrokken voelen bij de boerderij en zijn bewoners, gezongen. Niet in een kerk, een zaaltje, niet netjes opgedirkt, maar buiten in warme winterkleding en met stoere schoenen en laarzen aan. Niet voor elkaar, voor gasten of bezoek, maar… voor de dieren!

De kinderen dragen een brandend lantaarntje in de donkere nacht, en daar gaan we dan, zachtjes lopend, op weg naar stal. Bij de koeien en de stier aangekomen worden kerstliedjes gezongen, ijle stemmen in de donkere nacht…

‘Oh Denneboom… Entre le boeuf… Middenin de winternacht…’

Foto Hannah van Herk

De sterrenhemel is prachtig zichtbaar, de wind waait koud om de oren… Onverstoorbaar kauwen de koeien verder, hun adem dampt in de avondlucht. Wat geschuur van koppen tegen elkaar, het geritsel van stro, af en toe loeit een koe door onze liedjes heen…

Verder gaat de tocht, lopend het donker, door modder en gras. Al zingend komen we bij de bijenkasten aan. Overal branden hier kleine kaarsjes, die de kasten in haast feeëriek licht zetten. En ook hier wordt gezongen…

‘Nu zijt wellecome… Stille nacht, heilige nacht… Stil nu…’

Imker Heleen vertelt over het zingen van de bijen op Kerstnacht. Eeuwenlang gingen de imkers om twaalf uur op Kerstnacht naar hun bijenkorven, om naar het zingen van de bijen te luisteren. Want ook in het dierenrijk was bekend, dat Jezus werd geboren, en de bijen lieten dit merken door anders te zingen dan normaal… Rond de jaren negentig kwamen enkele imkers dit oude gebruik op het spoor, en nu zijn er steeds meer imkers die deze traditie volgen. Wij zijn getuige van een waarlijk wonder…!

Ze vertelt ook, hoe moeilijk de bijenvolken het momenteel hebben. Bijen zien geen groen, alleen kleur. En met de vervlakking van het landschap verdwijnen er steeds meer bloemen, waardoor de bijen het steeds meer moeite kost hun nectar te vinden…

Het blijft even stil na haar woorden. En na nog een laatste liedje voor de bijen, lopen we terug naar de schuur, waar we opgewacht worden met warme chocomel, warme kruidensap en kerststol!

Helemaal onder de indruk van de bijzondere avond gaan we daarna weer huiswaarts, klaar om het kerstkind in ons te ontvangen…!

(En met een zakje bloemenzaad voor de bijen, dank je wel Heleen!)

Recept warme kruidensap

Benodigdheden:

· 1 liter troebele appelsap

· ¾ liter sinaasappelsap

· ¾ liter zwartebessensap of druivensap of bosvruchtensap

· ¼ stuk citroen

· 2 halve stukken sinaasappel

· ca 5 kruidnagelen

· 1 kaneelstokje

· stukje gember van ca 1 duim groot, doormidden gesneden

· 3 kardemonpitten

Werkwijze:

Doe alles in een pan, en warm langzaam op. Laat het sap zeker een uur lang trekken, maar zorg er voor, dat het niet gaat koken, dan wordt het bitter! Warm opdienen, drink smakelijk!

Groetjes van Lupineke

De Twaalf Heilige Nachten…

2011-12-27T11:56:00.011+01:00

Eeuwenlang vierden de oude volkeren, vooral de Germanen, het Joelfeest. Het begon met Midwinter, wanneer de dag het kortst is, en nacht het langst. Drie dagen lang blijft de zon dan stil staan, en daalt niet verder. Daarna begint ze weer aan de hemel te stijgen en worden de dagen langzaam weer langer. Toch lijkt de zon in de periode van zo’n twee weken haast niet te bewegen, iets dat de oude volkeren niet onopgemerkt bleef. Ze noemden deze dagen ‘De Nachten van de Wilde Jacht’, ‘Wodans Winterjacht’ of “de Rooknachten’.

Vanuit de kosmos gezien gebeurt er het volgende: de aarde draait in 365 dagen en een beetje om de zon. Na 354 dagen (de maan is dan 12 keer rond geweest) duurt het nog 11 dagen voordat de aarde zover is, dat ze weer op dezelfde plek staat als het jaar daarvoor. Deze elf bijzondere dagen, waar twaalf nachten bij horen, werden door de Katholieke kerkleiders van de Germanen overgenomen, en ‘de Twaalf Heilige Nachten’ genoemd. Deze periode werd netjes tussen Kerstmis en Driekoningen in geplaatst.

Traditioneel gezien werd aan deze Heilige Nachten een bijzondere betekenis toegekend. Het is een korte, intense periode waarin de sluiers tussen hemel en aarde dun zijn… De traditie om in bepaalde delen van Duitstalige landen huizen en schuren uit te roken met wierook of brandende takkebossen, om de boerderij te zuiveren van ‘kwade krachten’ die zich daar verzameld hadden in het afgelopen jaar, komen nog steeds voort uit de zgn. ‘Rooknachten’ van de oude Germanen. Als de duivels en demonen met ‘heilige rook’ verdreven waren werden alle vertrekken van huis en stallen besprenkeld met wijwater als een soort verzegeling. Hierbij werden dan gebeden uitgesproken, en de staldeur mocht tot het einde van de Twaalf Nachten niet meer geopend worden.

Dromen hadden een speciale betekenis in deze Nachten. Zij werden zorgvuldig onthouden en gedeeld, want bijzondere dromen konden een voorspelling doen over het nieuwe, komende jaar. Ook in de natuur zagen de Germanen voortekenen voor het komende jaar, geluk en een rijke oogst, of ongeluk en ziekte…

Nog steeds zijn er veel mensen, die de dromen in de Twaalf Heilige Nachten als leidraad meenemen naar het nieuwe jaar. Elke nacht correspondeert dan met een maand van het nieuwe jaar; de eerste nacht met januari, de tweede met februari etc.
On the twelve days of Christmas, my true love send to me…

lieve groet van Lupineke

P.S. De mooie aansichtkaarten zijn van Marjan van Zeyl.

Vrolijk Kerstmis!

2011-12-19T09:39:00.003+01:00

Misschien hebben jullie al gemerkt dat de computer hier in Huize Lupineke steeds meer kuren gaat vertonen. Na vijf jaar trouwe dienst, begint hij ons nu te vaak in de steek te laten...! Daarom krijgt hij een 'verjonginskuur', waar Manlief, onze Oudste en de Achterbuurjongen de komende tijd flink zoet mee zullen zijn!

Dat betekent, dat ik voorlopig even 'uit de lucht' zal zijn, totdat deze gecompliceerde operatie naar tevredenheid is uitgevoerd! (Misschien dat ik af en toe even op de laptop van de Oudste mag, om een kijkje in Blogland te nemen ;)

Daarom wil ik nu alvast iedereen een heeeeeel erg fijn en vrolijk Kerstfeest toewensen! Geniet van deze bijzondere tijd in het jaar, van elkaar, van familie en vrienden...!

Ik hoop snel weer terug te zijn!

Lieve kerstgroet van Lupineke

Jaap

2011-12-17T18:15:00.006+01:00

Ik leerde Jaap kennen, toen ik twintig was, en voor het eerst op mezelf woonde. Na een half jaar genieten in mijn eigen huisje, kreeg ik een telefoontje. “Hallo, met Jaap, ik ben de verzekeringsadviseur van je ouders. Hoi, jij woont nu ook op jezelf, ben je al goed verzekerd?”

Nou, dat was ik dus niet. En aldus besloot “Jaap” langs te komen. Had ik een keurige meneer verwacht, in pak, ik had niet meer teleurgesteld kunnen zijn. Jaap was een vrolijke, ongedwongen jongeman in spijkerbroek en T-shirt, met een grote bos krullen en een gezellige snor.

“Zo’n ouderwetse verzekeringsman-in-pak wil ik niet zijn”, zei hij. En informeerde me uitgebreid over alle mogelijke verzekeringen, die ik niet nodig had. Klopt, zei hij, je moet gewoon een basispakket hebben, daar zorg ik voor. En dat deed hij!

Zo af en toe belde Jaap op, en kwam hij een bakje koffie drinken. Ik begreep langzamerhand, dat hij een oogje op me had. Of beter gezegd, dat had ik zelf niet door, maar dat werd me verteld. Helaas ik niet op hem…
Gelukkig was dit geen enkel probleem. We bleken eindeloos te kunnen kletsen, en hij kwam regelmatig langs om zijn verdriet over zijn voorbije scheiding met iemand te kunnen delen.

Toen ik Manlief leerde kennen, die eerst mijn vriendje werd, en vervolgens ‘mijn-lief-voor-het-leven’, was Jaap alleen maar blij voor me! Hij bleek ook met Vriendlief eindeloos te kunnen ouwehoeren, en werd zodoende een vriend van ons allebei.

Jaap was een actief en bevlogen mens. Hij bekommerde zich met alle energie die hij in zich had om het behoud van ‘zijn’ stad Middelburg als Monumentenstad. Samen met een medestander, Job, richtte hij een stichting op, die de stad in die tijd nodig had: ‘de Stichting Vrienden van Middelburg’. Wetende, dat ook mijn hart en belangstelling uitging naar behoud van het goede en oude, wist hij me zo ver te krijgen dat ook ik lid werd van het bestuur van ‘zijn’ Stichting.

Jarenlang lang bevochten we samen de vroede vaderen van de stad. En met succes! Jaap werd bekend in het Middelburgse, en genoot van al zijn contacten en belevenissen. Hij bereikte heel wat met de Stichting! Veel wat anders vergeten zou worden of onder tafel geschoven zou worden, werd dankzij de tomeloze energie en inzet van Jaap behouden!

Ook als fotograaf genoot hij bekendheid. Met zijn camera verscheen hij overal waar iets gebeurde om het oude en vernieuwende vast te leggen. Met veel plezier legde hij zelfs, op mijn verzoek, de bruiloft vast van mijzelf en mijn Lief…

Jarenlang deelden we lief en leed. Ook toen bleek, dat Jaap een vorm van MS bleek te hebben. Zijn gezwalk over de stoepen van de stad had helemaal niks te maken met drank of noem maar op, maar met een slopende ziekte die geleidelijk aan bezit nam van zijn lichaam.
Hij had het er vreselijk moeilijk mee. Zag zichzelf al in een rolstoel zitten, afhankelijk van hulp…
De vrije geest, de positieve instelling waarmee Jaap het leven bezag, kreeg een forse deuk. Toch lukte het hem, om ook hieruit op te klimmen. Iets, waarmee ik in die periode helemaal niet bezig was. Ik was pas moeder geworden van een klein jongentje… Vond het leuk, dat Jaap af en toe binnen viel voor een bak koffie, maar had niet meer die aandacht voor hem zoals vroeger. Vond hem ook af en toe irritant, maar bleef hem toch zien als die lieve vriend die hij was…gewoon Jaap!

Jaap kocht een rode ‘Lelijke Eend’. Een geweldige auto, waar hij dol op was, Hij kwam hem vol trots laten zien! Niet wetende, dat een tocht met deze Eend eens zijn dood zou worden…

Op die betreffende ochtend, toen ik met de kinderen (al twee inmiddels) op de fiets richting school ging, stonden er politieagenten bij de stoplichten van de doorgaande weg. Wegafzetting! Wij konden wel oversteken met de fiets, maar al het verkeer werd omgeleid vanwege een ongeval. Diezelfde middag, toen ik de kinderen wilde ophalen, was de weg nog steeds afgezet… Ik vroeg nog lollig aan de agent van dienst, of er soms iets ernstigs aan de hand was. “Ja”, zei die heel serieus, “dat is er zeker!”.

Kun je je voorstellen hoe ik me voelde, toen een goede vriend me die avond opbelde met de mededeling, dat Jaap die ochtend was overleden bij een auto-ongeval? Dat de weg was afgezet vanwege het ongeval dat Jaap was overkomen? In zijn Eendje was hij frontaal geschept door de aanhanger van een tractor, die los was geraakt en hem in zijn autootje geen schijn van kans had gegeven?

Jaap was niet meer. Het verdriet was ongelofelijk groot. Het verdriet van zijn ouders en zus was nog groter. Tranen, als een oceaan zo diep…

Eergisteren, zo'n tien jaar later, stond er ineens onverwacht een stuk over Jaap in de provinciale krant. Tot grote verontwaardiging van velen bleek het bermmonument, dat ter nagedachtenis aan hem geplaatst was op de plek van het ongeluk, door vandalen compleet vernield te zijn…
Hoe ongelofelijk, schokkend en onbegrijpelijk!
Ries en An, Jaaps ouders, kwamen aan het woord. Vertelden over het houten kruis, dat zij in de berm van de weg hadden gezet om hun zoon te herdenken. Het is compleet vernield...
Boos en verdrietig zijn ze, vooral verdrietig…! Wie doet er nou zo iets kwetsends?

Daarom dit stukje, speciaal voor jou, Jaap. Je was een geweldige vriend. We missen je nog steeds!

Liefs Stefanie

Change of plans…

2011-12-16T13:23:00.002+01:00

Groen moest hij worden, met een effen middenstuk. De lappendeken voor onze oudste.
Maar: niets is zo veranderlijk als de mensch…!

Want toen ik mijn nieuwe lapjes van Noeks naast elkaar had uitgelegd en bedacht had hoe leuk deze stoffencombinatie was, kwam Zoonlief net binnen lopen. En riep enthousiast, dat hij dit heel erg leuk vond! Veel leuker zelfs…Zo mocht ik zijn lappendeken wel maken!

Natúúrlijk vond ik dat geen enkel probleem, integendeel! Veeeeel leuker om met gezellige stofjes te frutselen, dan een rand te naaien aan een effen lap, toch?!

Nog een groene rand eraan, en dan is de top al klaar! Een snel werkje, zo gepiept! En dan, op naar het doorstikken!

Groetjes van Lupineke

Workshop Zeeuwse Kerstballen Breien met een staartje…!

2011-12-14T17:06:00.007+01:00

Het succes van de workshops ‘Zeeuwse Kerstballen breien’ bij handwerkwinkel LaVaca is zo groot, dat Omroep Zeeland langs kwam om te filmen.

En omdat mijn logje over de vorige workshop zo positief ontvangen was, mocht ik er ook bij zijn!

Met een beetje geluk (of pech, het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt ;-) komt Lupineke dus volgende week woensdag met haar snufferd op de regionale tevee! Niet, dat ik daar nou helemaal op zit te wachten, maar aangezien ik de promotie van de Zeeuwse Kerstbal een warm hart toe draag, vond het leuk om hieraan mee te werken!

Deze middag waren er ook twee jonge meisjes bij de workshop, Kesi en Maaike uit de vijfde klas. Ze waren speciaal met Kesi’s moeder meegekomen om een kerstbal te leren breien. Wat heerlijk om die meiden zo enthousiast en ingespannen bezig te zien!

Ze konden al goed breien, en al was het breien op vier pennen toch een stuk lastiger dan op twee, het ging hartstikke goed! De dames werden dan ook uitgebreid geïnterviewd, zo leuk!

Inmiddels staat er na deze gezellige middag weer een halve ‘Zeeuwse Bal’ op mijn breipennen, deze keer voor de actie van LaVaca voor KIKA! De kerstballen stromen momenteel volop de winkel binnen, allemaal voor het goede doel, geweldig!

Als je met de actie mee wil doen kun je zelfgebreide kerstbal nog inleveren tot en met 21 december 2011. Daarna worden ze in de winkel te koop aangeboden. Leuk voor de mensen, die niet zelf willen of kunnen breien maar er wel graag één als kerstcadeau willen geven!

En wat betreft mijn ‘oude logjes’ met de fouten erin: iedereen bedankt voor de meedenkende reacties! Ik heb uiteindelijk besloten de foutieve logjes per stuk handmatig te gaan verbeteren… er zit niks anders op! Ik hoop elke dag zo’n tien logjes te kunnen bewerken. Poeh, wat een werk ;-), zien jullie de zweetdruppels al van mijn voorhoofd glijden?! Ach, het zijn er maar driehonderd, dus als het een poosje stil blijft op Lupinekes blog, dan weten jullie hoe dat komt…!

Brei- en bloggroetjes van Lupineke

Help, mijn omgezette berichten zijn niet goed leesbaar!!

2011-12-13T10:20:00.001+01:00

Via een titorial van Sylviawillemien ben ik vanmorgen aan de slag gegaan om al mijn oude logjes van Weblog in 1 keer over te zetten naar Blogger.

Tot mijn grote vreugde is dit gelukt, maar tot mijn grote schrik is er een akelige fout in de meeste teksten geslopen: overal waar een leesteken zou moeten staan, is nu een code verschenen... :((

Behalve schrik, zit ik hier nu ook vreselijk te balen om deze ellende!

Ik ga kijken, hoe ik dit kan veranderen/verbeteren/verwijderen!

Tips hiervoor zijn uiteraard uitermate welkom!

Zo, nu eerst koffie en even bijkomen ;)

groetjes Lupineke

Luciadag

2011-12-13T09:30:00.007+01:00

Vandaag is het in de Scandinavische landen Luciadag. Op 13 december wordt in deze landen de heilige Sint Lucia op wel heel bijzondere manier geëerd met een haast nationale feestdag! Ook bij Willy las ik vandaag al over Lucia.

Van oudsher wordt het jongste (of oudste) meisje van het gezin prachtig aangekleed in witte (Lucia-)jurk met rode sjerp, op haar hoofd draagt zij een kroon met brandende kaarsen. Zo brengt zij, ’s morgens vroeg in het donker, al zingend, koffie en saffraanbroodjes rond bij alle gezinsleden.

Ook landelijk wordt dit feest - vooral in Zweden - groots gevierd, met tv-uitzendingen, kerkdiensten, en overal waar je deze ochtend komt, kom je wel een Lucia tegen…!

We bewaren mooie herinneringen aan Lucia. Op de lagere school van de kinderen kwam Lucia op 13 december in alle klassen kerstkoekjes brengen… prachtig! Als je dan vroeg door de donkere school liep, hoorde je ineens de ijle klanken van een viool en heldere kinderstemmetjes, die het Lucialied zongen. En daar kwam ze dan, Lucia, stralend en met opgeheven hoofd, de kaarsen helder brandend op haar kroon…! Achter haar een tomte met een klein brandend lantaarntje, en een sterrenkindje. Bij alle klassen brachten zij, al zingend, licht en koekjes.

Jammer, nadat de kinderen van ouders die dit organiseerden van school gingen, verdween ook deze kleine traditie…

Wil je zelf ook lussekatter, ofwel saffraanbroodjes maken? Dan is hier het recept!

benodigdheden:

1 pond bloem
25 gram verse gist
250 ml lauwe sojamelk
6 draadjes saffraan
100 gr roomboter
150 gr suiker of 70 gr oersuiker
snufje zout
rozijntjes

werkwijze:

Smelt de boter en verwarm dit samen met de sojamelk en saffraan tot het handwarm is

Verdeel dit over de gistbrokjes en los de gist erin op

Doe het meel in een grote schaal, meng het met de suiker maak in het midden een kuiltje waarin je de sojamelk doet

Voeg het snufje zout toe, maar let erop dat het zout niet rechtstreeks in aanraking komt met de gist

Kneedt het deeg minimaal 10 minuten goed door, tot het soepel is

Deeg bedekken en 30 minuten laten rijzen

Dan het deeg nog een keer kneden en er kleine broodjes van vormen

Druk de rozijnen in de broodjes

De broodjes nog een keer 30 minuten laten rijzen (bedekt)

Bestrijk ze met een geklust ei

Bak ze ca 20 minuten in de oven op 250ºC

Fijne Luciadag!

VLAS

2011-12-12T08:58:00.017+01:00

Lupineke houdt van pure, natuurlijke materialen. Liefst zo ‘echt’ mogelijk. Op de een of andere manier voel ik me hiermee diep verbonden. Met aardse, eerlijke, zelf te ‘vinden-maken-repareren’ gebruiksvoorwerpen, stoffen, garens, inrichting en ga zo maar door!

Met deze voorliefde voor puur, was mijn nieuwsgierigheid dan ook groot naar de nieuwste expositie in het Zeeuws Museum, getiteld: VLAS!

Vlas is de ontdekkingstocht van Christien Meindertsma (Rotterdam, 1980).

foto Vincent Mentzel

Al eerder ben ik haar naam tegen gekomen, o.a bij het project Flocks en zij is van de supergave grote gebreide poefs!

Op een goede dag besluit Christien Meindertsma een kavel vlas te kopen. 6 Hectare ingezaaid vlas komt ze tegen, bij boer Gert-Jan van Dongen in de Flevopolder. Het geld, wat ze heeft gewonnen bij een kunstprijs in Denemarken, krijgt hierdoor een wel heel bijzondere bestemming. In plaats dat het vlas, zoals tegenwoordig bijna altijd het geval is, naar China verkocht en verscheept wordt om daar goedkoop verwerkt te worden, gaat Christien er zelf mee aan de slag.

Haar kavel heet Gz 59 west.

Het hele proces van inzaaien, groei en bloei, oogst en verwerking komt in deze boeiende expositie voorbij. Allereerst kun je in een film van ca 45 minuten zien, hoe het selecteren van het vlaszaad tot aan het spinnen en weven van linnen, in zijn werk gaat.

Bijzonder boeiend om te zien, zittend op banken die bekleed zijn met geweven linnen van Christiens kavel!

De verwerking van vlas tot een bruikbaar product is een langdurig en moeizaam proces. Al eens van ‘repelen, roten, beuken, zwingelen of hekelen’ gehoord? Elk van deze intensieve processen om het ruwe vlas tot handzaam linnen om te toveren, levert ook een hoop afval op. Het mooie van vlas is, dat ook dit afval weer gebruiksmogelijkheden kent; van veevoer tot pulp voor papier.

Christien Meindertsma heeft met het vlas van haar eigen kavel alle productiemogelijkheden onderzocht. Op creatieve, innovatieve en ambachtelijke wijze is ze met ‘haar’ vlas aan het werk gegaan. Al deze processen en producten zijn in het Zeeuws Museum te zien.

Het Zeeuws Museum is blij met de samenwerking met Christien Meindertsma, aangezien in de collectie van het Museum veel linnen gebruiksvoorwerpen aanwezig zijn. Zeeland, en met name Zeeuws-Vlaanderen, is van oudsher een gebied waar veel vlasteelt voorkwam, waardoor linnen eeuwenlang beeldbepalend was!

De ontelbare mogelijkheden van de verwerking van vlas zijn door Christien allemaal onderzocht en uitgewerkt. Zij heeft voor dit project een aantal nieuwe producten ontworpen, zoals 100% linnen theedoeken met hierop de ingeweven afbeelding van de luchtfoto van haar kavel vlas, heel bijzonder! (Helaas geen foto, die onscherp…)

De collectie linnen onderhemden van het Zeeuws Museum vormde aanleiding tot het ontwerp van een 100% linnen hedendaags hemd.

Het zelfontworpen linnen tape, waarmee het hemd versierd kan worden, is weer geïnspireerd op de oude, linnen stoplappen uit het Museum.

En wat te denken van een volledig biologisch afbreekbare stoel van vlascomposiet

…of touw van haar eigen vlas, wat geslagen is door een authentieke touwslager!

Het vlaszaad wat ongeschikt was om te worden uitgezaaid op het kavel, is gebruikt om lijnolie van te maken. Ook dit boeiende proces kun je in de film zien. Met natuurlijke kleurstoffen heeft Christien Meindertsma er zelf een groene muurverf van gemaakt, prachtig!

Wat een boeiende expositie is dit! Niet alleen het hele proces van zaad tot eindproduct is interessant, maar ook de zeer uitgebreide en innovatieve toepassingen van de kunstenares met een haast vergeten grondstof als vlas is, biedt stof tot nadenken!

Christien Meindertsma:

“Ik vind het belangrijk en fijn om het vlasproject in het Zeeuws Museum te tonen, Zeeland is een provincie die veel met vlas heeft! Aan de kusten van Zeeland, Vlaanderen en Frankrijk is het klimaat ideaal om vlas te telen, maar de meeste bedrijven zijn verdwenen… Ik was benieuwd of mijn vlas lokaal verwerkt kon worden en heb de kans gehad om dat uit te zoeken. Eén van de producten die ik wilde maken waren theedoeken. Daar heb je dunne garens voor nodig. Het bleek dat de dichtstbijzijnde spinnerij die ze kon leveren in Hongarije staat!

En weet je, wat ik ook zo leuk vind? Boer Gert-Jan is in de weverij komen kijken naar de stof. Heel bijzonder, hij had nog nooit iets gezien, dat gemaakt was van het vlas dat hij teelt…”

VLAS is te bezoeken tot en met 23 september 2012 in het Zeeuws Museum in Middelburg.

Kerstsfeer, Kerstzang en spelen met lapjes!

2011-12-11T09:59:00.007+01:00

Langzaam ben ik begonnen met het aanbrengen van wat kerstsfeer in Huize Lupineke. Een klein kerstboompje voor het raam,

en één op de schoorsteen…

Mooie kandelaar en lichtjes er bij, zomaar wat kleine accenten.

Over nog meer Kerstsfeer gesproken: we hebben ons eerste Kerstconcert gehad! Met ons koor hebben we gisteren gezongen in de Middelburgse gevangenis, op uitnodiging van de pastor die daar de diensten verzorgt. Wat een bijzondere belevenis! Ik ben er nog diep van onder de indruk…

Stel je een zaaltje voor met zo’n veertig mannen, die allemaal toch redelijk voldoen aan het stereotype beeld van crimineel. Ik laat de verbeelding hierbij maar zijn werk doen. De pastor, een heel krachtige, maar ook integere man, die de dienst leidde, en met kleine teksten, spreuken en de nodige humor een prachtige sfeer neerzette. Wij zongen met ons koor telkens twee liedjes, waarna er een samenzang was… Ongelofelijk dankbaar en mooi om dit mee te maken! Zeker als je ziet, dat de muziek hen raakt, en je de blik in hun ogen opvangt... Eén van de gevangenen zei: “Hier kan ik nog dagen op teren”.

Misschien dat ik vandaag maar eens lekker niks doe! Om eens bij te komen van alle drukke dagen! Oke, misschien ga ik lekker met mijn nieuwe lapjes spelen, ik heb net gisteren een pakketje binnen gekregen van Noeks. Nooit eerder van gehoord, maar ik kreeg de tip van Aurora, de aanstaande-moeder-van-drie. Wat een geweldige (retro-)stofjes hebben ze daar! Ik heb er meteen een heleboel besteld voor de lappendeken voor Koen.

Heel fijne zondag allemaal, lieve groet Lupineke

Kweepeerlikeur…

2011-12-10T15:53:00.002+01:00

Achter het kleine bankje in de woonkamer stond wekenlang een grote fles verstopt. In die fles zat een heerlijk aromatische kweepeerlikeur, die langzaam stond te trekken. Slow-food noemen ze dat toch tegenwoordig? Vroeger wisten ze het wel: wat de tijd krijgt om te rijpen smaakt extra lekker!

Het maken van likeur is in principe supersimpel. De basis bestaat uit inmaakbrandewijn, wodka of een andere soort sterke drank (afhankelijk van het recept), suiker en vruchten. Vaak aangevuld met kruiden voor de smaak.

Zo ook bij de kweepeerlikeur.

Men neme:

· 4 kweeperen, geschild en ontdaan van hun klokhuis

· 2 flessen witte rum of wodka

· 1 vanillepeul, opengesneden

· 2 handen witte amandelen

· grote glazen fles voor zeker 2 liter

Werkwijze:

Snijd de schoongemaakte kweeperen in grove plakken

Stop de stukken kweepeer in de fles en voeg suiker, vanillepeul, amandelen en rum toe

Laat op een warme plek intrekken, schud de fles regelmatig zodat de suiker oplost

Zeef de likeur na zes tot tien weken en giet daarna over in een mooie fles of karaf

De likeur heeft vervolgens een aantal dagen nodig om te ‘klaren’, eventueel nogmaals voorzichtig overgieten en de droesem weggooien

Kweeperen hebben een gunstige werking op de spijsvertering, de likeur is daarom uitermate geschikt om te serveren na de maaltijd. We hebben er al even een nipje van geproefd en: superzoet en aromatisch! Heerlijk! Om cadeau te geven, en heel af en toe een klein glaasje van te nemen…

Kersttruien voor Hongaarse kinderen!

2011-12-09T09:55:00.006+01:00

Frouke uit Groningen is bezig met een kerstactie voor Hongaarse kinderen. Vorig jaar bezocht zij het Hongaarse dorpje Bódvalenke, een dorp waar 200 mensen onder bedroevende omstandigheden wonen. Het is een bekend verhaal: veel armoede, honger, op twee mensen na iedereen werkeloos, en de meeste mensen erg gedemoraliseerd…

Je kunt het hele verhaal lezen bij Berthi.

Terwijl hier mensen bomen versieren met wildbreisels, bleef in Frouke’s hoofd de vraag rondspoken hoe de kinderen dáár de winter warm door zouden kunnen komen.

Daarom besloot ze een kerstactie op te starten voor de kinderen uit het dorp. Haar doel is om elk kind uit het dorpje (er wonen 76 kinderen van nul tot achtien jaar) met Kerstmis een zelfgebreide trui te schenken!

Omdat het mij zelf niet lukte, om in zo korte tijd een trui te breien, ben ik op zoek gegaan naar een zelfgebreide kindertrui om te kopen. En, dat viel nog niet mee! Alle tweedehandsloodsen, tweedehands kinderkledingwinkels en ga zo maar door heb ik afgezocht…

Gelukkig konden de dames van Terre des Hommes mij helpen. In hun winkel in de Geere Passage in Middelburg verkopen zij o.a. zelfgebreide kindertruien voor hun eigen goede doelen.

En door het kopen van twee truien voor de kinderen uit Bodvalenke steun ik nu twee goede doelen: want zowel Terre des Hommes, als de kinderen in Bódvalenke zijn hier blij mee!

Vandaag gaat er een pakket op de post naar Frouke in Groningen, met daarin twee truien:

een jongenstrui voor Krisztián en een meisjesvest voor Eszter.

Het voelt goed, om op deze manier bij te dragen aan een Kerstactie!

Ik wens Frouke ontzettend veel succes met het verzamelen en uitdelen van de truien, en Krisztian, Eszter en alle andere kinderen in Bódvalenke met deze kerstcadeau's een héél warme winter toe!

Groetjes van Lupineke

Twee levens…

2011-12-07T20:45:00.011+01:00

Het is niet alleen eindeloze en grenzeloze liefde die je overspoelt als je een kind ter wereld brengt, en daarbij ‘moeder’ of ‘vader’ wordt. Nee, niet alleen liefde, of juíst liefde, maar… vooral kwetsbaarheid!

De genadeloze kwetsbaarheid die voor altijd bezit van je neemt met betrekking tot dit ene mooiste, liefste en geweldigste kind van heel de wereld, dit kind waar jij ouder van bent geworden. De kwetsbaarheid van je kind is de jouwe, en nog duizend keer meer…!

Dit unieke kind zit voor altijd diep verankerd in je ziel, wat maakt dat je altijd voor dit kind zult vechten en het nooit op zal geven… Deze kwetsbaarheid creëert enorme kracht, de kracht van een ouder, die geen andere kracht ooit zal evenaren…

Deze gedachte overviel me na het zien van de ontroerende documentaire ‘Twee Levens’ van Fifi Visser.

Maarten Melle Visser, 19 jaar oud, verdween vijfentwintig jaar geleden tijdens een trektocht door Chili. Zijn ouders, Paulus en Loes Visser, vertrokken na dit vreselijke bericht meteen naar Chili om op zoek te gaan naar hun vermiste zoon. Ondanks uitgebreide naspeuringen en onderzoek door de lokale politie is Maarten nooit gevonden…

Sinds 1985, het jaar waarin Maarten verdween, keren Paulus en Loes elk jaar in december terug naar de omgeving in Chili waar hun zoon vermist geraakt is.

Al vijfentwintig jaar lang bezoeken ze de vulkaan waar Maarten voor het laatst gezien is. Leggen er bloemen neer bij het zelfgemaakte houten kruis, ter herdenking aan hun verdwenen zoon.

Hun kind, waarvan ze nooit te weten zijn gekomen wat er met hem gebeurd is… Leeft hij nog? Of is hij dood… En zo ja, is hij een natuurlijke of onnatuurlijke dood gestorven? Vragen, waar geen antwoord op lijkt te komen…

Al vijfentwintig jaar lang hangen ze posters op met foto’s van Maarten…

Al vijfentwintig jaar lang doen ze radio- en televisie-interviews, in de hoop op splintertjes nieuwe informatie…

Al vijfentwintig jaar lang proberen ze meer te weten te komen over het lot van hun zoon. En elk jaar wordt de kans kleiner dat ze iets nieuws te weten komen.

Hun dochter Fifi, 16 jaar toen haar oudere broer verdween, heeft het laatste bezoek van haar ouders in Chili op integere en ontroerende wijze op film vastgelegd. Zij laat ons niet alleen de zoektocht van haar ouders naar haar broer zien, maar ook de zoektocht naar de manier waarop zij allebei - op hun eigen wijze - het verdriet en gemis een plaats in hun leven en huwelijk gegeven hebben.

Je ziet hoe moeder Loes steeds hoopvol blijft, er nog steeds van uit gaat dat ze Maarten op een goede dag zullen vinden; al zijn het maar zijn botten… Vader Paulus gelooft echter niet meer, dat zijn zoon nog gevonden zal worden. Zijn verdriet is tastbaar…

Ondanks deze tegenstelling laat Fifi ons de kracht van hun huwelijk zien, de manier waarop ze als team elke keer opnieuw de spoortjes volgen die wellicht meer licht kunnen werpen op Maartens verdwijning.

“Je hebt eigenlijk twee levens.”, zegt Paulus Visser in de documentaire. “Eén leven wat stilstaat en één leven wat doorgaat.”

‘Twee levens’, een film over een zoektocht. Over kwetsbaarheid en liefde, maar vooral over kracht en saamhorigheid. Ontroerend mooi!

Lappendeken voor Koen!

2011-12-06T11:20:00.007+01:00

Al een paar weken lang loop ik alle handwerkwinkels in de omgeving af, op zoek naar lapjes voor een nieuw project. Niet dat het me normaal zo veel moeite kost om iets uit te kiezen, integendeel, meestal weet ik precies wat ik mooi vind, en komen de juiste lapjes vanzelf op mijn pad.

Maar in dit geval ligt het iets anders...

Al jarenlang ligt bij Zoonlief (inmiddels 18) een doorgepitte Indiaase deken op zijn bed. Ooit gekocht als yoga-deken, maar al snel verdween hij naar het bed van onze oudste, die hem adopteerde (lees inpikte) en het geen enkel probleem vond dat er een bloemendessin op stond.

Indiakatoen is van nature erg dun, en daarom zijn er in de loop van de jaren op diverse plekken gaten in de stof van de deken gekomen. Die ik dan netjes van een nieuw lapje (het eerste beste lapje wat ik tegenkwam ;) voorzag.

Maar nu komen er zoveel dunne plekken en gaatjes in, dat ik Zoonlief voorgesteld heb om de hele deken opnieuw te ‘bekleden’. En, na enige aarzeling, hij is nogal behoudend van aard, mocht dat!

Dit waren zijn wensen:

De kleur moest groen blijven. Er mochten geen drukke patronen op, maar een effen middenstuk. De rand mag wel een kleurtje. Of iets met andere stofjes. Maar, nogmaals, niet te druk. Enne… niet vergeten: groen!

Oh, wat een lastige opdracht! Er is weinig mooi groen te vinden, wel vaak felgroen of legergroen. In allerlei winkels heb ik foto’s van stof gemaakt, om die thuis aan hem te laten zien en er achter te komen, welk groen hij precies bedoelt. Negen van de tien keer vond hij het niks: te fel, te druk…

Gelukkig heb ik inmiddels toch wat gevonden. Bij Bernadien in Oostkapelle lag een rol poederachtig blauw-groen, die opvallend leuk combineerde met felgroen en donkerblauw. Toen ik het Zoonlief door mijn mobieltje probeerde uit te leggen zei hij: “Mam, ik vertrouw je wel hoor, als je denkt dat het goed is doe het dan maar!”

Dus hebben we inmiddels stof voor het middenstuk en donkerblauw voor een rand. Niet echt groen, maar gelukkig hij vond het toch mooi. Nu nog genoeg lapjes voor een speelse rand met rechthoeken of vierkanten. Daar is veel stof voor nodig, de deken is 1.40 x 2.50 mtr. Dus zoek ik gestaag door, al jeuken mijn vingers om te gaan beginnen!

Groetjes van Lupineke